باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 2751وقت مجنون خوش که پا در دامن صحرا کشید

غزل شمارهٔ 2752وقت مجنون خوش که پا در دامن صحرا کشید

غزل شمارهٔ 2753مست شد نقاش تا آن چشم جادو را کشید

غزل شمارهٔ 2754پای در دامان تسلیم و رضا باید کشید

غزل شمارهٔ 2755شوخی میخانه از محراب می باید کشید

غزل شمارهٔ 2756در سر پل باده چون سیلاب می باید کشید

غزل شمارهٔ 2757خواری از اغیار بهر یار می باید کشید

غزل شمارهٔ 2758می به روی لاله رنگ یار می باید کشید

غزل شمارهٔ 2759مشق هجران در کنار بحر می باید کشید

غزل شمارهٔ 2760می به رغم عالم پرشور می باید کشید

غزل شمارهٔ 2761جوش گل شد باده سرجوش می باید کشید

غزل شمارهٔ 2762جوش گل شد، بادهٔ گلرنگ می‌باید کشید

غزل شمارهٔ 2763سرکشی از زلف آن خودکام می باید کشید

غزل شمارهٔ 2764چون صراحی رخت در میخانه می باید کشید

غزل شمارهٔ 2765درد را چون صاف در میخانه می باید کشید

غزل شمارهٔ 2766تا خط مشکین لب لعل ترا در بر کشید

غزل شمارهٔ 2767دل چه تلخیهای رنگارنگ ازان دلبر کشید

غزل شمارهٔ 2768هر که جام می به روی دلستان بر سر کشید

غزل شمارهٔ 2769از سرم چون شمع آخر سوز پنهان سر کشید

غزل شمارهٔ 2770با زمین گیری کمان آسمان نتوان کشید

غزل شمارهٔ 2771روز روشن می کند چون لاله می دل را سیاه

غزل شمارهٔ 2772زلف او موی سفید نافه را در خون کشید

غزل شمارهٔ 2773از گرانان هر که چون عنقا گرانجانی کشید

غزل شمارهٔ 2774از گداز جسم، جان پاک گوهر شد سفید

غزل شمارهٔ 2775تا نکرد از گریه چشم خویش را خاور سفید

غزل شمارهٔ 2776دل نیاسود از تردد تا نشد منزل سفید

غزل شمارهٔ 2777نیست از خورشید و ماه این گنبد گردان سفید

غزل شمارهٔ 2778مرگ را آماده شو هرگاه گردد مو سفید

غزل شمارهٔ 2779چشم ما را پرده غفلت شد ابروی سفید

غزل شمارهٔ 2780از صبوری در گشاد کارها بگزین کلید

غزل شمارهٔ 2781بوسه از کنج دهان دلربا دارد امید

غزل شمارهٔ 2782چند بتوان بانگ نای و قلقل مینا شنید؟

غزل شمارهٔ 2783وصف شکر تا به چند از طوطیان باید شنید؟

غزل شمارهٔ 2784سوختم از شوق، یاران راه حرفی وا کنید

غزل شمارهٔ 2785گردش سال است، می در ساغر عشرت کنید

غزل شمارهٔ 2786دیده از عیب کسان در خواب چون مخمل کنید

غزل شمارهٔ 2787خوش بهاری می رسد میخانه ها سامان کنید

غزل شمارهٔ 2788بر زبانها وصف قد دلستان خواهد دوید

غزل شمارهٔ 2789غنی فیض از دل شب چون فقیران در نمی یابد

غزل شمارهٔ 2790مرا آه سحر گرد از دل دیوانه می روبد

غزل شمارهٔ 2791نه از روی بصیرت سایه بال هما افتد

غزل شمارهٔ 2792مبادا بر سر من سایه بال هما افتد

غزل شمارهٔ 2793دل از امید وصلش هر زمان در پیچ و تاب افتد

غزل شمارهٔ 2794به زهر چشم بتوان کشت دشمن را چوکار افتد

غزل شمارهٔ 2795زعکسش لرزه بر آیینه گوهرنگار افتد

غزل شمارهٔ 2796زخط پشت لب آن طاق ابرو از نظر افتد

غزل شمارهٔ 2797در آن مجلس که از مستی رخت طاقت گداز افتد

غزل شمارهٔ 2798به امید چه دنبال زبان کس چون جرس افتد؟

غزل شمارهٔ 2799شود خون عاقبت هر دل که زلفش را به چنگ افتد

غزل شمارهٔ 2800مبادا کافر از طاق دل پیر مغان افتد!