غزل شمارهٔ 177
Toggle stanza 1نه همین وقت مرا عشق مشوش دارد
11
نه همین وقت مرا عشق مشوش دارد
کیست در دور جمالت که دلی خوش دارد
22
جمع و فرقیست عجب زلف تو را صوفی وار
شانه اش جمع کند باد مشوش دارد
33
دل به هر حلقه جدا می کشد از زلف توام
دل من بین که ز زلفت چه کشاکش دارد
44
ابرش سرکش توکش جهد از نعل آتش
من دلسوخته را نعل در آتش دارد
55
دارد از کاسه سم سرخوشی کاسه می
هرکه در راه تو سر بر سم ابرش دارد
66
آفت جان شود و شور جهان هرکه چوتو
لب شیرین خط مشکین رخ مهوش دارد
77
میل طفلان سوی نقش است ازان رو جامی
بهر تو چهره به خونابه منقش دارد
Audio
Line-by-line audio timing is not yet available for this poem.
Sources
Persian text source: Ganjoor
Conversation
Reader comments
Add context, ask a question, or respond thoughtfully. Comments may be moderated.
Loading…

