صنفِ غزل میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 2357کعبه را دریافت هر کس خاطری معمور کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2357

11 اشعار

غزل شمارهٔ 2358خانه بر دوشی که سیر کوچه زنجیر کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2358

5 اشعار

غزل شمارهٔ 2359هر که در گلشن چو شبنم چشم عبرت باز کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2359

12 اشعار

غزل شمارهٔ 2360روزه نزدیک است می باید کلوخ انداز کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2360

9 اشعار

غزل شمارهٔ 2361هر که در دنیا فانی زاد عقبی جمع کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2361

17 اشعار

غزل شمارهٔ 2362دل در آن زلف کمندانداز خود را جمع کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2362

6 اشعار

غزل شمارهٔ 2363گرچه ماه مصر را دامن زلیخا چاک کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2363

14 اشعار

غزل شمارهٔ 2364صبح از رشک بنا گوشت گریبان چاک کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2364

10 اشعار

غزل شمارهٔ 2365سبزه خط دود از آن رخسار آتشناک کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2365

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2366ذوق رسوایی مرا بیزار نام و ننگ کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2366

9 اشعار

غزل شمارهٔ 2367خاطر جمع مرا پیری پریشان حال کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2367

12 اشعار

غزل شمارهٔ 2368سیل اشک من بساط سبزه را پامال کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2368

7 اشعار

غزل شمارهٔ 2369ساقی از یک جرعه می این بینوا را گرم کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2369

11 اشعار

غزل شمارهٔ 2370دین و دل در کار آن زلف دو تا خواهیم کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2370

9 اشعار

غزل شمارهٔ 2371عاقبت تسخیر آن سیمین بدن خواهیم کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2371

11 اشعار

غزل شمارهٔ 2372گرچه انفاس گرامی سینه صرف آه کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2372

6 اشعار

غزل شمارهٔ 2373شورش سودا مرا از قید تن آزاده کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2373

7 اشعار

غزل شمارهٔ 2374هر که چون آب روان آیینه خود ساده کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2374

9 اشعار

غزل شمارهٔ 2375تا عبیر افشانی زلف ترا نظاره کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2375

6 اشعار

غزل شمارهٔ 2376آب حیوان دید لعلت را و ایمان تازه کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2376

7 اشعار

غزل شمارهٔ 2377ناله نی بند بندم را زهم بیگانه کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2377

10 اشعار

غزل شمارهٔ 2378یاد باد آن بی حقیقت را که یاد ما نکرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2378

4 اشعار

غزل شمارهٔ 2379چاره سودای ما پند نصیحتگر نکرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2379

12 اشعار

غزل شمارهٔ 2380عمرها مشق جنون هر کس که چون مجنون نکرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2380

7 اشعار

غزل شمارهٔ 2381آه سردی ناتوانان را به فریاد آورد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2381

7 اشعار

غزل شمارهٔ 2382کوه را چون ابر، حکم او به رفتار آورد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2382

10 اشعار

غزل شمارهٔ 2383مستمع صاحب سخن را بر سر کار آورد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2383

12 اشعار

غزل شمارهٔ 2384می شود دل مضطرب چون گریه ام زور آورد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2384

5 اشعار

غزل شمارهٔ 2385عجز بر سر پنجه اقبال چون زور آورد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2385

11 اشعار

غزل شمارهٔ 2386دیده چون تاب صفای آن بناگوش آورد؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2386

7 اشعار

غزل شمارهٔ 2387زخمی عشق تو چون رو در بیابان آورد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2387

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2388عیب‌جو چندان که عیب از ما به در می‌آورد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2388

7 اشعار

غزل شمارهٔ 2389عیب‌جو چندان که عیب از ما به در می‌آورد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2389

9 اشعار

غزل شمارهٔ 2390می برون زان چهره شاداب گل می آورد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2390

10 اشعار

غزل شمارهٔ 2391از سر من مغز را سودا برون می آورد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2391

10 اشعار

غزل شمارهٔ 2392هر که دل زان پنجه مژگان برون می آورد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2392

10 اشعار

غزل شمارهٔ 2393خون ما را چرخ عاجزکش به دست زور خورد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2393

11 اشعار

غزل شمارهٔ 2394لعل می از جام زر در سنگ خارا می خورد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2394

10 اشعار

غزل شمارهٔ 2395یار ما در پرده شب باده تنها می خورد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2395

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2396شمع ما را عاقبت اشک دمادم می خورد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2396

10 اشعار

غزل شمارهٔ 2397چون ز باد آن زلف چون زنجیر بر هم می خورد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2397

15 اشعار

غزل شمارهٔ 2398خون خود یوسف درون چاه کنعان می خورد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2398

13 اشعار

غزل شمارهٔ 2399این جواب آن غزل صائب که راقم گفته است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2399

12 اشعار

غزل شمارهٔ 2400خون مردم را چون آب آن لعل میگون می خورد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2400

6 اشعار

غزل شمارهٔ 2401گر به ظاهر جسم را روشن گهر می پرورد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2401

10 اشعار

غزل شمارهٔ 2402غیر را در بزم خاص آن سیم‌تن می‌پرورد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2402

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2403مست ما امروز نقش تازه ای بر آب زد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2403

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2404از عرق آتش به جانم آن گل سیراب زد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2404

12 اشعار

غزل شمارهٔ 2405هر که پشت پای چون شبنم به آب و رنگ زد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2405

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2406هر که بر دار فنا مردانه پشت پا نزد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2406

8 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 2357–کعبه را دریافت هر کس خاطری معمور کرد

غزل شمارهٔ 2358–خانه بر دوشی که سیر کوچه زنجیر کرد

غزل شمارهٔ 2359–هر که در گلشن چو شبنم چشم عبرت باز کرد

غزل شمارهٔ 2360–روزه نزدیک است می باید کلوخ انداز کرد

غزل شمارهٔ 2361–هر که در دنیا فانی زاد عقبی جمع کرد

غزل شمارهٔ 2362–دل در آن زلف کمندانداز خود را جمع کرد

غزل شمارهٔ 2363–گرچه ماه مصر را دامن زلیخا چاک کرد

غزل شمارهٔ 2364–صبح از رشک بنا گوشت گریبان چاک کرد

غزل شمارهٔ 2365–سبزه خط دود از آن رخسار آتشناک کرد

غزل شمارهٔ 2366–ذوق رسوایی مرا بیزار نام و ننگ کرد

غزل شمارهٔ 2367–خاطر جمع مرا پیری پریشان حال کرد

غزل شمارهٔ 2368–سیل اشک من بساط سبزه را پامال کرد

غزل شمارهٔ 2369–ساقی از یک جرعه می این بینوا را گرم کرد

غزل شمارهٔ 2370–دین و دل در کار آن زلف دو تا خواهیم کرد

غزل شمارهٔ 2371–عاقبت تسخیر آن سیمین بدن خواهیم کرد

غزل شمارهٔ 2372–گرچه انفاس گرامی سینه صرف آه کرد

غزل شمارهٔ 2373–شورش سودا مرا از قید تن آزاده کرد

غزل شمارهٔ 2374–هر که چون آب روان آیینه خود ساده کرد

غزل شمارهٔ 2375–تا عبیر افشانی زلف ترا نظاره کرد

غزل شمارهٔ 2376–آب حیوان دید لعلت را و ایمان تازه کرد

غزل شمارهٔ 2377–ناله نی بند بندم را زهم بیگانه کرد

غزل شمارهٔ 2378–یاد باد آن بی حقیقت را که یاد ما نکرد

غزل شمارهٔ 2379–چاره سودای ما پند نصیحتگر نکرد

غزل شمارهٔ 2380–عمرها مشق جنون هر کس که چون مجنون نکرد

غزل شمارهٔ 2381–آه سردی ناتوانان را به فریاد آورد

غزل شمارهٔ 2382–کوه را چون ابر، حکم او به رفتار آورد

غزل شمارهٔ 2383–مستمع صاحب سخن را بر سر کار آورد

غزل شمارهٔ 2384–می شود دل مضطرب چون گریه ام زور آورد

غزل شمارهٔ 2385–عجز بر سر پنجه اقبال چون زور آورد

غزل شمارهٔ 2386–دیده چون تاب صفای آن بناگوش آورد؟

غزل شمارهٔ 2387–زخمی عشق تو چون رو در بیابان آورد

غزل شمارهٔ 2388–عیب‌جو چندان که عیب از ما به در می‌آورد

غزل شمارهٔ 2389–عیب‌جو چندان که عیب از ما به در می‌آورد

غزل شمارهٔ 2390–می برون زان چهره شاداب گل می آورد

غزل شمارهٔ 2391–از سر من مغز را سودا برون می آورد

غزل شمارهٔ 2392–هر که دل زان پنجه مژگان برون می آورد

غزل شمارهٔ 2393–خون ما را چرخ عاجزکش به دست زور خورد

غزل شمارهٔ 2394–لعل می از جام زر در سنگ خارا می خورد

غزل شمارهٔ 2395–یار ما در پرده شب باده تنها می خورد

غزل شمارهٔ 2396–شمع ما را عاقبت اشک دمادم می خورد

غزل شمارهٔ 2397–چون ز باد آن زلف چون زنجیر بر هم می خورد

غزل شمارهٔ 2398–خون خود یوسف درون چاه کنعان می خورد

غزل شمارهٔ 2399–این جواب آن غزل صائب که راقم گفته است

غزل شمارهٔ 2400–خون مردم را چون آب آن لعل میگون می خورد

غزل شمارهٔ 2401–گر به ظاهر جسم را روشن گهر می پرورد

غزل شمارهٔ 2402–غیر را در بزم خاص آن سیم‌تن می‌پرورد

غزل شمارهٔ 2403–مست ما امروز نقش تازه ای بر آب زد

غزل شمارهٔ 2404–از عرق آتش به جانم آن گل سیراب زد

غزل شمارهٔ 2405–هر که پشت پای چون شبنم به آب و رنگ زد

غزل شمارهٔ 2406–هر که بر دار فنا مردانه پشت پا نزد

صنفِ غزل میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 2357–کعبه را دریافت هر کس خاطری معمور کرد

غزل شمارهٔ 2358–خانه بر دوشی که سیر کوچه زنجیر کرد

غزل شمارهٔ 2359–هر که در گلشن چو شبنم چشم عبرت باز کرد

غزل شمارهٔ 2360–روزه نزدیک است می باید کلوخ انداز کرد

غزل شمارهٔ 2361–هر که در دنیا فانی زاد عقبی جمع کرد

غزل شمارهٔ 2362–دل در آن زلف کمندانداز خود را جمع کرد

غزل شمارهٔ 2363–گرچه ماه مصر را دامن زلیخا چاک کرد

غزل شمارهٔ 2364–صبح از رشک بنا گوشت گریبان چاک کرد

غزل شمارهٔ 2365–سبزه خط دود از آن رخسار آتشناک کرد

غزل شمارهٔ 2366–ذوق رسوایی مرا بیزار نام و ننگ کرد

غزل شمارهٔ 2367–خاطر جمع مرا پیری پریشان حال کرد

غزل شمارهٔ 2368–سیل اشک من بساط سبزه را پامال کرد

غزل شمارهٔ 2369–ساقی از یک جرعه می این بینوا را گرم کرد

غزل شمارهٔ 2370–دین و دل در کار آن زلف دو تا خواهیم کرد

غزل شمارهٔ 2371–عاقبت تسخیر آن سیمین بدن خواهیم کرد

غزل شمارهٔ 2372–گرچه انفاس گرامی سینه صرف آه کرد

غزل شمارهٔ 2373–شورش سودا مرا از قید تن آزاده کرد

غزل شمارهٔ 2374–هر که چون آب روان آیینه خود ساده کرد

غزل شمارهٔ 2375–تا عبیر افشانی زلف ترا نظاره کرد

غزل شمارهٔ 2376–آب حیوان دید لعلت را و ایمان تازه کرد

غزل شمارهٔ 2377–ناله نی بند بندم را زهم بیگانه کرد

غزل شمارهٔ 2378–یاد باد آن بی حقیقت را که یاد ما نکرد

غزل شمارهٔ 2379–چاره سودای ما پند نصیحتگر نکرد

غزل شمارهٔ 2380–عمرها مشق جنون هر کس که چون مجنون نکرد

غزل شمارهٔ 2381–آه سردی ناتوانان را به فریاد آورد

غزل شمارهٔ 2382–کوه را چون ابر، حکم او به رفتار آورد

غزل شمارهٔ 2357کعبه را دریافت هر کس خاطری معمور کرد

غزل شمارهٔ 2358خانه بر دوشی که سیر کوچه زنجیر کرد

غزل شمارهٔ 2359هر که در گلشن چو شبنم چشم عبرت باز کرد

غزل شمارهٔ 2360روزه نزدیک است می باید کلوخ انداز کرد

غزل شمارهٔ 2361هر که در دنیا فانی زاد عقبی جمع کرد

غزل شمارهٔ 2362دل در آن زلف کمندانداز خود را جمع کرد

غزل شمارهٔ 2363گرچه ماه مصر را دامن زلیخا چاک کرد

غزل شمارهٔ 2364صبح از رشک بنا گوشت گریبان چاک کرد

غزل شمارهٔ 2365سبزه خط دود از آن رخسار آتشناک کرد

غزل شمارهٔ 2366ذوق رسوایی مرا بیزار نام و ننگ کرد

غزل شمارهٔ 2367خاطر جمع مرا پیری پریشان حال کرد

غزل شمارهٔ 2368سیل اشک من بساط سبزه را پامال کرد

غزل شمارهٔ 2369ساقی از یک جرعه می این بینوا را گرم کرد

غزل شمارهٔ 2370دین و دل در کار آن زلف دو تا خواهیم کرد

غزل شمارهٔ 2371عاقبت تسخیر آن سیمین بدن خواهیم کرد

غزل شمارهٔ 2372گرچه انفاس گرامی سینه صرف آه کرد

غزل شمارهٔ 2373شورش سودا مرا از قید تن آزاده کرد

غزل شمارهٔ 2374هر که چون آب روان آیینه خود ساده کرد

غزل شمارهٔ 2375تا عبیر افشانی زلف ترا نظاره کرد

غزل شمارهٔ 2376آب حیوان دید لعلت را و ایمان تازه کرد

غزل شمارهٔ 2377ناله نی بند بندم را زهم بیگانه کرد

غزل شمارهٔ 2378یاد باد آن بی حقیقت را که یاد ما نکرد

غزل شمارهٔ 2379چاره سودای ما پند نصیحتگر نکرد

غزل شمارهٔ 2380عمرها مشق جنون هر کس که چون مجنون نکرد

غزل شمارهٔ 2381آه سردی ناتوانان را به فریاد آورد

غزل شمارهٔ 2382کوه را چون ابر، حکم او به رفتار آورد

غزل شمارهٔ 2383مستمع صاحب سخن را بر سر کار آورد

غزل شمارهٔ 2384می شود دل مضطرب چون گریه ام زور آورد

غزل شمارهٔ 2385عجز بر سر پنجه اقبال چون زور آورد

غزل شمارهٔ 2386دیده چون تاب صفای آن بناگوش آورد؟

غزل شمارهٔ 2387زخمی عشق تو چون رو در بیابان آورد

غزل شمارهٔ 2388عیب‌جو چندان که عیب از ما به در می‌آورد

غزل شمارهٔ 2389عیب‌جو چندان که عیب از ما به در می‌آورد

غزل شمارهٔ 2390می برون زان چهره شاداب گل می آورد

غزل شمارهٔ 2391از سر من مغز را سودا برون می آورد

غزل شمارهٔ 2392هر که دل زان پنجه مژگان برون می آورد

غزل شمارهٔ 2393خون ما را چرخ عاجزکش به دست زور خورد

غزل شمارهٔ 2394لعل می از جام زر در سنگ خارا می خورد

غزل شمارهٔ 2395یار ما در پرده شب باده تنها می خورد

غزل شمارهٔ 2396شمع ما را عاقبت اشک دمادم می خورد

غزل شمارهٔ 2397چون ز باد آن زلف چون زنجیر بر هم می خورد

غزل شمارهٔ 2398خون خود یوسف درون چاه کنعان می خورد

غزل شمارهٔ 2399این جواب آن غزل صائب که راقم گفته است

غزل شمارهٔ 2400خون مردم را چون آب آن لعل میگون می خورد

غزل شمارهٔ 2401گر به ظاهر جسم را روشن گهر می پرورد

غزل شمارهٔ 2402غیر را در بزم خاص آن سیم‌تن می‌پرورد

غزل شمارهٔ 2403مست ما امروز نقش تازه ای بر آب زد

غزل شمارهٔ 2404از عرق آتش به جانم آن گل سیراب زد

غزل شمارهٔ 2405هر که پشت پای چون شبنم به آب و رنگ زد

غزل شمارهٔ 2406هر که بر دار فنا مردانه پشت پا نزد

غزل شمارهٔ 2357کعبه را دریافت هر کس خاطری معمور کرد

غزل شمارهٔ 2358خانه بر دوشی که سیر کوچه زنجیر کرد

غزل شمارهٔ 2359هر که در گلشن چو شبنم چشم عبرت باز کرد

غزل شمارهٔ 2360روزه نزدیک است می باید کلوخ انداز کرد

غزل شمارهٔ 2361هر که در دنیا فانی زاد عقبی جمع کرد

غزل شمارهٔ 2362دل در آن زلف کمندانداز خود را جمع کرد

غزل شمارهٔ 2363گرچه ماه مصر را دامن زلیخا چاک کرد

غزل شمارهٔ 2364صبح از رشک بنا گوشت گریبان چاک کرد

غزل شمارهٔ 2365سبزه خط دود از آن رخسار آتشناک کرد

غزل شمارهٔ 2366ذوق رسوایی مرا بیزار نام و ننگ کرد

غزل شمارهٔ 2367خاطر جمع مرا پیری پریشان حال کرد

غزل شمارهٔ 2368سیل اشک من بساط سبزه را پامال کرد

غزل شمارهٔ 2369ساقی از یک جرعه می این بینوا را گرم کرد

غزل شمارهٔ 2370دین و دل در کار آن زلف دو تا خواهیم کرد

غزل شمارهٔ 2371عاقبت تسخیر آن سیمین بدن خواهیم کرد

غزل شمارهٔ 2372گرچه انفاس گرامی سینه صرف آه کرد

غزل شمارهٔ 2373شورش سودا مرا از قید تن آزاده کرد

غزل شمارهٔ 2374هر که چون آب روان آیینه خود ساده کرد

غزل شمارهٔ 2375تا عبیر افشانی زلف ترا نظاره کرد

غزل شمارهٔ 2376آب حیوان دید لعلت را و ایمان تازه کرد

غزل شمارهٔ 2377ناله نی بند بندم را زهم بیگانه کرد

غزل شمارهٔ 2378یاد باد آن بی حقیقت را که یاد ما نکرد

غزل شمارهٔ 2379چاره سودای ما پند نصیحتگر نکرد

غزل شمارهٔ 2380عمرها مشق جنون هر کس که چون مجنون نکرد

غزل شمارهٔ 2381آه سردی ناتوانان را به فریاد آورد

غزل شمارهٔ 2382کوه را چون ابر، حکم او به رفتار آورد

غزل شمارهٔ 2383مستمع صاحب سخن را بر سر کار آورد

غزل شمارهٔ 2384می شود دل مضطرب چون گریه ام زور آورد

غزل شمارهٔ 2385عجز بر سر پنجه اقبال چون زور آورد

غزل شمارهٔ 2386دیده چون تاب صفای آن بناگوش آورد؟