Section

Ghazaliyat

Poems

غزل شمارهٔ 301امشب که چشم من به ته پای او بخفت

غزل شمارهٔ 302آب حیات من که نم از من دریغ داشت

غزل شمارهٔ 303زیر کله نمونه روی تو مه نداشت

غزل شمارهٔ 304ای باد، ازان بهار خبر ده که تا کجاست

غزل شمارهٔ 305آن ترک نازنین که جهانی شکار اوست

غزل شمارهٔ 306ماییم کافتاب غلام جمال ماست

غزل شمارهٔ 307ای پیر، خاک پای تو نور سعادت است

غزل شمارهٔ 308از لعل آتشین تو دل کان آتش است

غزل شمارهٔ 309از بند زلف غمزدگان را سبب فرست

غزل شمارهٔ 310باز آن حریف بر سر سودای دیگرست

غزل شمارهٔ 311یارب، که این درخت گل از بوستان کیست

غزل شمارهٔ 312لعل لبت به چاشنی از انگبین به است

غزل شمارهٔ 313گر باغ پر شکوفه و گلزار خرم است

غزل شمارهٔ 314آن خط پر بلا که در آغاز رستن است

غزل شمارهٔ 315از عشق اگر دلت چو کبابی به تابه ایست

غزل شمارهٔ 316من کیستم که این غم تو با چو من کسی ست

غزل شمارهٔ 317ای آفتاب تافته از روی انورت

غزل شمارهٔ 318گیرم که نیست پرسش آزادگان فنت

غزل شمارهٔ 319ز آنگهی که دل من به سوی یار من است

غزل شمارهٔ 320ز بس که گوش جهانی پر از فغان من است

غزل شمارهٔ 321ز خون دل که به رخسار ماجرای من است

غزل شمارهٔ 322رخت ولایت چشم پر آب را بگرفت

غزل شمارهٔ 323مهی گذشت که آن مه به سوی ما نگذشت

غزل شمارهٔ 324مرا کرشمه آن ترک گلعذار بکشت

غزل شمارهٔ 325چو خشم مست تو در خوابگاه ناز بخفت

غزل شمارهٔ 326شب فراق سیاه و مرا سیاه تر است

غزل شمارهٔ 327هنوز آن رخ چون ماه پیش چشم من است

غزل شمارهٔ 328کسی که عشق نبازد نه آدمی سنگ است

غزل شمارهٔ 329شکوفه غالیه بو گشت و باغ گل رنگ است

غزل شمارهٔ 330چه داغهاست که بر سینه فگارم نیست

غزل شمارهٔ 331مرا به عشق دل خویش نیز محرم نیست

غزل شمارهٔ 332بیا بیا که مرا طاقت جدایی نیست

غزل شمارهٔ 333کدام سنگدلت شیوه جفا آموخت

غزل شمارهٔ 334سپیده دم که زمانه ز رخ نقاب انداخت

غزل شمارهٔ 335چه تیر بود که چشم تو ناگهان انداخت؟

غزل شمارهٔ 336رخ تو رشته زلف از برای آن آویخت

غزل شمارهٔ 337کجاست دل که غمت را نهان تواند داشت

غزل شمارهٔ 338نگار من که ز جنبیدن صبا خفته ست

غزل شمارهٔ 339ترا به دین و دیانت درون بپاید راست

غزل شمارهٔ 340هلال عید جهان را به نور خویش آراست

غزل شمارهٔ 341بیا که بی تو دل خسته غرق خوناب ست

غزل شمارهٔ 342بهار غالیه در دامن صبا سوده ست

غزل شمارهٔ 343بر آن لبی که شکر با حلاوتش شوراست

غزل شمارهٔ 344مرا به سوی تو پیوند دوستی خام است

غزل شمارهٔ 345رسید فصل گل و باد عنبر افشان است

غزل شمارهٔ 346هنوز آن که نشینیم با تو در سینه ست

غزل شمارهٔ 347شوق توام باز گریبان گرفت

غزل شمارهٔ 348جان که چنین تب کش سودای تست

غزل شمارهٔ 349آنکه دلم شیفته روی اوست

غزل شمارهٔ 350حسن تو کاندیشه به کارش گم است

Ghazaliyat — Divan-e Ashʿar · ZindeRood