صفحۂ اولشعرازمرہ جاتلغاتمزید مطالعہہمارے بارے میںرابطہ
زندہ رود
زندہ رود

زندہ رود: فارسی شاعری کا ایک جاوداں دریا

زندہ رود فارسی شاعری کو اردو اور انگریزی تراجم، آڈیو اور ویڈیو کے ساتھ ایک پرسکون اور مستقل مطالعہ گاہ میں پیش کرنے کی کوشش ہے۔

مزید جانیں ←
YouTubeFacebookInstagramTikTok

مرکزی راستے

صفحۂ اولشعراتلاشہمارے بارے میںرابطہ

مزید مطالعہ

اوزاناصنافصداکارانمترجمینزندہ رود اور گنجور

لغات

لغاتزندہ رود فارسی لغتزندہ رود عربی لغت

ہر ماہ نئی نظمیں · جاری منصوبہ

© 2026 زندہ رود

  1. صائب
  2. »دیوان اشعار
  3. »غزلیات
  4. »غزل شمارهٔ 1

غزل شمارهٔ 1

شاعر: صائب

وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)

قافیہ: انها

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 1

صنف: غزل

Toggle stanza 1
11
اگر نه مدِّ بسم‌الله بودی تاجِ عنوان‌ها
نگشتی تا قیامت نوْ خطِ شیرازه دیوان‌ها
22
نه‌ تنها کعبه صحرایی‌ست دارد کعبهٔ دل هم
به گِردِ خویشتن از وسعتِ مشرب، بیابان‌ها
33
به فکرِ نیستیْ هرگز نمی‌اُفتند مغروران
اگرچه صورتِ مِقراضْ «لا» دارد گریبان‌ها
44
سرِ شوریده‌ای آورده‌ام از وادیِ مجنون
تُهی سازید از سنگِ مَلامت جِیب و دامان‌ها
55
حیاتِ جاودان خواهیْ به صحرایِ قناعت رو
که دارد یادِ هر موری، در آن وادی سلیمان‌ها
66
گلستانِ سخن را تازه‌رو دارد، لبِ خشکم
کِه جز من می‌رساند در سُفالِ خشک، ریحان‌ها؟
77
نمی‌بینی زِ اِستغنا به زیرِ پا نمی‌دانی
که آخر می‌شود خارِ سرِ دیوار، مژگان‌ها
88
کدامین نعمتِ اَلوان بُوَد در خاکْ غیر از خون؟
زِ خِجلَت برنمی‌دارد فَلَک سرپوشِ این خوان‌ها
99
چنان از فکرِ صائب شور افتاده‌ست در عالم
که مرغان این سخن دارند با همْ در گلستان‌ها
◆

اگلی / پچھلی نظم

اگلی نظم

آنچنان کز رفتن گل خار می‌ماند به جا

از جوانی حسرت بسیار می‌ماند به جا

صائب»دیوان اشعار»غزلیات»غزل شمارهٔ 2

◆

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

زهی چون گل به یاد چیدن از شوق تو دامان‌ها

چو صبح آوارهٔ چاک تمنایت گریبان‌ها

بیدل دهلوی»غزلیات»غزل شمارهٔ 305

◆

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00
◆

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور

0:000:00