وزنِ مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف) میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 6338ترا که گفت وطن زیر چراغ اخضر کن؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6338

11 اشعار

غزل شمارهٔ 6339کرم به ابر سبکدست همچو عمان کن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6339

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6340قدم ز خویش برون نه فلک سواری کن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6340

5 اشعار

غزل شمارهٔ 6341به رنگ سرو درین باغ زندگانی کن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6341

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6342به هر چه رنگ کنی می شود سفید آخر

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6342

12 اشعار

غزل شمارهٔ 6343ز باده توبه در ایام نوبهار مکن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6343

12 اشعار

غزل شمارهٔ 6344هوای جام صبوح و می شبانه مکن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6344

12 اشعار

غزل شمارهٔ 6345صبا برون نرود از غبار خاطر من

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6345

7 اشعار

غزل شمارهٔ 6346زمین به لرزه درآید ز دل تپیدن من

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6346

آڈیو

17 اشعار

غزل شمارهٔ 6347به تن علاقه ندارد روان ساده من

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6347

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6348اگر به سوخته جانی رسد شراره من

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6348

7 اشعار

غزل شمارهٔ 6349ز جوش نشأه به تنگ آمده است شیشه من

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6349

8 اشعار

غزل شمارهٔ 6350هلاک جلوه برق است آشیانه من

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6350

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6351شده است در همه عالم سمر غریبی من

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6351

15 اشعار

غزل شمارهٔ 6352رحیم شد دل دشمن ز ناتوانی من

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6352

11 اشعار

غزل شمارهٔ 6353کسی که می نهد از حد خود قدم بیرون

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6353

14 اشعار

غزل شمارهٔ 6354ز تن شکفته رود جان صادقان بیرون

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6354

6 اشعار

غزل شمارهٔ 6355لب ترا خط سبز آمد از کمین بیرون

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6355

8 اشعار

غزل شمارهٔ 6356غم حریص ز دینار می شود افزون

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6356

15 اشعار

غزل شمارهٔ 6357ز نقش چپ رود آب سیه به جوی نگین

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6357

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6358ز بی قراری من می کند سفر بالین

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6358

11 اشعار

غزل شمارهٔ 6514بیا که سوخت مرا هجر بی مروت تو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6514

12 اشعار

غزل شمارهٔ 6515عنان به طول امل داده ای دریغ از تو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6515

8 اشعار

غزل شمارهٔ 6516ز کعبه سنگ به دل می زند خلیل از تو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6516

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6517رسید خانه زین عاقبت به کام از تو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6517

5 اشعار

غزل شمارهٔ 6518زمین نشسته به خاک سیاه از غم تو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6518

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6519ز گل فزود مرا خارخار خنده تو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6519

13 اشعار

غزل شمارهٔ 6520چه دل گشایدم از باغ و بوستان بی تو؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6520

16 اشعار

غزل شمارهٔ 6521شکفتگی نشود سبز در چمن بی تو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6521

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6522زبان چو پسته شود سبز در دهن بی تو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6522

11 اشعار

غزل شمارهٔ 6523ز من شکیب به قدر دل فگار بجو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6523

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6524چو از تو دیده و دل کامیاب شد هر دو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6524

8 اشعار

غزل شمارهٔ 6525مشو چو موج شلاین به هر کنار و برو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6525

24 اشعار

غزل شمارهٔ 6526ز شرم قد بلند تو آب گردد سرو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6526

7 اشعار

غزل شمارهٔ 6527ز جلوه های صنوبرقدان ز راه مرو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6527

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6597به جان رسید دل روشنم ز بخت سیاه

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6597

16 اشعار

غزل شمارهٔ 6598ز آستان تو کرد آن که پای ما کوتاه

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6598

12 اشعار

غزل شمارهٔ 6599بمیر تشنه، منه پای بر کناره چاه

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6599

6 اشعار

غزل شمارهٔ 6600چگونه زان گل رعنا دو چشم بردارم؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6600

11 اشعار

غزل شمارهٔ 6601گر از طعام تن عام می شود فربه

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6601

14 اشعار

غزل شمارهٔ 6602ز رفتن تو ز جسم ضعیف جان رفته

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6602

5 اشعار

غزل شمارهٔ 6603به صد دلیل نرفتن ره خدای که چه؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6603

14 اشعار

غزل شمارهٔ 6604بر آن عذار نه زلف مشوش افتاده

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6604

13 اشعار

غزل شمارهٔ 6605رخی به شبنم می همچو برگ لاله بده

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6605

8 اشعار

غزل شمارهٔ 6606نه سرخ چهره خورشید را شفق کرده

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6606

7 اشعار

غزل شمارهٔ 6607عرق به برگ گلت می دود شتاب زده

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6607

15 اشعار

غزل شمارهٔ 6608ز خط عذار تو تا عنبرین نقاب شده

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6608

16 اشعار

غزل شمارهٔ 6609به هر کجا که خوری باده تن به خواب مده

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6609

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6610ز بس لب تو به ابرام می دهد بوسه

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6610

12 اشعار

غزل شمارهٔ 6611بریده نعل ز عشق که بر جگر لاله؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6611

31 اشعار

وزنِ مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف) میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 6338–ترا که گفت وطن زیر چراغ اخضر کن؟

غزل شمارهٔ 6339–کرم به ابر سبکدست همچو عمان کن

غزل شمارهٔ 6340–قدم ز خویش برون نه فلک سواری کن

غزل شمارهٔ 6341–به رنگ سرو درین باغ زندگانی کن

غزل شمارهٔ 6342–به هر چه رنگ کنی می شود سفید آخر

غزل شمارهٔ 6343–ز باده توبه در ایام نوبهار مکن

غزل شمارهٔ 6344–هوای جام صبوح و می شبانه مکن

غزل شمارهٔ 6345–صبا برون نرود از غبار خاطر من

غزل شمارهٔ 6346–زمین به لرزه درآید ز دل تپیدن من

غزل شمارهٔ 6347–به تن علاقه ندارد روان ساده من

غزل شمارهٔ 6348–اگر به سوخته جانی رسد شراره من

غزل شمارهٔ 6349–ز جوش نشأه به تنگ آمده است شیشه من

غزل شمارهٔ 6350–هلاک جلوه برق است آشیانه من

غزل شمارهٔ 6351–شده است در همه عالم سمر غریبی من

غزل شمارهٔ 6352–رحیم شد دل دشمن ز ناتوانی من

غزل شمارهٔ 6353–کسی که می نهد از حد خود قدم بیرون

غزل شمارهٔ 6354–ز تن شکفته رود جان صادقان بیرون

غزل شمارهٔ 6355–لب ترا خط سبز آمد از کمین بیرون

غزل شمارهٔ 6356–غم حریص ز دینار می شود افزون

غزل شمارهٔ 6357–ز نقش چپ رود آب سیه به جوی نگین

غزل شمارهٔ 6358–ز بی قراری من می کند سفر بالین

غزل شمارهٔ 6514–بیا که سوخت مرا هجر بی مروت تو

غزل شمارهٔ 6515–عنان به طول امل داده ای دریغ از تو

غزل شمارهٔ 6516–ز کعبه سنگ به دل می زند خلیل از تو

غزل شمارهٔ 6517–رسید خانه زین عاقبت به کام از تو

غزل شمارهٔ 6518–زمین نشسته به خاک سیاه از غم تو

غزل شمارهٔ 6519–ز گل فزود مرا خارخار خنده تو

غزل شمارهٔ 6520–چه دل گشایدم از باغ و بوستان بی تو؟

غزل شمارهٔ 6521–شکفتگی نشود سبز در چمن بی تو

غزل شمارهٔ 6522–زبان چو پسته شود سبز در دهن بی تو

غزل شمارهٔ 6523–ز من شکیب به قدر دل فگار بجو

غزل شمارهٔ 6524–چو از تو دیده و دل کامیاب شد هر دو

غزل شمارهٔ 6525–مشو چو موج شلاین به هر کنار و برو

غزل شمارهٔ 6526–ز شرم قد بلند تو آب گردد سرو

غزل شمارهٔ 6527–ز جلوه های صنوبرقدان ز راه مرو

غزل شمارهٔ 6597–به جان رسید دل روشنم ز بخت سیاه

غزل شمارهٔ 6598–ز آستان تو کرد آن که پای ما کوتاه

غزل شمارهٔ 6599–بمیر تشنه، منه پای بر کناره چاه

غزل شمارهٔ 6600–چگونه زان گل رعنا دو چشم بردارم؟

غزل شمارهٔ 6601–گر از طعام تن عام می شود فربه

غزل شمارهٔ 6602–ز رفتن تو ز جسم ضعیف جان رفته

غزل شمارهٔ 6603–به صد دلیل نرفتن ره خدای که چه؟

غزل شمارهٔ 6604–بر آن عذار نه زلف مشوش افتاده

غزل شمارهٔ 6605–رخی به شبنم می همچو برگ لاله بده

غزل شمارهٔ 6606–نه سرخ چهره خورشید را شفق کرده

غزل شمارهٔ 6607–عرق به برگ گلت می دود شتاب زده

غزل شمارهٔ 6608–ز خط عذار تو تا عنبرین نقاب شده

غزل شمارهٔ 6609–به هر کجا که خوری باده تن به خواب مده

غزل شمارهٔ 6610–ز بس لب تو به ابرام می دهد بوسه

غزل شمارهٔ 6611–بریده نعل ز عشق که بر جگر لاله؟

وزنِ مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف) میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 6338–ترا که گفت وطن زیر چراغ اخضر کن؟

غزل شمارهٔ 6339–کرم به ابر سبکدست همچو عمان کن

غزل شمارهٔ 6340–قدم ز خویش برون نه فلک سواری کن

غزل شمارهٔ 6341–به رنگ سرو درین باغ زندگانی کن

غزل شمارهٔ 6342–به هر چه رنگ کنی می شود سفید آخر

غزل شمارهٔ 6343–ز باده توبه در ایام نوبهار مکن

غزل شمارهٔ 6344–هوای جام صبوح و می شبانه مکن

غزل شمارهٔ 6345–صبا برون نرود از غبار خاطر من

غزل شمارهٔ 6346–زمین به لرزه درآید ز دل تپیدن من

غزل شمارهٔ 6347–به تن علاقه ندارد روان ساده من

غزل شمارهٔ 6348–اگر به سوخته جانی رسد شراره من

غزل شمارهٔ 6349–ز جوش نشأه به تنگ آمده است شیشه من

غزل شمارهٔ 6350–هلاک جلوه برق است آشیانه من

غزل شمارهٔ 6351–شده است در همه عالم سمر غریبی من

غزل شمارهٔ 6352–رحیم شد دل دشمن ز ناتوانی من

غزل شمارهٔ 6353–کسی که می نهد از حد خود قدم بیرون

غزل شمارهٔ 6354–ز تن شکفته رود جان صادقان بیرون

غزل شمارهٔ 6355–لب ترا خط سبز آمد از کمین بیرون

غزل شمارهٔ 6356–غم حریص ز دینار می شود افزون

غزل شمارهٔ 6357–ز نقش چپ رود آب سیه به جوی نگین

غزل شمارهٔ 6358–ز بی قراری من می کند سفر بالین

غزل شمارهٔ 6514–بیا که سوخت مرا هجر بی مروت تو

غزل شمارهٔ 6515–عنان به طول امل داده ای دریغ از تو

غزل شمارهٔ 6516–ز کعبه سنگ به دل می زند خلیل از تو

غزل شمارهٔ 6517–رسید خانه زین عاقبت به کام از تو

غزل شمارهٔ 6518–زمین نشسته به خاک سیاه از غم تو

غزل شمارهٔ 6338ترا که گفت وطن زیر چراغ اخضر کن؟

غزل شمارهٔ 6339کرم به ابر سبکدست همچو عمان کن

غزل شمارهٔ 6340قدم ز خویش برون نه فلک سواری کن

غزل شمارهٔ 6341به رنگ سرو درین باغ زندگانی کن

غزل شمارهٔ 6342به هر چه رنگ کنی می شود سفید آخر

غزل شمارهٔ 6343ز باده توبه در ایام نوبهار مکن

غزل شمارهٔ 6344هوای جام صبوح و می شبانه مکن

غزل شمارهٔ 6345صبا برون نرود از غبار خاطر من

غزل شمارهٔ 6346زمین به لرزه درآید ز دل تپیدن من

غزل شمارهٔ 6347به تن علاقه ندارد روان ساده من

غزل شمارهٔ 6348اگر به سوخته جانی رسد شراره من

غزل شمارهٔ 6349ز جوش نشأه به تنگ آمده است شیشه من

غزل شمارهٔ 6350هلاک جلوه برق است آشیانه من

غزل شمارهٔ 6351شده است در همه عالم سمر غریبی من

غزل شمارهٔ 6352رحیم شد دل دشمن ز ناتوانی من

غزل شمارهٔ 6353کسی که می نهد از حد خود قدم بیرون

غزل شمارهٔ 6354ز تن شکفته رود جان صادقان بیرون

غزل شمارهٔ 6355لب ترا خط سبز آمد از کمین بیرون

غزل شمارهٔ 6356غم حریص ز دینار می شود افزون

غزل شمارهٔ 6357ز نقش چپ رود آب سیه به جوی نگین

غزل شمارهٔ 6358ز بی قراری من می کند سفر بالین

غزل شمارهٔ 6514بیا که سوخت مرا هجر بی مروت تو

غزل شمارهٔ 6515عنان به طول امل داده ای دریغ از تو

غزل شمارهٔ 6516ز کعبه سنگ به دل می زند خلیل از تو

غزل شمارهٔ 6517رسید خانه زین عاقبت به کام از تو

غزل شمارهٔ 6518زمین نشسته به خاک سیاه از غم تو

غزل شمارهٔ 6519ز گل فزود مرا خارخار خنده تو

غزل شمارهٔ 6520چه دل گشایدم از باغ و بوستان بی تو؟

غزل شمارهٔ 6521شکفتگی نشود سبز در چمن بی تو

غزل شمارهٔ 6522زبان چو پسته شود سبز در دهن بی تو

غزل شمارهٔ 6523ز من شکیب به قدر دل فگار بجو

غزل شمارهٔ 6524چو از تو دیده و دل کامیاب شد هر دو

غزل شمارهٔ 6525مشو چو موج شلاین به هر کنار و برو

غزل شمارهٔ 6526ز شرم قد بلند تو آب گردد سرو

غزل شمارهٔ 6527ز جلوه های صنوبرقدان ز راه مرو

غزل شمارهٔ 6597به جان رسید دل روشنم ز بخت سیاه

غزل شمارهٔ 6598ز آستان تو کرد آن که پای ما کوتاه

غزل شمارهٔ 6599بمیر تشنه، منه پای بر کناره چاه

غزل شمارهٔ 6600چگونه زان گل رعنا دو چشم بردارم؟

غزل شمارهٔ 6601گر از طعام تن عام می شود فربه

غزل شمارهٔ 6602ز رفتن تو ز جسم ضعیف جان رفته

غزل شمارهٔ 6603به صد دلیل نرفتن ره خدای که چه؟

غزل شمارهٔ 6604بر آن عذار نه زلف مشوش افتاده

غزل شمارهٔ 6605رخی به شبنم می همچو برگ لاله بده

غزل شمارهٔ 6606نه سرخ چهره خورشید را شفق کرده

غزل شمارهٔ 6607عرق به برگ گلت می دود شتاب زده

غزل شمارهٔ 6608ز خط عذار تو تا عنبرین نقاب شده

غزل شمارهٔ 6609به هر کجا که خوری باده تن به خواب مده

غزل شمارهٔ 6610ز بس لب تو به ابرام می دهد بوسه

غزل شمارهٔ 6611بریده نعل ز عشق که بر جگر لاله؟

غزل شمارهٔ 6338ترا که گفت وطن زیر چراغ اخضر کن؟

غزل شمارهٔ 6339کرم به ابر سبکدست همچو عمان کن

غزل شمارهٔ 6340قدم ز خویش برون نه فلک سواری کن

غزل شمارهٔ 6341به رنگ سرو درین باغ زندگانی کن

غزل شمارهٔ 6342به هر چه رنگ کنی می شود سفید آخر

غزل شمارهٔ 6343ز باده توبه در ایام نوبهار مکن

غزل شمارهٔ 6344هوای جام صبوح و می شبانه مکن

غزل شمارهٔ 6345صبا برون نرود از غبار خاطر من

غزل شمارهٔ 6346زمین به لرزه درآید ز دل تپیدن من

غزل شمارهٔ 6347به تن علاقه ندارد روان ساده من

غزل شمارهٔ 6348اگر به سوخته جانی رسد شراره من

غزل شمارهٔ 6349ز جوش نشأه به تنگ آمده است شیشه من

غزل شمارهٔ 6350هلاک جلوه برق است آشیانه من

غزل شمارهٔ 6351شده است در همه عالم سمر غریبی من

غزل شمارهٔ 6352رحیم شد دل دشمن ز ناتوانی من

غزل شمارهٔ 6353کسی که می نهد از حد خود قدم بیرون

غزل شمارهٔ 6354ز تن شکفته رود جان صادقان بیرون

غزل شمارهٔ 6355لب ترا خط سبز آمد از کمین بیرون

غزل شمارهٔ 6356غم حریص ز دینار می شود افزون

غزل شمارهٔ 6357ز نقش چپ رود آب سیه به جوی نگین

غزل شمارهٔ 6358ز بی قراری من می کند سفر بالین

غزل شمارهٔ 6514بیا که سوخت مرا هجر بی مروت تو

غزل شمارهٔ 6515عنان به طول امل داده ای دریغ از تو

غزل شمارهٔ 6516ز کعبه سنگ به دل می زند خلیل از تو

غزل شمارهٔ 6517رسید خانه زین عاقبت به کام از تو

غزل شمارهٔ 6518زمین نشسته به خاک سیاه از غم تو

غزل شمارهٔ 6519ز گل فزود مرا خارخار خنده تو

غزل شمارهٔ 6520چه دل گشایدم از باغ و بوستان بی تو؟

غزل شمارهٔ 6521شکفتگی نشود سبز در چمن بی تو

غزل شمارهٔ 6522زبان چو پسته شود سبز در دهن بی تو