باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 2701دل خراب از خندهٔ پنهان آن گل می‌شود

غزل شمارهٔ 2702گلشن حسن از بهار عشق خرم می‌شود

غزل شمارهٔ 2703می‌شود عارف خجل نادان چو ملزم می‌شود

غزل شمارهٔ 2704هر چه در دل نقش بندد آدمی آن می شود

غزل شمارهٔ 2705از گلستانی که بلبل روی گردان می شود

غزل شمارهٔ 2706هستی ظاهر حجاب قرب یزدان می شود

غزل شمارهٔ 2707جان زترک جسم چون گوهر فروزان می شود

غزل شمارهٔ 2708زودتر دل جمع گردد چون پریشان می شود

غزل شمارهٔ 2709گر ز ریحان خواب بیدردان به سامان می شود

غزل شمارهٔ 2710عاقبت کار نظربازان به سامان می شود

غزل شمارهٔ 2711کار ما از ساغر پرمی به سامان می شود

غزل شمارهٔ 2712در زمستان باغ اگر از برگ عریان می شود

غزل شمارهٔ 2713دل نظرگاه خدا از ترک عصیان می شود

غزل شمارهٔ 2714روح چون تن‌پرور افتد عاقبت تن می‌شود

غزل شمارهٔ 2715سینه‌ام از درد و داغ عشق روشن می‌شود

غزل شمارهٔ 2716در چراغ دیدهٔ من آب روغن می‌شود

غزل شمارهٔ 2717دل ز احیای شب دیجور روشن می شود

غزل شمارهٔ 2718خانه مردم اگر از ماه روشن می شود

غزل شمارهٔ 2719از تجرد نور حکمت در دل افزون می‌شود

غزل شمارهٔ 2720از نظربازان کمال حسن افزون می‌شود

غزل شمارهٔ 2721گر چنین چشم ترم میرآب هامون می‌شود

غزل شمارهٔ 2722غفلت دل از شراب ناب افزون می شود

غزل شمارهٔ 2723اضطراب دل ز چشم روشن افزون می شود

غزل شمارهٔ 2724آب و رنگ حسن بیش از خانه زین می شود

غزل شمارهٔ 2725بی کمندانداز چین آن زلف مشکین می شود

غزل شمارهٔ 2726نفس سرکش بی ریاضت رهنما کی می شود؟

غزل شمارهٔ 2727یک دل روشن نگهبان جهانی می‌شود

غزل شمارهٔ 2728مخزن گوهر صدف از ته گزینی می شود

غزل شمارهٔ 2729دیده روشن از فروغ آشنایی می شود

غزل شمارهٔ 2730زیر تیغ از جبهه چین مردان می باید گشود

غزل شمارهٔ 2731عشق فارغبالم از اندیشه دنیا نمود

غزل شمارهٔ 2732گوش شو هر جا سخن را ساز نتوانی نمود

غزل شمارهٔ 2733جذبه توفیق هرکس را دل بینا دهد

غزل شمارهٔ 2734کی به عاشق بوسه آن لعل لب میگون دهد؟

غزل شمارهٔ 2735دل ز پهلوی جنون داد فراغت می دهد

غزل شمارهٔ 2736بی غرض چون شد سخن تأثیر دیگر می دهد

غزل شمارهٔ 2737غنچهٔ این باغ بوی پارهٔ دل می‌دهد

غزل شمارهٔ 2738شاخ گل از دست و چوگان تو یادم می دهد

غزل شمارهٔ 2739گر دو روزی خاکمال آن گلعذارم می دهد

غزل شمارهٔ 2740عارفان را نکهت سیب ذقن جان می‌دهد

غزل شمارهٔ 2741راز ما را ناله شبگیر بیرون می دهد

غزل شمارهٔ 2742چشم او تعلیم رم کردن به آهو می دهد

غزل شمارهٔ 2743صیقل دل فیض آه صبحگاهی می دهد

غزل شمارهٔ 2744چشم فتانت که داد دلبریایی می دهد

غزل شمارهٔ 2745خط ز روی آتشین دلستان آمد پدید

غزل شمارهٔ 2746برگرفتی پرده از رخ گلستان آمد پدید

غزل شمارهٔ 2747یوسف زندانی ما راحت از دنیا ندید

غزل شمارهٔ 2748ذوق حیرانی به داد چشم خونپالا رسید

غزل شمارهٔ 2749باده منصور در جام و سبوی من رسید

غزل شمارهٔ 2750دل به دارالامن حیرت نه به آسانی رسید