صنفِ غزل میں غالب دهلوی کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 101گل را به جرم عربده رنگ و بو گرفت

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 101

12 اشعار

غزل شمارهٔ 102ساخت ز راستی به غیر ترک فسونگری گرفت

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 102

9 اشعار

غزل شمارهٔ 103بس که از تاب نگاه تو ز آسودن رفت

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 103

10 اشعار

غزل شمارهٔ 104یار در عهد شبابم به کنار آمد و رفت

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 104

10 اشعار

غزل شمارهٔ 105دل برد و حق آنست که دلبر نتوان گفت

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 105

9 اشعار

غزل شمارهٔ 106محو خودست لیک نه چون من درین چه بحث؟

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 106

10 اشعار

غزل شمارهٔ 107نقشم گرفته دوست نمودن چه احتیاج؟

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 107

11 اشعار

غزل شمارهٔ 108جلوه می خواهیم آتش شو هوای ما مسنج

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 108

10 اشعار

غزل شمارهٔ 109ای که نبوی هر چه نبود در تماشایش مپیچ

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 109

10 اشعار

غزل شمارهٔ 110در پرده شکایت ز تو داریم و بیان هیچ

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 110

10 اشعار

غزل شمارهٔ 111باده پرتو خورشید و ایاغ دم صبح

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 111

10 اشعار

غزل شمارهٔ 112آهی به عشق فاتح خیبر کنیم طرح

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 112

12 اشعار

غزل شمارهٔ 113ای جمال تو به تاراج نظرها گستاخ

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 113

10 اشعار

غزل شمارهٔ 114تا بشوید نهاد ما ز وسخ

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 114

12 اشعار

غزل شمارهٔ 115لبم از زمزمه یاد تو خاموش مباد

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 115

10 اشعار

غزل شمارهٔ 116تیغت ز فرق تا به گلویم رسیده باد

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 116

10 اشعار

غزل شمارهٔ 117به بند پرسش حالم نمی توان افتاد

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 117

11 اشعار

غزل شمارهٔ 118بی دل نشد ار دل به بت غالیه مو داد

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 118

9 اشعار

غزل شمارهٔ 119هر دم ز نشاطم دل آزاد بجنبد

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 119

11 اشعار

غزل شمارهٔ 120غم من از نفس پندگو چه کم گردد

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 120

12 اشعار

غزل شمارهٔ 121دماغ اهل فنا نشئه بلا دارد

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 121

12 اشعار

غزل شمارهٔ 122آزادگی ست سازی اما صدا ندارد

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 122

14 اشعار

غزل شمارهٔ 123به ذوقی سر ز مستی در قفای ره روان دارد

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 123

12 اشعار

غزل شمارهٔ 124تنگست دلم حوصله راز ندارد

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 124

12 اشعار

غزل شمارهٔ 125نومیدی ما گردش ایام ندارد

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 125

14 اشعار

غزل شمارهٔ 126خوش ست آن که با خویش جز غم ندارد

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 126

9 اشعار

غزل شمارهٔ 127نقابدار که آیین رهزنی دارد

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 127

9 اشعار

غزل شمارهٔ 128کو فنا تا همه آلایش پندار برد

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 128

12 اشعار

غزل شمارهٔ 129ذوقش به وصل گرچه زبانم ز کار برد

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 129

10 اشعار

غزل شمارهٔ 130حور بهشتی ز یاد آن بت کشمیر برد

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 130

11 اشعار

غزل شمارهٔ 131در کلبه ما از جگر سوخته بو برد

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 131

10 اشعار

غزل شمارهٔ 132اگر به دل نخلد هر چه از نظر گذرد

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 132

11 اشعار

غزل شمارهٔ 133از رشک کرد آنچه به من روزگار کرد

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 133

10 اشعار

غزل شمارهٔ 134صاحبدلست و نامور عشقم به سامان خوش نکرد

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 134

11 اشعار

غزل شمارهٔ 135هم «انا الله » خوان درختی را به گفتار آورد

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 135

9 اشعار

غزل شمارهٔ 136شادم به خیالت که ز تابم به در آورد

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 136

10 اشعار

غزل شمارهٔ 137اگر داغت وجودم را در اکسیر نظر گیرد

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 137

12 اشعار

غزل شمارهٔ 138صبح ست خوش بود قدحی بر شراب زد

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 138

11 اشعار

غزل شمارهٔ 139من به وفا مردم و رقیب به در زد

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 139

10 اشعار

غزل شمارهٔ 140گرسنه به که برآید ز فاقه جانش و لرزد

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 140

10 اشعار

غزل شمارهٔ 141تا کیم دود شکایت ز بیان برخیزد

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 141

11 اشعار

غزل شمارهٔ 142نگاهش ار به سر نامه وفا ریزد

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 142

14 اشعار

غزل شمارهٔ 143خوشا که گنبد چرخ کهن فرو ریزد

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 143

12 اشعار

غزل شمارهٔ 144گویم سخنی گرچه شنیدن نشناسد

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 144

10 اشعار

غزل شمارهٔ 145خوبان نه آن کنند که کس را زیان رسد

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 145

13 اشعار

غزل شمارهٔ 146نیست وقتی که به ما کاهشی از غم نرسد

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 146

11 اشعار

غزل شمارهٔ 147هر ذره را فلک به زمین‌بوس می‌رسد

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 147

10 اشعار

غزل شمارهٔ 148ز رشک ست این که در عشق آرزوی مردنم باشد

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 148

10 اشعار

غزل شمارهٔ 149ترا گویند عاشق دشمنی آری چنین باشد

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 149

10 اشعار

غزل شمارهٔ 150به ره با نقش پای خویشم از غیرت سری باشد

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 150

12 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 101–گل را به جرم عربده رنگ و بو گرفت

غزل شمارهٔ 102–ساخت ز راستی به غیر ترک فسونگری گرفت

غزل شمارهٔ 103–بس که از تاب نگاه تو ز آسودن رفت

غزل شمارهٔ 104–یار در عهد شبابم به کنار آمد و رفت

غزل شمارهٔ 105–دل برد و حق آنست که دلبر نتوان گفت

غزل شمارهٔ 106–محو خودست لیک نه چون من درین چه بحث؟

غزل شمارهٔ 107–نقشم گرفته دوست نمودن چه احتیاج؟

غزل شمارهٔ 108–جلوه می خواهیم آتش شو هوای ما مسنج

غزل شمارهٔ 109–ای که نبوی هر چه نبود در تماشایش مپیچ

غزل شمارهٔ 110–در پرده شکایت ز تو داریم و بیان هیچ

غزل شمارهٔ 111–باده پرتو خورشید و ایاغ دم صبح

غزل شمارهٔ 112–آهی به عشق فاتح خیبر کنیم طرح

غزل شمارهٔ 113–ای جمال تو به تاراج نظرها گستاخ

غزل شمارهٔ 114–تا بشوید نهاد ما ز وسخ

غزل شمارهٔ 115–لبم از زمزمه یاد تو خاموش مباد

غزل شمارهٔ 116–تیغت ز فرق تا به گلویم رسیده باد

غزل شمارهٔ 117–به بند پرسش حالم نمی توان افتاد

غزل شمارهٔ 118–بی دل نشد ار دل به بت غالیه مو داد

غزل شمارهٔ 119–هر دم ز نشاطم دل آزاد بجنبد

غزل شمارهٔ 120–غم من از نفس پندگو چه کم گردد

غزل شمارهٔ 121–دماغ اهل فنا نشئه بلا دارد

غزل شمارهٔ 122–آزادگی ست سازی اما صدا ندارد

غزل شمارهٔ 123–به ذوقی سر ز مستی در قفای ره روان دارد

غزل شمارهٔ 124–تنگست دلم حوصله راز ندارد

غزل شمارهٔ 125–نومیدی ما گردش ایام ندارد

غزل شمارهٔ 126–خوش ست آن که با خویش جز غم ندارد

غزل شمارهٔ 127–نقابدار که آیین رهزنی دارد

غزل شمارهٔ 128–کو فنا تا همه آلایش پندار برد

غزل شمارهٔ 129–ذوقش به وصل گرچه زبانم ز کار برد

غزل شمارهٔ 130–حور بهشتی ز یاد آن بت کشمیر برد

غزل شمارهٔ 131–در کلبه ما از جگر سوخته بو برد

غزل شمارهٔ 132–اگر به دل نخلد هر چه از نظر گذرد

غزل شمارهٔ 133–از رشک کرد آنچه به من روزگار کرد

غزل شمارهٔ 134–صاحبدلست و نامور عشقم به سامان خوش نکرد

غزل شمارهٔ 135–هم «انا الله » خوان درختی را به گفتار آورد

غزل شمارهٔ 136–شادم به خیالت که ز تابم به در آورد

غزل شمارهٔ 137–اگر داغت وجودم را در اکسیر نظر گیرد

غزل شمارهٔ 138–صبح ست خوش بود قدحی بر شراب زد

غزل شمارهٔ 139–من به وفا مردم و رقیب به در زد

غزل شمارهٔ 140–گرسنه به که برآید ز فاقه جانش و لرزد

غزل شمارهٔ 141–تا کیم دود شکایت ز بیان برخیزد

غزل شمارهٔ 142–نگاهش ار به سر نامه وفا ریزد

غزل شمارهٔ 143–خوشا که گنبد چرخ کهن فرو ریزد

غزل شمارهٔ 144–گویم سخنی گرچه شنیدن نشناسد

غزل شمارهٔ 145–خوبان نه آن کنند که کس را زیان رسد

غزل شمارهٔ 146–نیست وقتی که به ما کاهشی از غم نرسد

غزل شمارهٔ 147–هر ذره را فلک به زمین‌بوس می‌رسد

غزل شمارهٔ 148–ز رشک ست این که در عشق آرزوی مردنم باشد

غزل شمارهٔ 149–ترا گویند عاشق دشمنی آری چنین باشد

غزل شمارهٔ 150–به ره با نقش پای خویشم از غیرت سری باشد

صنفِ غزل میں غالب دهلوی کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 101–گل را به جرم عربده رنگ و بو گرفت

غزل شمارهٔ 102–ساخت ز راستی به غیر ترک فسونگری گرفت

غزل شمارهٔ 103–بس که از تاب نگاه تو ز آسودن رفت

غزل شمارهٔ 104–یار در عهد شبابم به کنار آمد و رفت

غزل شمارهٔ 105–دل برد و حق آنست که دلبر نتوان گفت

غزل شمارهٔ 106–محو خودست لیک نه چون من درین چه بحث؟

غزل شمارهٔ 107–نقشم گرفته دوست نمودن چه احتیاج؟

غزل شمارهٔ 108–جلوه می خواهیم آتش شو هوای ما مسنج

غزل شمارهٔ 109–ای که نبوی هر چه نبود در تماشایش مپیچ

غزل شمارهٔ 110–در پرده شکایت ز تو داریم و بیان هیچ

غزل شمارهٔ 111–باده پرتو خورشید و ایاغ دم صبح

غزل شمارهٔ 112–آهی به عشق فاتح خیبر کنیم طرح

غزل شمارهٔ 113–ای جمال تو به تاراج نظرها گستاخ

غزل شمارهٔ 114–تا بشوید نهاد ما ز وسخ

غزل شمارهٔ 115–لبم از زمزمه یاد تو خاموش مباد

غزل شمارهٔ 116–تیغت ز فرق تا به گلویم رسیده باد

غزل شمارهٔ 117–به بند پرسش حالم نمی توان افتاد

غزل شمارهٔ 118–بی دل نشد ار دل به بت غالیه مو داد

غزل شمارهٔ 119–هر دم ز نشاطم دل آزاد بجنبد

غزل شمارهٔ 120–غم من از نفس پندگو چه کم گردد

غزل شمارهٔ 121–دماغ اهل فنا نشئه بلا دارد

غزل شمارهٔ 122–آزادگی ست سازی اما صدا ندارد

غزل شمارهٔ 123–به ذوقی سر ز مستی در قفای ره روان دارد

غزل شمارهٔ 124–تنگست دلم حوصله راز ندارد

غزل شمارهٔ 125–نومیدی ما گردش ایام ندارد

غزل شمارهٔ 126–خوش ست آن که با خویش جز غم ندارد

غزل شمارهٔ 101گل را به جرم عربده رنگ و بو گرفت

غزل شمارهٔ 102ساخت ز راستی به غیر ترک فسونگری گرفت

غزل شمارهٔ 103بس که از تاب نگاه تو ز آسودن رفت

غزل شمارهٔ 104یار در عهد شبابم به کنار آمد و رفت

غزل شمارهٔ 105دل برد و حق آنست که دلبر نتوان گفت

غزل شمارهٔ 106محو خودست لیک نه چون من درین چه بحث؟

غزل شمارهٔ 107نقشم گرفته دوست نمودن چه احتیاج؟

غزل شمارهٔ 108جلوه می خواهیم آتش شو هوای ما مسنج

غزل شمارهٔ 109ای که نبوی هر چه نبود در تماشایش مپیچ

غزل شمارهٔ 110در پرده شکایت ز تو داریم و بیان هیچ

غزل شمارهٔ 111باده پرتو خورشید و ایاغ دم صبح

غزل شمارهٔ 112آهی به عشق فاتح خیبر کنیم طرح

غزل شمارهٔ 113ای جمال تو به تاراج نظرها گستاخ

غزل شمارهٔ 114تا بشوید نهاد ما ز وسخ

غزل شمارهٔ 115لبم از زمزمه یاد تو خاموش مباد

غزل شمارهٔ 116تیغت ز فرق تا به گلویم رسیده باد

غزل شمارهٔ 117به بند پرسش حالم نمی توان افتاد

غزل شمارهٔ 118بی دل نشد ار دل به بت غالیه مو داد

غزل شمارهٔ 119هر دم ز نشاطم دل آزاد بجنبد

غزل شمارهٔ 120غم من از نفس پندگو چه کم گردد

غزل شمارهٔ 121دماغ اهل فنا نشئه بلا دارد

غزل شمارهٔ 122آزادگی ست سازی اما صدا ندارد

غزل شمارهٔ 123به ذوقی سر ز مستی در قفای ره روان دارد

غزل شمارهٔ 124تنگست دلم حوصله راز ندارد

غزل شمارهٔ 125نومیدی ما گردش ایام ندارد

غزل شمارهٔ 126خوش ست آن که با خویش جز غم ندارد

غزل شمارهٔ 127نقابدار که آیین رهزنی دارد

غزل شمارهٔ 128کو فنا تا همه آلایش پندار برد

غزل شمارهٔ 129ذوقش به وصل گرچه زبانم ز کار برد

غزل شمارهٔ 130حور بهشتی ز یاد آن بت کشمیر برد

غزل شمارهٔ 131در کلبه ما از جگر سوخته بو برد

غزل شمارهٔ 132اگر به دل نخلد هر چه از نظر گذرد

غزل شمارهٔ 133از رشک کرد آنچه به من روزگار کرد

غزل شمارهٔ 134صاحبدلست و نامور عشقم به سامان خوش نکرد

غزل شمارهٔ 135هم «انا الله » خوان درختی را به گفتار آورد

غزل شمارهٔ 136شادم به خیالت که ز تابم به در آورد

غزل شمارهٔ 137اگر داغت وجودم را در اکسیر نظر گیرد

غزل شمارهٔ 138صبح ست خوش بود قدحی بر شراب زد

غزل شمارهٔ 139من به وفا مردم و رقیب به در زد

غزل شمارهٔ 140گرسنه به که برآید ز فاقه جانش و لرزد

غزل شمارهٔ 141تا کیم دود شکایت ز بیان برخیزد

غزل شمارهٔ 142نگاهش ار به سر نامه وفا ریزد

غزل شمارهٔ 143خوشا که گنبد چرخ کهن فرو ریزد

غزل شمارهٔ 144گویم سخنی گرچه شنیدن نشناسد

غزل شمارهٔ 145خوبان نه آن کنند که کس را زیان رسد

غزل شمارهٔ 146نیست وقتی که به ما کاهشی از غم نرسد

غزل شمارهٔ 147هر ذره را فلک به زمین‌بوس می‌رسد

غزل شمارهٔ 148ز رشک ست این که در عشق آرزوی مردنم باشد

غزل شمارهٔ 149ترا گویند عاشق دشمنی آری چنین باشد

غزل شمارهٔ 150به ره با نقش پای خویشم از غیرت سری باشد

غزل شمارهٔ 101گل را به جرم عربده رنگ و بو گرفت

غزل شمارهٔ 102ساخت ز راستی به غیر ترک فسونگری گرفت

غزل شمارهٔ 103بس که از تاب نگاه تو ز آسودن رفت

غزل شمارهٔ 104یار در عهد شبابم به کنار آمد و رفت

غزل شمارهٔ 105دل برد و حق آنست که دلبر نتوان گفت

غزل شمارهٔ 106محو خودست لیک نه چون من درین چه بحث؟

غزل شمارهٔ 107نقشم گرفته دوست نمودن چه احتیاج؟

غزل شمارهٔ 108جلوه می خواهیم آتش شو هوای ما مسنج

غزل شمارهٔ 109ای که نبوی هر چه نبود در تماشایش مپیچ

غزل شمارهٔ 110در پرده شکایت ز تو داریم و بیان هیچ

غزل شمارهٔ 111باده پرتو خورشید و ایاغ دم صبح

غزل شمارهٔ 112آهی به عشق فاتح خیبر کنیم طرح

غزل شمارهٔ 113ای جمال تو به تاراج نظرها گستاخ

غزل شمارهٔ 114تا بشوید نهاد ما ز وسخ

غزل شمارهٔ 115لبم از زمزمه یاد تو خاموش مباد

غزل شمارهٔ 116تیغت ز فرق تا به گلویم رسیده باد

غزل شمارهٔ 117به بند پرسش حالم نمی توان افتاد

غزل شمارهٔ 118بی دل نشد ار دل به بت غالیه مو داد

غزل شمارهٔ 119هر دم ز نشاطم دل آزاد بجنبد

غزل شمارهٔ 120غم من از نفس پندگو چه کم گردد

غزل شمارهٔ 121دماغ اهل فنا نشئه بلا دارد

غزل شمارهٔ 122آزادگی ست سازی اما صدا ندارد

غزل شمارهٔ 123به ذوقی سر ز مستی در قفای ره روان دارد

غزل شمارهٔ 124تنگست دلم حوصله راز ندارد

غزل شمارهٔ 125نومیدی ما گردش ایام ندارد

غزل شمارهٔ 126خوش ست آن که با خویش جز غم ندارد

غزل شمارهٔ 127نقابدار که آیین رهزنی دارد

غزل شمارهٔ 128کو فنا تا همه آلایش پندار برد

غزل شمارهٔ 129ذوقش به وصل گرچه زبانم ز کار برد

غزل شمارهٔ 130حور بهشتی ز یاد آن بت کشمیر برد