Section

Ghazaliyat

Poems

غزل شمارهٔ 151دوش در حلقه زلف تو دلم جا می‌کرد

غزل شمارهٔ 152چه لطف بود که شیرین شمایل من کرد

غزل شمارهٔ 153حسن تو راه امید و بیم زد

غزل شمارهٔ 154به طرف باغ عجب دلکش است سایه بید

غزل شمارهٔ 155کجا شد آنکه شب آن مه به خانه من بود

غزل شمارهٔ 156ساقی بیار می که گل از غنچه رو نمود

غزل شمارهٔ 157ترانه های تحیت سرودهای درود

غزل شمارهٔ 158هر که از میکده عشق تو بویی شنود

غزل شمارهٔ 159خوش آن مقام که در وی دلی فرود آید

غزل شمارهٔ 160پرتو روی تو بر باده گلفام افتاد

غزل شمارهٔ 161چه سود آن تیشه کِش بر سنگ دست کوهکن می‌زد

غزل شمارهٔ 162ز شوقت زنم دم زبانم بسوزد

غزل شمارهٔ 163صبا چو حلقه آن زلف تابدار گشاد

غزل شمارهٔ 164یار هر دم سر بازار دگر می طلبد

غزل شمارهٔ 165به ناز می رود آن شوخ و باز می نگرد

غزل شمارهٔ 166کی بود کی که ز خوان تو صلایی برسد

غزل شمارهٔ 167هیچ شب تیر غمت بر دل شیدا نرسد

غزل شمارهٔ 168محتسب جمعیت رندان چو دید آشفته شد

غزل شمارهٔ 169به توبه شیخ مهوس مرا موسوس شد

غزل شمارهٔ 170صوفی ز خانقه به خرابات می رود

غزل شمارهٔ 171با یار کوچ کرده ز دل ناله می‌رود

غزل شمارهٔ 172ز آفتاب به رشکم که زیر پای تو افتد

غزل شمارهٔ 173گرچه صد جان در ره جانان زیان خواهیم کرد

غزل شمارهٔ 174گه عشق به ذات می نماید

غزل شمارهٔ 175عارف که سخن به راه گوید

غزل شمارهٔ 176به آن بالا و رخ بر هر زمین کان نازنین پوید

غزل شمارهٔ 177نه همین وقت مرا عشق مشوش دارد

غزل شمارهٔ 178نسیم باده به جان مژده حیات دهد

غزل شمارهٔ 179هر که بینم که پس زانوی غم آه کشد

غزل شمارهٔ 180دم به دم خونم ز دیده بر گریبان می‌چکد

غزل شمارهٔ 181به هر خانه کان نازنین می نماید

غزل شمارهٔ 182ازان با کوه غم فرهاد دست اندر کمر دارد

غزل شمارهٔ 183دل نه خرم، سبزه و گل در نظر خرم چه سود

غزل شمارهٔ 184اگر از عشق همراهی نباشد

غزل شمارهٔ 185می‌شوم زنده ز سرکان نازنینم می‌کشد

غزل شمارهٔ 186خط مشکین کز رخ آن نازنین سر برزند

غزل شمارهٔ 187دل من راه دینداران ره میخانه می‌داند

غزل شمارهٔ 188بی تو جان زندگی نمی خواهد

غزل شمارهٔ 189بوی آن آشنا که می آرد

غزل شمارهٔ 190هر مست که می به دست گیرد

غزل شمارهٔ 191دور ازان لب اشک من سرخ است و چشم تر سفید

غزل شمارهٔ 192تا صبا طره شبرنگ تو را برهم زد

غزل شمارهٔ 193به بزم وصل ما و من نگنجد

غزل شمارهٔ 194ساقی ما دوش باما در سر انصاف بود

غزل شمارهٔ 195یار رفت و خیربادی هم نکرد

غزل شمارهٔ 196شد دلم دیوانه وقت آمد که تدبیرش کنند

غزل شمارهٔ 197چنین که حسن تو عرض جمال غیب کند

غزل شمارهٔ 198دمبدم دیده که خون می ریزد

غزل شمارهٔ 199ز سدره طوبی اگر آمدن سوی تو تواند

غزل شمارهٔ 200یارم به خانه ای که شب تار دررود

Ghazaliyat — Divan-e Ashʿar · ZindeRood