غزلیات

غزل شمارهٔ 2301مهره مارست مهر، مار گزیده است صبح

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2301

13 اشعار

غزل شمارهٔ 2302تا بر لب تو افتاد چشم ستاره صبح

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2302

7 اشعار

غزل شمارهٔ 2303ای خدنگ آه کوتاهی مکن در کین چرخ

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2303

7 اشعار

غزل شمارهٔ 2304دردمندی کرد بر من شربت دیدار تلخ

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2304

10 اشعار

غزل شمارهٔ 2305مستمع را کام ناگردیده از دشنام تلخ

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2305

18 اشعار

غزل شمارهٔ 2306مکن دراز به طعن فلک زبان گستاخ

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2306

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2307اگر دو هفته بود چهره گلستان سرخ

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2307

21 اشعار

غزل شمارهٔ 2308مکن ز باده لعلی لب چو مرجان سرخ

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2308

19 اشعار

غزل شمارهٔ 2309وقت است بگذریم چو موج از شراب تلخ

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2309

آڈیو

7 اشعار

غزل شمارهٔ 2310شد زسر گردانی من بس که حیران گردباد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2310

17 اشعار

غزل شمارهٔ 2311از لب منصور راز عشق بر صحرا فتاد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2311

9 اشعار

غزل شمارهٔ 2312خال موزون است هر جا بر رخ دلبر فتاد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2312

11 اشعار

غزل شمارهٔ 2313بهر گندم از بهشت آدم اگر بیرون فتاد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2313

10 اشعار

غزل شمارهٔ 2314ترک جانان چون توان از تیغ بی زنهار داد؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2314

6 اشعار

غزل شمارهٔ 2315حسن خواهد رفت و داغت بر جگر خواهد نهاد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2315

10 اشعار

غزل شمارهٔ 2316تا ز خط حسن تو عنبر بر سر آتش نهاد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2316

9 اشعار

غزل شمارهٔ 2317بر دل خود هر که چون فرهاد کوه غم نهاد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2317

9 اشعار

غزل شمارهٔ 2318مرگ عاشق بی شمار آن سیمبر دارد به یاد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2318

9 اشعار

غزل شمارهٔ 2319کشتی دریایی‌ای دیدم دلم آمد به یاد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2319

7 اشعار

غزل شمارهٔ 2320غفلت دل از شراب ناب می گردد زیاد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2320

12 اشعار

غزل شمارهٔ 2321رغبت می را کند چندان که نوشیدن زیاد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2321

10 اشعار

غزل شمارهٔ 2322دل عبث چندین ز تقدیر الهی می تپد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2322

9 اشعار

غزل شمارهٔ 2323غم ز دل بیرون مرا کی باده احمر برد؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2323

9 اشعار

غزل شمارهٔ 2324رخت هستی زین جهان مختصر خواهیم برد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2324

6 اشعار

غزل شمارهٔ 2325از حریم ما سخن چین چون سخن بیرون برد؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2325

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2326آب شد دل تا به آن شیرین شمایل راه برد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2326

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2327هرکه با خود درد و داغ دل‌سِتان را می‌برد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2327

11 اشعار

غزل شمارهٔ 2328زلف مشکین را چرا آن نازپرور می برد؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2328

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2329جنبش مژگان حضور از دیده و دل می برد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2329

11 اشعار

غزل شمارهٔ 2330عشق اول ناتوانان را به منزل می برد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2330

5 اشعار

غزل شمارهٔ 2331از فسون عالم اسباب خوابم می‌برد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2331

آڈیو

12 اشعار

غزل شمارهٔ 2332شام ازان زلف سیه سنبل به دامن می برد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2332

5 اشعار

غزل شمارهٔ 2333چشم خونبارم گرو ز ابر بهاری می برد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2333

5 اشعار

غزل شمارهٔ 2334وسعت مشرب زدل اندیشه فردا نبرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2334

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2335از شکست من دم تیغ تغافل می‌پرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2335

11 اشعار

غزل شمارهٔ 2336چشم برق از اشتیاق خرمن من می پرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2336

6 اشعار

غزل شمارهٔ 2337می خورد با دیگران مستانه بر ما بگذرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2337

19 اشعار

غزل شمارهٔ 2338بر جهان هر کس که از روی تأمل بگذرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2338

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2339تا به کی در خواب سنگین روزگارم بگذرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2339

آڈیو

13 اشعار

غزل شمارهٔ 2340بوسه چون محروم از آن لبهای خندان بگذرد؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2340

9 اشعار

غزل شمارهٔ 2341سر گردان چند از من آن سرو خرامان بگذرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2341

9 اشعار

غزل شمارهٔ 2342جان مشتاقان زکوی دلستان چون بگذرد؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2342

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2343لاله شبنم فریبت برگ گل را آب کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2343

9 اشعار

غزل شمارهٔ 2344خط لب لعل ترا بی آب نتوانست کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2344

13 اشعار

غزل شمارهٔ 2345چاره دل عقل پر تدبیر نتوانست کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2345

آڈیو

12 اشعار

غزل شمارهٔ 2346چرخ زنگاری مرا غمناک نتوانست کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2346

11 اشعار

غزل شمارهٔ 2347در غبار خط همان زلفش بود جویای دل

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2347

15 اشعار

غزل شمارهٔ 2348چاره غفلت دل آگاه نتوانست کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2348

12 اشعار

غزل شمارهٔ 2349عشق را پنهان دل دیوانه نتوانست کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2349

7 اشعار

غزل شمارهٔ 2350تا گلستان را نهال قامتش آباد کرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2350

9 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 2301–مهره مارست مهر، مار گزیده است صبح

غزل شمارهٔ 2302–تا بر لب تو افتاد چشم ستاره صبح

غزل شمارهٔ 2303–ای خدنگ آه کوتاهی مکن در کین چرخ

غزل شمارهٔ 2304–دردمندی کرد بر من شربت دیدار تلخ

غزل شمارهٔ 2305–مستمع را کام ناگردیده از دشنام تلخ

غزل شمارهٔ 2306–مکن دراز به طعن فلک زبان گستاخ

غزل شمارهٔ 2307–اگر دو هفته بود چهره گلستان سرخ

غزل شمارهٔ 2308–مکن ز باده لعلی لب چو مرجان سرخ

غزل شمارهٔ 2309–وقت است بگذریم چو موج از شراب تلخ

غزل شمارهٔ 2310–شد زسر گردانی من بس که حیران گردباد

غزل شمارهٔ 2311–از لب منصور راز عشق بر صحرا فتاد

غزل شمارهٔ 2312–خال موزون است هر جا بر رخ دلبر فتاد

غزل شمارهٔ 2313–بهر گندم از بهشت آدم اگر بیرون فتاد

غزل شمارهٔ 2314–ترک جانان چون توان از تیغ بی زنهار داد؟

غزل شمارهٔ 2315–حسن خواهد رفت و داغت بر جگر خواهد نهاد

غزل شمارهٔ 2316–تا ز خط حسن تو عنبر بر سر آتش نهاد

غزل شمارهٔ 2317–بر دل خود هر که چون فرهاد کوه غم نهاد

غزل شمارهٔ 2318–مرگ عاشق بی شمار آن سیمبر دارد به یاد

غزل شمارهٔ 2319–کشتی دریایی‌ای دیدم دلم آمد به یاد

غزل شمارهٔ 2320–غفلت دل از شراب ناب می گردد زیاد

غزل شمارهٔ 2321–رغبت می را کند چندان که نوشیدن زیاد

غزل شمارهٔ 2322–دل عبث چندین ز تقدیر الهی می تپد

غزل شمارهٔ 2323–غم ز دل بیرون مرا کی باده احمر برد؟

غزل شمارهٔ 2324–رخت هستی زین جهان مختصر خواهیم برد

غزل شمارهٔ 2325–از حریم ما سخن چین چون سخن بیرون برد؟

غزل شمارهٔ 2326–آب شد دل تا به آن شیرین شمایل راه برد

غزل شمارهٔ 2327–هرکه با خود درد و داغ دل‌سِتان را می‌برد

غزل شمارهٔ 2328–زلف مشکین را چرا آن نازپرور می برد؟

غزل شمارهٔ 2329–جنبش مژگان حضور از دیده و دل می برد

غزل شمارهٔ 2330–عشق اول ناتوانان را به منزل می برد

غزل شمارهٔ 2331–از فسون عالم اسباب خوابم می‌برد

غزل شمارهٔ 2332–شام ازان زلف سیه سنبل به دامن می برد

غزل شمارهٔ 2333–چشم خونبارم گرو ز ابر بهاری می برد

غزل شمارهٔ 2334–وسعت مشرب زدل اندیشه فردا نبرد

غزل شمارهٔ 2335–از شکست من دم تیغ تغافل می‌پرد

غزل شمارهٔ 2336–چشم برق از اشتیاق خرمن من می پرد

غزل شمارهٔ 2337–می خورد با دیگران مستانه بر ما بگذرد

غزل شمارهٔ 2338–بر جهان هر کس که از روی تأمل بگذرد

غزل شمارهٔ 2339–تا به کی در خواب سنگین روزگارم بگذرد

غزل شمارهٔ 2340–بوسه چون محروم از آن لبهای خندان بگذرد؟

غزل شمارهٔ 2341–سر گردان چند از من آن سرو خرامان بگذرد

غزل شمارهٔ 2342–جان مشتاقان زکوی دلستان چون بگذرد؟

غزل شمارهٔ 2343–لاله شبنم فریبت برگ گل را آب کرد

غزل شمارهٔ 2344–خط لب لعل ترا بی آب نتوانست کرد

غزل شمارهٔ 2345–چاره دل عقل پر تدبیر نتوانست کرد

غزل شمارهٔ 2346–چرخ زنگاری مرا غمناک نتوانست کرد

غزل شمارهٔ 2347–در غبار خط همان زلفش بود جویای دل

غزل شمارهٔ 2348–چاره غفلت دل آگاه نتوانست کرد

غزل شمارهٔ 2349–عشق را پنهان دل دیوانه نتوانست کرد

غزل شمارهٔ 2350–تا گلستان را نهال قامتش آباد کرد

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 2301–مهره مارست مهر، مار گزیده است صبح

غزل شمارهٔ 2302–تا بر لب تو افتاد چشم ستاره صبح

غزل شمارهٔ 2303–ای خدنگ آه کوتاهی مکن در کین چرخ

غزل شمارهٔ 2304–دردمندی کرد بر من شربت دیدار تلخ

غزل شمارهٔ 2305–مستمع را کام ناگردیده از دشنام تلخ

غزل شمارهٔ 2306–مکن دراز به طعن فلک زبان گستاخ

غزل شمارهٔ 2307–اگر دو هفته بود چهره گلستان سرخ

غزل شمارهٔ 2308–مکن ز باده لعلی لب چو مرجان سرخ

غزل شمارهٔ 2309–وقت است بگذریم چو موج از شراب تلخ

غزل شمارهٔ 2310–شد زسر گردانی من بس که حیران گردباد

غزل شمارهٔ 2311–از لب منصور راز عشق بر صحرا فتاد

غزل شمارهٔ 2312–خال موزون است هر جا بر رخ دلبر فتاد

غزل شمارهٔ 2313–بهر گندم از بهشت آدم اگر بیرون فتاد

غزل شمارهٔ 2314–ترک جانان چون توان از تیغ بی زنهار داد؟

غزل شمارهٔ 2315–حسن خواهد رفت و داغت بر جگر خواهد نهاد

غزل شمارهٔ 2316–تا ز خط حسن تو عنبر بر سر آتش نهاد

غزل شمارهٔ 2317–بر دل خود هر که چون فرهاد کوه غم نهاد

غزل شمارهٔ 2318–مرگ عاشق بی شمار آن سیمبر دارد به یاد

غزل شمارهٔ 2319–کشتی دریایی‌ای دیدم دلم آمد به یاد

غزل شمارهٔ 2320–غفلت دل از شراب ناب می گردد زیاد

غزل شمارهٔ 2321–رغبت می را کند چندان که نوشیدن زیاد

غزل شمارهٔ 2322–دل عبث چندین ز تقدیر الهی می تپد

غزل شمارهٔ 2323–غم ز دل بیرون مرا کی باده احمر برد؟

غزل شمارهٔ 2324–رخت هستی زین جهان مختصر خواهیم برد

غزل شمارهٔ 2325–از حریم ما سخن چین چون سخن بیرون برد؟

غزل شمارهٔ 2326–آب شد دل تا به آن شیرین شمایل راه برد

غزل شمارهٔ 2301مهره مارست مهر، مار گزیده است صبح

غزل شمارهٔ 2302تا بر لب تو افتاد چشم ستاره صبح

غزل شمارهٔ 2303ای خدنگ آه کوتاهی مکن در کین چرخ

غزل شمارهٔ 2304دردمندی کرد بر من شربت دیدار تلخ

غزل شمارهٔ 2305مستمع را کام ناگردیده از دشنام تلخ

غزل شمارهٔ 2306مکن دراز به طعن فلک زبان گستاخ

غزل شمارهٔ 2307اگر دو هفته بود چهره گلستان سرخ

غزل شمارهٔ 2308مکن ز باده لعلی لب چو مرجان سرخ

غزل شمارهٔ 2309وقت است بگذریم چو موج از شراب تلخ

غزل شمارهٔ 2310شد زسر گردانی من بس که حیران گردباد

غزل شمارهٔ 2311از لب منصور راز عشق بر صحرا فتاد

غزل شمارهٔ 2312خال موزون است هر جا بر رخ دلبر فتاد

غزل شمارهٔ 2313بهر گندم از بهشت آدم اگر بیرون فتاد

غزل شمارهٔ 2314ترک جانان چون توان از تیغ بی زنهار داد؟

غزل شمارهٔ 2315حسن خواهد رفت و داغت بر جگر خواهد نهاد

غزل شمارهٔ 2316تا ز خط حسن تو عنبر بر سر آتش نهاد

غزل شمارهٔ 2317بر دل خود هر که چون فرهاد کوه غم نهاد

غزل شمارهٔ 2318مرگ عاشق بی شمار آن سیمبر دارد به یاد

غزل شمارهٔ 2319کشتی دریایی‌ای دیدم دلم آمد به یاد

غزل شمارهٔ 2320غفلت دل از شراب ناب می گردد زیاد

غزل شمارهٔ 2321رغبت می را کند چندان که نوشیدن زیاد

غزل شمارهٔ 2322دل عبث چندین ز تقدیر الهی می تپد

غزل شمارهٔ 2323غم ز دل بیرون مرا کی باده احمر برد؟

غزل شمارهٔ 2324رخت هستی زین جهان مختصر خواهیم برد

غزل شمارهٔ 2325از حریم ما سخن چین چون سخن بیرون برد؟

غزل شمارهٔ 2326آب شد دل تا به آن شیرین شمایل راه برد

غزل شمارهٔ 2327هرکه با خود درد و داغ دل‌سِتان را می‌برد

غزل شمارهٔ 2328زلف مشکین را چرا آن نازپرور می برد؟

غزل شمارهٔ 2329جنبش مژگان حضور از دیده و دل می برد

غزل شمارهٔ 2330عشق اول ناتوانان را به منزل می برد

غزل شمارهٔ 2331از فسون عالم اسباب خوابم می‌برد

غزل شمارهٔ 2332شام ازان زلف سیه سنبل به دامن می برد

غزل شمارهٔ 2333چشم خونبارم گرو ز ابر بهاری می برد

غزل شمارهٔ 2334وسعت مشرب زدل اندیشه فردا نبرد

غزل شمارهٔ 2335از شکست من دم تیغ تغافل می‌پرد

غزل شمارهٔ 2336چشم برق از اشتیاق خرمن من می پرد

غزل شمارهٔ 2337می خورد با دیگران مستانه بر ما بگذرد

غزل شمارهٔ 2338بر جهان هر کس که از روی تأمل بگذرد

غزل شمارهٔ 2339تا به کی در خواب سنگین روزگارم بگذرد

غزل شمارهٔ 2340بوسه چون محروم از آن لبهای خندان بگذرد؟

غزل شمارهٔ 2341سر گردان چند از من آن سرو خرامان بگذرد

غزل شمارهٔ 2342جان مشتاقان زکوی دلستان چون بگذرد؟

غزل شمارهٔ 2343لاله شبنم فریبت برگ گل را آب کرد

غزل شمارهٔ 2344خط لب لعل ترا بی آب نتوانست کرد

غزل شمارهٔ 2345چاره دل عقل پر تدبیر نتوانست کرد

غزل شمارهٔ 2346چرخ زنگاری مرا غمناک نتوانست کرد

غزل شمارهٔ 2347در غبار خط همان زلفش بود جویای دل

غزل شمارهٔ 2348چاره غفلت دل آگاه نتوانست کرد

غزل شمارهٔ 2349عشق را پنهان دل دیوانه نتوانست کرد

غزل شمارهٔ 2350تا گلستان را نهال قامتش آباد کرد

غزل شمارهٔ 2301مهره مارست مهر، مار گزیده است صبح

غزل شمارهٔ 2302تا بر لب تو افتاد چشم ستاره صبح

غزل شمارهٔ 2303ای خدنگ آه کوتاهی مکن در کین چرخ

غزل شمارهٔ 2304دردمندی کرد بر من شربت دیدار تلخ

غزل شمارهٔ 2305مستمع را کام ناگردیده از دشنام تلخ

غزل شمارهٔ 2306مکن دراز به طعن فلک زبان گستاخ

غزل شمارهٔ 2307اگر دو هفته بود چهره گلستان سرخ

غزل شمارهٔ 2308مکن ز باده لعلی لب چو مرجان سرخ

غزل شمارهٔ 2309وقت است بگذریم چو موج از شراب تلخ

غزل شمارهٔ 2310شد زسر گردانی من بس که حیران گردباد

غزل شمارهٔ 2311از لب منصور راز عشق بر صحرا فتاد

غزل شمارهٔ 2312خال موزون است هر جا بر رخ دلبر فتاد

غزل شمارهٔ 2313بهر گندم از بهشت آدم اگر بیرون فتاد

غزل شمارهٔ 2314ترک جانان چون توان از تیغ بی زنهار داد؟

غزل شمارهٔ 2315حسن خواهد رفت و داغت بر جگر خواهد نهاد

غزل شمارهٔ 2316تا ز خط حسن تو عنبر بر سر آتش نهاد

غزل شمارهٔ 2317بر دل خود هر که چون فرهاد کوه غم نهاد

غزل شمارهٔ 2318مرگ عاشق بی شمار آن سیمبر دارد به یاد

غزل شمارهٔ 2319کشتی دریایی‌ای دیدم دلم آمد به یاد

غزل شمارهٔ 2320غفلت دل از شراب ناب می گردد زیاد

غزل شمارهٔ 2321رغبت می را کند چندان که نوشیدن زیاد

غزل شمارهٔ 2322دل عبث چندین ز تقدیر الهی می تپد

غزل شمارهٔ 2323غم ز دل بیرون مرا کی باده احمر برد؟

غزل شمارهٔ 2324رخت هستی زین جهان مختصر خواهیم برد

غزل شمارهٔ 2325از حریم ما سخن چین چون سخن بیرون برد؟

غزل شمارهٔ 2326آب شد دل تا به آن شیرین شمایل راه برد

غزل شمارهٔ 2327هرکه با خود درد و داغ دل‌سِتان را می‌برد

غزل شمارهٔ 2328زلف مشکین را چرا آن نازپرور می برد؟

غزل شمارهٔ 2329جنبش مژگان حضور از دیده و دل می برد

غزل شمارهٔ 2330عشق اول ناتوانان را به منزل می برد