غزل شمارهٔ 157

ببار باده روشن که صبح روی نمود

که در چنین نفسی بی‌شراب نتوان بود

کنون که در چمن آمد گُل از عَدَم به وجود

بنفشه در قدمِ او نهاد سر به سجود

اگرچه عذر بسی بود روزگار نبود

چنان که بود به ناچار خویشتن بخشود

اگر حریف منی پس بگو که دوش چه بود

میان این دل و آن یار می فروش چه بود

ز بانگ پست تو ای دل بلند گشت وجود

تو نفخ صوری یا خود قیامت موعود

رسید ساقی جان ما خمار خواب‌آلود

گرفت ساغر زرین سر سبو بگشود

ربود عشق تو تسبیح و داد بیت و سرود

بسی بکردم لاحول و توبه دل نشنود

ز بعد خاک شدن یا زیان بود یا سود

به نقد خاک شوم بنگرم چه خواهد بود

سپاس آن عدمی را که هستِ ما بربود

ز عشقِ آن عدم آمد جهانِ جان به وجود

تو را سماع نباشد که سوز عشق نبود

گمان مبر که برآید ز خام هرگز دود