صنفِ غزل میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 6331رواق چرخ شد از شمع کلک من روشن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6331

8 اشعار

غزل شمارهٔ 6332نظر به زلف و خط آن بهشت سیما کن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6332

14 اشعار

غزل شمارهٔ 6333به آب و گل چه فرو رفته ای نظر وا کن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6333

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6334شکوه عشق جهانگیر را تماشا کن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6334

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6335حضور می طلبی سینه را مصفا کن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6335

8 اشعار

غزل شمارهٔ 6336بپوش چشم ز وضع جهان و عشرت کن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6336

11 اشعار

غزل شمارهٔ 6337دمید صبح، سر از خواب بیخودی برکن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6337

13 اشعار

غزل شمارهٔ 6338ترا که گفت وطن زیر چراغ اخضر کن؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6338

11 اشعار

غزل شمارهٔ 6339کرم به ابر سبکدست همچو عمان کن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6339

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6340قدم ز خویش برون نه فلک سواری کن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6340

5 اشعار

غزل شمارهٔ 6341به رنگ سرو درین باغ زندگانی کن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6341

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6342به هر چه رنگ کنی می شود سفید آخر

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6342

12 اشعار

غزل شمارهٔ 6343ز باده توبه در ایام نوبهار مکن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6343

12 اشعار

غزل شمارهٔ 6344هوای جام صبوح و می شبانه مکن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6344

12 اشعار

غزل شمارهٔ 6345صبا برون نرود از غبار خاطر من

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6345

7 اشعار

غزل شمارهٔ 6346زمین به لرزه درآید ز دل تپیدن من

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6346

آڈیو

17 اشعار

غزل شمارهٔ 6347به تن علاقه ندارد روان ساده من

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6347

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6348اگر به سوخته جانی رسد شراره من

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6348

7 اشعار

غزل شمارهٔ 6349ز جوش نشأه به تنگ آمده است شیشه من

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6349

8 اشعار

غزل شمارهٔ 6350هلاک جلوه برق است آشیانه من

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6350

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6351شده است در همه عالم سمر غریبی من

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6351

15 اشعار

غزل شمارهٔ 6352رحیم شد دل دشمن ز ناتوانی من

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6352

11 اشعار

غزل شمارهٔ 6353کسی که می نهد از حد خود قدم بیرون

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6353

14 اشعار

غزل شمارهٔ 6354ز تن شکفته رود جان صادقان بیرون

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6354

6 اشعار

غزل شمارهٔ 6355لب ترا خط سبز آمد از کمین بیرون

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6355

8 اشعار

غزل شمارهٔ 6356غم حریص ز دینار می شود افزون

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6356

15 اشعار

غزل شمارهٔ 6357ز نقش چپ رود آب سیه به جوی نگین

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6357

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6358ز بی قراری من می کند سفر بالین

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6358

11 اشعار

غزل شمارهٔ 6359در آتش است نعل می ناب دیگران

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6359

12 اشعار

غزل شمارهٔ 6360خون دل است باده گلفام عاشقان

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6360

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6361چرخ مقوس است ترا خانه کمان

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6361

7 اشعار

غزل شمارهٔ 6362گشتم غبار و غیرت ناورد من همان

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6362

6 اشعار

غزل شمارهٔ 6363مژگان او ز سنگ کند جوی خون روان

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6363

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6364چند ای دل غمین به مداران گریستن؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6364

23 اشعار

غزل شمارهٔ 6365خامی بود سر از پی دنیا گذاشتن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6365

8 اشعار

غزل شمارهٔ 6366امروز رخ نشسته به خون جگر سخن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6366

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6367بوی گل و نسیم صبا می توان شدن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6367

آڈیو

12 اشعار

غزل شمارهٔ 6368پیش قضای حق دم چون و چرا مزن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6368

8 اشعار

غزل شمارهٔ 6369خاکم به چشم در نگه واپسین مزن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6369

8 اشعار

غزل شمارهٔ 6370دلهای صیقلی بود آیینه دار حسن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6370

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6371دل را به هم شکن که فروزان شود ز حسن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6371

8 اشعار

غزل شمارهٔ 6372دل را به آتش نفس گرم آب کن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6372

12 اشعار

غزل شمارهٔ 6373ساقی دمید صبح قدح پر شراب کن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6373

11 اشعار

غزل شمارهٔ 6374از آب زندگی به شراب التفات کن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6374

12 اشعار

غزل شمارهٔ 6375چون آفتاب و ماه نظر را بلند کن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6375

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6376ساقی دمید صبح، علاج خمار کن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6376

آڈیو

17 اشعار

غزل شمارهٔ 6377مژگان خود به اشک جگرگون طراز کن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6377

11 اشعار

غزل شمارهٔ 6378یا حلقه ارادت ساغر به گوش کن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6378

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6379عمر عزیز را به می ناب صرف کن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6379

5 اشعار

غزل شمارهٔ 6380پیش از وصال، ترک تمنای خام کن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6380

10 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 6331–رواق چرخ شد از شمع کلک من روشن

غزل شمارهٔ 6332–نظر به زلف و خط آن بهشت سیما کن

غزل شمارهٔ 6333–به آب و گل چه فرو رفته ای نظر وا کن

غزل شمارهٔ 6334–شکوه عشق جهانگیر را تماشا کن

غزل شمارهٔ 6335–حضور می طلبی سینه را مصفا کن

غزل شمارهٔ 6336–بپوش چشم ز وضع جهان و عشرت کن

غزل شمارهٔ 6337–دمید صبح، سر از خواب بیخودی برکن

غزل شمارهٔ 6338–ترا که گفت وطن زیر چراغ اخضر کن؟

غزل شمارهٔ 6339–کرم به ابر سبکدست همچو عمان کن

غزل شمارهٔ 6340–قدم ز خویش برون نه فلک سواری کن

غزل شمارهٔ 6341–به رنگ سرو درین باغ زندگانی کن

غزل شمارهٔ 6342–به هر چه رنگ کنی می شود سفید آخر

غزل شمارهٔ 6343–ز باده توبه در ایام نوبهار مکن

غزل شمارهٔ 6344–هوای جام صبوح و می شبانه مکن

غزل شمارهٔ 6345–صبا برون نرود از غبار خاطر من

غزل شمارهٔ 6346–زمین به لرزه درآید ز دل تپیدن من

غزل شمارهٔ 6347–به تن علاقه ندارد روان ساده من

غزل شمارهٔ 6348–اگر به سوخته جانی رسد شراره من

غزل شمارهٔ 6349–ز جوش نشأه به تنگ آمده است شیشه من

غزل شمارهٔ 6350–هلاک جلوه برق است آشیانه من

غزل شمارهٔ 6351–شده است در همه عالم سمر غریبی من

غزل شمارهٔ 6352–رحیم شد دل دشمن ز ناتوانی من

غزل شمارهٔ 6353–کسی که می نهد از حد خود قدم بیرون

غزل شمارهٔ 6354–ز تن شکفته رود جان صادقان بیرون

غزل شمارهٔ 6355–لب ترا خط سبز آمد از کمین بیرون

غزل شمارهٔ 6356–غم حریص ز دینار می شود افزون

غزل شمارهٔ 6357–ز نقش چپ رود آب سیه به جوی نگین

غزل شمارهٔ 6358–ز بی قراری من می کند سفر بالین

غزل شمارهٔ 6359–در آتش است نعل می ناب دیگران

غزل شمارهٔ 6360–خون دل است باده گلفام عاشقان

غزل شمارهٔ 6361–چرخ مقوس است ترا خانه کمان

غزل شمارهٔ 6362–گشتم غبار و غیرت ناورد من همان

غزل شمارهٔ 6363–مژگان او ز سنگ کند جوی خون روان

غزل شمارهٔ 6364–چند ای دل غمین به مداران گریستن؟

غزل شمارهٔ 6365–خامی بود سر از پی دنیا گذاشتن

غزل شمارهٔ 6366–امروز رخ نشسته به خون جگر سخن

غزل شمارهٔ 6367–بوی گل و نسیم صبا می توان شدن

غزل شمارهٔ 6368–پیش قضای حق دم چون و چرا مزن

غزل شمارهٔ 6369–خاکم به چشم در نگه واپسین مزن

غزل شمارهٔ 6370–دلهای صیقلی بود آیینه دار حسن

غزل شمارهٔ 6371–دل را به هم شکن که فروزان شود ز حسن

غزل شمارهٔ 6372–دل را به آتش نفس گرم آب کن

غزل شمارهٔ 6373–ساقی دمید صبح قدح پر شراب کن

غزل شمارهٔ 6374–از آب زندگی به شراب التفات کن

غزل شمارهٔ 6375–چون آفتاب و ماه نظر را بلند کن

غزل شمارهٔ 6376–ساقی دمید صبح، علاج خمار کن

غزل شمارهٔ 6377–مژگان خود به اشک جگرگون طراز کن

غزل شمارهٔ 6378–یا حلقه ارادت ساغر به گوش کن

غزل شمارهٔ 6379–عمر عزیز را به می ناب صرف کن

غزل شمارهٔ 6380–پیش از وصال، ترک تمنای خام کن

صنفِ غزل میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 6331–رواق چرخ شد از شمع کلک من روشن

غزل شمارهٔ 6332–نظر به زلف و خط آن بهشت سیما کن

غزل شمارهٔ 6333–به آب و گل چه فرو رفته ای نظر وا کن

غزل شمارهٔ 6334–شکوه عشق جهانگیر را تماشا کن

غزل شمارهٔ 6335–حضور می طلبی سینه را مصفا کن

غزل شمارهٔ 6336–بپوش چشم ز وضع جهان و عشرت کن

غزل شمارهٔ 6337–دمید صبح، سر از خواب بیخودی برکن

غزل شمارهٔ 6338–ترا که گفت وطن زیر چراغ اخضر کن؟

غزل شمارهٔ 6339–کرم به ابر سبکدست همچو عمان کن

غزل شمارهٔ 6340–قدم ز خویش برون نه فلک سواری کن

غزل شمارهٔ 6341–به رنگ سرو درین باغ زندگانی کن

غزل شمارهٔ 6342–به هر چه رنگ کنی می شود سفید آخر

غزل شمارهٔ 6343–ز باده توبه در ایام نوبهار مکن

غزل شمارهٔ 6344–هوای جام صبوح و می شبانه مکن

غزل شمارهٔ 6345–صبا برون نرود از غبار خاطر من

غزل شمارهٔ 6346–زمین به لرزه درآید ز دل تپیدن من

غزل شمارهٔ 6347–به تن علاقه ندارد روان ساده من

غزل شمارهٔ 6348–اگر به سوخته جانی رسد شراره من

غزل شمارهٔ 6349–ز جوش نشأه به تنگ آمده است شیشه من

غزل شمارهٔ 6350–هلاک جلوه برق است آشیانه من

غزل شمارهٔ 6351–شده است در همه عالم سمر غریبی من

غزل شمارهٔ 6352–رحیم شد دل دشمن ز ناتوانی من

غزل شمارهٔ 6353–کسی که می نهد از حد خود قدم بیرون

غزل شمارهٔ 6354–ز تن شکفته رود جان صادقان بیرون

غزل شمارهٔ 6355–لب ترا خط سبز آمد از کمین بیرون

غزل شمارهٔ 6356–غم حریص ز دینار می شود افزون

غزل شمارهٔ 6331رواق چرخ شد از شمع کلک من روشن

غزل شمارهٔ 6332نظر به زلف و خط آن بهشت سیما کن

غزل شمارهٔ 6333به آب و گل چه فرو رفته ای نظر وا کن

غزل شمارهٔ 6334شکوه عشق جهانگیر را تماشا کن

غزل شمارهٔ 6335حضور می طلبی سینه را مصفا کن

غزل شمارهٔ 6336بپوش چشم ز وضع جهان و عشرت کن

غزل شمارهٔ 6337دمید صبح، سر از خواب بیخودی برکن

غزل شمارهٔ 6338ترا که گفت وطن زیر چراغ اخضر کن؟

غزل شمارهٔ 6339کرم به ابر سبکدست همچو عمان کن

غزل شمارهٔ 6340قدم ز خویش برون نه فلک سواری کن

غزل شمارهٔ 6341به رنگ سرو درین باغ زندگانی کن

غزل شمارهٔ 6342به هر چه رنگ کنی می شود سفید آخر

غزل شمارهٔ 6343ز باده توبه در ایام نوبهار مکن

غزل شمارهٔ 6344هوای جام صبوح و می شبانه مکن

غزل شمارهٔ 6345صبا برون نرود از غبار خاطر من

غزل شمارهٔ 6346زمین به لرزه درآید ز دل تپیدن من

غزل شمارهٔ 6347به تن علاقه ندارد روان ساده من

غزل شمارهٔ 6348اگر به سوخته جانی رسد شراره من

غزل شمارهٔ 6349ز جوش نشأه به تنگ آمده است شیشه من

غزل شمارهٔ 6350هلاک جلوه برق است آشیانه من

غزل شمارهٔ 6351شده است در همه عالم سمر غریبی من

غزل شمارهٔ 6352رحیم شد دل دشمن ز ناتوانی من

غزل شمارهٔ 6353کسی که می نهد از حد خود قدم بیرون

غزل شمارهٔ 6354ز تن شکفته رود جان صادقان بیرون

غزل شمارهٔ 6355لب ترا خط سبز آمد از کمین بیرون

غزل شمارهٔ 6356غم حریص ز دینار می شود افزون

غزل شمارهٔ 6357ز نقش چپ رود آب سیه به جوی نگین

غزل شمارهٔ 6358ز بی قراری من می کند سفر بالین

غزل شمارهٔ 6359در آتش است نعل می ناب دیگران

غزل شمارهٔ 6360خون دل است باده گلفام عاشقان

غزل شمارهٔ 6361چرخ مقوس است ترا خانه کمان

غزل شمارهٔ 6362گشتم غبار و غیرت ناورد من همان

غزل شمارهٔ 6363مژگان او ز سنگ کند جوی خون روان

غزل شمارهٔ 6364چند ای دل غمین به مداران گریستن؟

غزل شمارهٔ 6365خامی بود سر از پی دنیا گذاشتن

غزل شمارهٔ 6366امروز رخ نشسته به خون جگر سخن

غزل شمارهٔ 6367بوی گل و نسیم صبا می توان شدن

غزل شمارهٔ 6368پیش قضای حق دم چون و چرا مزن

غزل شمارهٔ 6369خاکم به چشم در نگه واپسین مزن

غزل شمارهٔ 6370دلهای صیقلی بود آیینه دار حسن

غزل شمارهٔ 6371دل را به هم شکن که فروزان شود ز حسن

غزل شمارهٔ 6372دل را به آتش نفس گرم آب کن

غزل شمارهٔ 6373ساقی دمید صبح قدح پر شراب کن

غزل شمارهٔ 6374از آب زندگی به شراب التفات کن

غزل شمارهٔ 6375چون آفتاب و ماه نظر را بلند کن

غزل شمارهٔ 6376ساقی دمید صبح، علاج خمار کن

غزل شمارهٔ 6377مژگان خود به اشک جگرگون طراز کن

غزل شمارهٔ 6378یا حلقه ارادت ساغر به گوش کن

غزل شمارهٔ 6379عمر عزیز را به می ناب صرف کن

غزل شمارهٔ 6380پیش از وصال، ترک تمنای خام کن

غزل شمارهٔ 6331رواق چرخ شد از شمع کلک من روشن

غزل شمارهٔ 6332نظر به زلف و خط آن بهشت سیما کن

غزل شمارهٔ 6333به آب و گل چه فرو رفته ای نظر وا کن

غزل شمارهٔ 6334شکوه عشق جهانگیر را تماشا کن

غزل شمارهٔ 6335حضور می طلبی سینه را مصفا کن

غزل شمارهٔ 6336بپوش چشم ز وضع جهان و عشرت کن

غزل شمارهٔ 6337دمید صبح، سر از خواب بیخودی برکن

غزل شمارهٔ 6338ترا که گفت وطن زیر چراغ اخضر کن؟

غزل شمارهٔ 6339کرم به ابر سبکدست همچو عمان کن

غزل شمارهٔ 6340قدم ز خویش برون نه فلک سواری کن

غزل شمارهٔ 6341به رنگ سرو درین باغ زندگانی کن

غزل شمارهٔ 6342به هر چه رنگ کنی می شود سفید آخر

غزل شمارهٔ 6343ز باده توبه در ایام نوبهار مکن

غزل شمارهٔ 6344هوای جام صبوح و می شبانه مکن

غزل شمارهٔ 6345صبا برون نرود از غبار خاطر من

غزل شمارهٔ 6346زمین به لرزه درآید ز دل تپیدن من

غزل شمارهٔ 6347به تن علاقه ندارد روان ساده من

غزل شمارهٔ 6348اگر به سوخته جانی رسد شراره من

غزل شمارهٔ 6349ز جوش نشأه به تنگ آمده است شیشه من

غزل شمارهٔ 6350هلاک جلوه برق است آشیانه من

غزل شمارهٔ 6351شده است در همه عالم سمر غریبی من

غزل شمارهٔ 6352رحیم شد دل دشمن ز ناتوانی من

غزل شمارهٔ 6353کسی که می نهد از حد خود قدم بیرون

غزل شمارهٔ 6354ز تن شکفته رود جان صادقان بیرون

غزل شمارهٔ 6355لب ترا خط سبز آمد از کمین بیرون

غزل شمارهٔ 6356غم حریص ز دینار می شود افزون

غزل شمارهٔ 6357ز نقش چپ رود آب سیه به جوی نگین

غزل شمارهٔ 6358ز بی قراری من می کند سفر بالین

غزل شمارهٔ 6359در آتش است نعل می ناب دیگران

غزل شمارهٔ 6360خون دل است باده گلفام عاشقان