وزنِ مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم) میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 1اگر نه مدِّ بسم‌الله بودی تاجِ عنوان‌ها

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 310مشو از نفس ایمن تا توانی آرمید آنجا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 310

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 311به قدر رم ازین عالم، توانی آرمید آنجا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 311

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 312مرو چون غافلان ای طالب منزل به خواب اینجا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 312

آڈیو

14 اشعار

غزل شمارهٔ 313نه هر کس سر برون با تیغ و خنجر می برد اینجا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 313

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 314کدامین برق جولان گوشه ابرو نمود اینجا؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 314

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 315چه گردیدی گره، تخمی پی فردا بکار اینجا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 315

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 316گهر نشمرده می ریزند بر کوته زبان اینجا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 316

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 317منال از نقش کم گر شد قمارت بدنشین اینجا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 317

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 318فقیری پیشه کن، از اغنیا حاجت مخواه اینجا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 318

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 319دگر با نوخطی دارد دل من در میان سودا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 319

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 320ز سختی های دوران دیده بینا شود پیدا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 320

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 321مرا آن روز راه حرف با دلبر شود پیدا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 321

آڈیو

14 اشعار

غزل شمارهٔ 322که را می گشت در دل کز زمین انسان شود پیدا؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 322

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 323ز زلف آه آخر روی جانان می شود پیدا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 323

آڈیو

12 اشعار

غزل شمارهٔ 324در آن زلف سیه دل‌های خونین می‌شود پیدا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 324

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 325هَزاران همچو بلبل هر بهاری می‌شود پیدا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 325

آڈیو

14 اشعار

غزل شمارهٔ 326اگر در دل ز سوز عشق داغی می شود پیدا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 326

آڈیو

5 اشعار

غزل شمارهٔ 327عتاب و لطف می گردد ز ابروی بتان پیدا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 327

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 328به عریانی نگردد از لطافت آن بدن پیدا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 328

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 329ز سیما می شود روشندلان را مهر و کین پیدا

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 329

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 330سپند از مردم چشم است حسن عالم آرا را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 330

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 331ز سرسبزی حیات جاودان بخشد تماشا را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 331

آڈیو

18 اشعار

غزل شمارهٔ 332به هر نوعی که می خواهد دلت بشکن دل ما را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 332

آڈیو

4 اشعار

غزل شمارهٔ 333چه می آری به گردش هر نفس آن چشم شهلا را؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 333

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 334نمی گردد کف بی مغز مانع سیر دریا را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 334

آڈیو

13 اشعار

غزل شمارهٔ 335به خاموشی محیط معرفت کن جان گویا را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 335

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 336چنان دانسته می باید درین دنیا نهی پا را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 336

آڈیو

16 اشعار

غزل شمارهٔ 337نه بوی گل، نه رنگ لاله از جا می برد ما را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 337

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 338اگر غفلت نهان در سنگ خارا می‌کند ما را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 338

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 339اگرچه نیست غیر از کوه غم فریادرس ما را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 339

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 340نگردید آتشین رخساره ای فریادرس ما را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 340

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 341ندارد بحر و کان سرمایه دست و دل ما را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 341

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 342خدایا درپذیر این نعره مستانه ما را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 342

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 343نمی باشد ز بی برگی چراغی خانه ما را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 343

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 344ز بت چون پاک سازد بت شکن بتخانه ما را؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 344

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 345دهن بستن ز آفت‌ها نگهبان است دل‌ها را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 345

آڈیو

14 اشعار

غزل شمارهٔ 346زبان برگ بود از ذکر خامش بوستان‌ها را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 346

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 347سبک جولان کند شوق سبک‌روحش گران‌ها را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 347

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 348که دارد این چنین سرگشته و بی تاب دریا را؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 348

آڈیو

14 اشعار

غزل شمارهٔ 349اگر چه گریه سرشار من، تر کرد دریا را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 349

آڈیو

12 اشعار

غزل شمارهٔ 350چه پروا از غبار خط مشکین است آن لب را؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 350

آڈیو

15 اشعار

غزل شمارهٔ 351بزرگانی که مانع می شوند ارباب حاجت را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 351

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 352اگر از اهل ایمانی مهیا باش آفت را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 352

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 353به دست خود کند بیدادگر بنیاد دولت را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 353

آڈیو

6 اشعار

غزل شمارهٔ 354نهان کرده است رویت در نقاب حشر جنت را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 354

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 355مهیا شو دلا در عشق انواع ملامت را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 355

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 356ز چشم خلق پنهان دار کنج عزلت خود را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 356

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 357ندارد در خور من باده ای گردون مینایی

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 357

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 358سبک از حرف بی مغزان نسازم گوهر خود را

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 358

آڈیو

12 اشعار

وزنِ مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم) میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 1–اگر نه مدِّ بسم‌الله بودی تاجِ عنوان‌ها

غزل شمارهٔ 310–مشو از نفس ایمن تا توانی آرمید آنجا

غزل شمارهٔ 311–به قدر رم ازین عالم، توانی آرمید آنجا

غزل شمارهٔ 312–مرو چون غافلان ای طالب منزل به خواب اینجا

غزل شمارهٔ 313–نه هر کس سر برون با تیغ و خنجر می برد اینجا

غزل شمارهٔ 314–کدامین برق جولان گوشه ابرو نمود اینجا؟

غزل شمارهٔ 315–چه گردیدی گره، تخمی پی فردا بکار اینجا

غزل شمارهٔ 316–گهر نشمرده می ریزند بر کوته زبان اینجا

غزل شمارهٔ 317–منال از نقش کم گر شد قمارت بدنشین اینجا

غزل شمارهٔ 318–فقیری پیشه کن، از اغنیا حاجت مخواه اینجا

غزل شمارهٔ 319–دگر با نوخطی دارد دل من در میان سودا

غزل شمارهٔ 320–ز سختی های دوران دیده بینا شود پیدا

غزل شمارهٔ 321–مرا آن روز راه حرف با دلبر شود پیدا

غزل شمارهٔ 322–که را می گشت در دل کز زمین انسان شود پیدا؟

غزل شمارهٔ 323–ز زلف آه آخر روی جانان می شود پیدا

غزل شمارهٔ 324–در آن زلف سیه دل‌های خونین می‌شود پیدا

غزل شمارهٔ 325–هَزاران همچو بلبل هر بهاری می‌شود پیدا

غزل شمارهٔ 326–اگر در دل ز سوز عشق داغی می شود پیدا

غزل شمارهٔ 327–عتاب و لطف می گردد ز ابروی بتان پیدا

غزل شمارهٔ 328–به عریانی نگردد از لطافت آن بدن پیدا

غزل شمارهٔ 329–ز سیما می شود روشندلان را مهر و کین پیدا

غزل شمارهٔ 330–سپند از مردم چشم است حسن عالم آرا را

غزل شمارهٔ 331–ز سرسبزی حیات جاودان بخشد تماشا را

غزل شمارهٔ 332–به هر نوعی که می خواهد دلت بشکن دل ما را

غزل شمارهٔ 333–چه می آری به گردش هر نفس آن چشم شهلا را؟

غزل شمارهٔ 334–نمی گردد کف بی مغز مانع سیر دریا را

غزل شمارهٔ 335–به خاموشی محیط معرفت کن جان گویا را

غزل شمارهٔ 336–چنان دانسته می باید درین دنیا نهی پا را

غزل شمارهٔ 337–نه بوی گل، نه رنگ لاله از جا می برد ما را

غزل شمارهٔ 338–اگر غفلت نهان در سنگ خارا می‌کند ما را

غزل شمارهٔ 339–اگرچه نیست غیر از کوه غم فریادرس ما را

غزل شمارهٔ 340–نگردید آتشین رخساره ای فریادرس ما را

غزل شمارهٔ 341–ندارد بحر و کان سرمایه دست و دل ما را

غزل شمارهٔ 342–خدایا درپذیر این نعره مستانه ما را

غزل شمارهٔ 343–نمی باشد ز بی برگی چراغی خانه ما را

غزل شمارهٔ 344–ز بت چون پاک سازد بت شکن بتخانه ما را؟

غزل شمارهٔ 345–دهن بستن ز آفت‌ها نگهبان است دل‌ها را

غزل شمارهٔ 346–زبان برگ بود از ذکر خامش بوستان‌ها را

غزل شمارهٔ 347–سبک جولان کند شوق سبک‌روحش گران‌ها را

غزل شمارهٔ 348–که دارد این چنین سرگشته و بی تاب دریا را؟

غزل شمارهٔ 349–اگر چه گریه سرشار من، تر کرد دریا را

غزل شمارهٔ 350–چه پروا از غبار خط مشکین است آن لب را؟

غزل شمارهٔ 351–بزرگانی که مانع می شوند ارباب حاجت را

غزل شمارهٔ 352–اگر از اهل ایمانی مهیا باش آفت را

غزل شمارهٔ 353–به دست خود کند بیدادگر بنیاد دولت را

غزل شمارهٔ 354–نهان کرده است رویت در نقاب حشر جنت را

غزل شمارهٔ 355–مهیا شو دلا در عشق انواع ملامت را

غزل شمارهٔ 356–ز چشم خلق پنهان دار کنج عزلت خود را

غزل شمارهٔ 357–ندارد در خور من باده ای گردون مینایی

غزل شمارهٔ 358–سبک از حرف بی مغزان نسازم گوهر خود را

وزنِ مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم) میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 1–اگر نه مدِّ بسم‌الله بودی تاجِ عنوان‌ها

غزل شمارهٔ 310–مشو از نفس ایمن تا توانی آرمید آنجا

غزل شمارهٔ 311–به قدر رم ازین عالم، توانی آرمید آنجا

غزل شمارهٔ 312–مرو چون غافلان ای طالب منزل به خواب اینجا

غزل شمارهٔ 313–نه هر کس سر برون با تیغ و خنجر می برد اینجا

غزل شمارهٔ 314–کدامین برق جولان گوشه ابرو نمود اینجا؟

غزل شمارهٔ 315–چه گردیدی گره، تخمی پی فردا بکار اینجا

غزل شمارهٔ 316–گهر نشمرده می ریزند بر کوته زبان اینجا

غزل شمارهٔ 317–منال از نقش کم گر شد قمارت بدنشین اینجا

غزل شمارهٔ 318–فقیری پیشه کن، از اغنیا حاجت مخواه اینجا

غزل شمارهٔ 319–دگر با نوخطی دارد دل من در میان سودا

غزل شمارهٔ 320–ز سختی های دوران دیده بینا شود پیدا

غزل شمارهٔ 321–مرا آن روز راه حرف با دلبر شود پیدا

غزل شمارهٔ 322–که را می گشت در دل کز زمین انسان شود پیدا؟

غزل شمارهٔ 323–ز زلف آه آخر روی جانان می شود پیدا

غزل شمارهٔ 324–در آن زلف سیه دل‌های خونین می‌شود پیدا

غزل شمارهٔ 325–هَزاران همچو بلبل هر بهاری می‌شود پیدا

غزل شمارهٔ 326–اگر در دل ز سوز عشق داغی می شود پیدا

غزل شمارهٔ 327–عتاب و لطف می گردد ز ابروی بتان پیدا

غزل شمارهٔ 328–به عریانی نگردد از لطافت آن بدن پیدا

غزل شمارهٔ 329–ز سیما می شود روشندلان را مهر و کین پیدا

غزل شمارهٔ 330–سپند از مردم چشم است حسن عالم آرا را

غزل شمارهٔ 331–ز سرسبزی حیات جاودان بخشد تماشا را

غزل شمارهٔ 332–به هر نوعی که می خواهد دلت بشکن دل ما را

غزل شمارهٔ 333–چه می آری به گردش هر نفس آن چشم شهلا را؟

غزل شمارهٔ 334–نمی گردد کف بی مغز مانع سیر دریا را

غزل شمارهٔ 1اگر نه مدِّ بسم‌الله بودی تاجِ عنوان‌ها

غزل شمارهٔ 310مشو از نفس ایمن تا توانی آرمید آنجا

غزل شمارهٔ 311به قدر رم ازین عالم، توانی آرمید آنجا

غزل شمارهٔ 312مرو چون غافلان ای طالب منزل به خواب اینجا

غزل شمارهٔ 313نه هر کس سر برون با تیغ و خنجر می برد اینجا

غزل شمارهٔ 314کدامین برق جولان گوشه ابرو نمود اینجا؟

غزل شمارهٔ 315چه گردیدی گره، تخمی پی فردا بکار اینجا

غزل شمارهٔ 316گهر نشمرده می ریزند بر کوته زبان اینجا

غزل شمارهٔ 317منال از نقش کم گر شد قمارت بدنشین اینجا

غزل شمارهٔ 318فقیری پیشه کن، از اغنیا حاجت مخواه اینجا

غزل شمارهٔ 319دگر با نوخطی دارد دل من در میان سودا

غزل شمارهٔ 320ز سختی های دوران دیده بینا شود پیدا

غزل شمارهٔ 321مرا آن روز راه حرف با دلبر شود پیدا

غزل شمارهٔ 322که را می گشت در دل کز زمین انسان شود پیدا؟

غزل شمارهٔ 323ز زلف آه آخر روی جانان می شود پیدا

غزل شمارهٔ 324در آن زلف سیه دل‌های خونین می‌شود پیدا

غزل شمارهٔ 325هَزاران همچو بلبل هر بهاری می‌شود پیدا

غزل شمارهٔ 326اگر در دل ز سوز عشق داغی می شود پیدا

غزل شمارهٔ 327عتاب و لطف می گردد ز ابروی بتان پیدا

غزل شمارهٔ 328به عریانی نگردد از لطافت آن بدن پیدا

غزل شمارهٔ 329ز سیما می شود روشندلان را مهر و کین پیدا

غزل شمارهٔ 330سپند از مردم چشم است حسن عالم آرا را

غزل شمارهٔ 331ز سرسبزی حیات جاودان بخشد تماشا را

غزل شمارهٔ 332به هر نوعی که می خواهد دلت بشکن دل ما را

غزل شمارهٔ 333چه می آری به گردش هر نفس آن چشم شهلا را؟

غزل شمارهٔ 334نمی گردد کف بی مغز مانع سیر دریا را

غزل شمارهٔ 335به خاموشی محیط معرفت کن جان گویا را

غزل شمارهٔ 336چنان دانسته می باید درین دنیا نهی پا را

غزل شمارهٔ 337نه بوی گل، نه رنگ لاله از جا می برد ما را

غزل شمارهٔ 338اگر غفلت نهان در سنگ خارا می‌کند ما را

غزل شمارهٔ 339اگرچه نیست غیر از کوه غم فریادرس ما را

غزل شمارهٔ 340نگردید آتشین رخساره ای فریادرس ما را

غزل شمارهٔ 341ندارد بحر و کان سرمایه دست و دل ما را

غزل شمارهٔ 342خدایا درپذیر این نعره مستانه ما را

غزل شمارهٔ 343نمی باشد ز بی برگی چراغی خانه ما را

غزل شمارهٔ 344ز بت چون پاک سازد بت شکن بتخانه ما را؟

غزل شمارهٔ 345دهن بستن ز آفت‌ها نگهبان است دل‌ها را

غزل شمارهٔ 346زبان برگ بود از ذکر خامش بوستان‌ها را

غزل شمارهٔ 347سبک جولان کند شوق سبک‌روحش گران‌ها را

غزل شمارهٔ 348که دارد این چنین سرگشته و بی تاب دریا را؟

غزل شمارهٔ 349اگر چه گریه سرشار من، تر کرد دریا را

غزل شمارهٔ 350چه پروا از غبار خط مشکین است آن لب را؟

غزل شمارهٔ 351بزرگانی که مانع می شوند ارباب حاجت را

غزل شمارهٔ 352اگر از اهل ایمانی مهیا باش آفت را

غزل شمارهٔ 353به دست خود کند بیدادگر بنیاد دولت را

غزل شمارهٔ 354نهان کرده است رویت در نقاب حشر جنت را

غزل شمارهٔ 355مهیا شو دلا در عشق انواع ملامت را

غزل شمارهٔ 356ز چشم خلق پنهان دار کنج عزلت خود را

غزل شمارهٔ 357ندارد در خور من باده ای گردون مینایی

غزل شمارهٔ 358سبک از حرف بی مغزان نسازم گوهر خود را

غزل شمارهٔ 1اگر نه مدِّ بسم‌الله بودی تاجِ عنوان‌ها

غزل شمارهٔ 310مشو از نفس ایمن تا توانی آرمید آنجا

غزل شمارهٔ 311به قدر رم ازین عالم، توانی آرمید آنجا

غزل شمارهٔ 312مرو چون غافلان ای طالب منزل به خواب اینجا

غزل شمارهٔ 313نه هر کس سر برون با تیغ و خنجر می برد اینجا

غزل شمارهٔ 314کدامین برق جولان گوشه ابرو نمود اینجا؟

غزل شمارهٔ 315چه گردیدی گره، تخمی پی فردا بکار اینجا

غزل شمارهٔ 316گهر نشمرده می ریزند بر کوته زبان اینجا

غزل شمارهٔ 317منال از نقش کم گر شد قمارت بدنشین اینجا

غزل شمارهٔ 318فقیری پیشه کن، از اغنیا حاجت مخواه اینجا

غزل شمارهٔ 319دگر با نوخطی دارد دل من در میان سودا

غزل شمارهٔ 320ز سختی های دوران دیده بینا شود پیدا

غزل شمارهٔ 321مرا آن روز راه حرف با دلبر شود پیدا

غزل شمارهٔ 322که را می گشت در دل کز زمین انسان شود پیدا؟

غزل شمارهٔ 323ز زلف آه آخر روی جانان می شود پیدا

غزل شمارهٔ 324در آن زلف سیه دل‌های خونین می‌شود پیدا

غزل شمارهٔ 325هَزاران همچو بلبل هر بهاری می‌شود پیدا

غزل شمارهٔ 326اگر در دل ز سوز عشق داغی می شود پیدا

غزل شمارهٔ 327عتاب و لطف می گردد ز ابروی بتان پیدا

غزل شمارهٔ 328به عریانی نگردد از لطافت آن بدن پیدا

غزل شمارهٔ 329ز سیما می شود روشندلان را مهر و کین پیدا

غزل شمارهٔ 330سپند از مردم چشم است حسن عالم آرا را

غزل شمارهٔ 331ز سرسبزی حیات جاودان بخشد تماشا را

غزل شمارهٔ 332به هر نوعی که می خواهد دلت بشکن دل ما را

غزل شمارهٔ 333چه می آری به گردش هر نفس آن چشم شهلا را؟

غزل شمارهٔ 334نمی گردد کف بی مغز مانع سیر دریا را

غزل شمارهٔ 335به خاموشی محیط معرفت کن جان گویا را

غزل شمارهٔ 336چنان دانسته می باید درین دنیا نهی پا را

غزل شمارهٔ 337نه بوی گل، نه رنگ لاله از جا می برد ما را

غزل شمارهٔ 338اگر غفلت نهان در سنگ خارا می‌کند ما را