وزنِ فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف) میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 3491تا به تعظیم نهال تو ز جا برجستند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3491

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3492دردمندان که به ناخن جگر خود خستند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3492

11 اشعار

غزل شمارهٔ 3493بال پرواز خود آن مردم غافل بستند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3493

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3494کیستند اهل جهان، بی سر و سامانی چند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3494

14 اشعار

غزل شمارهٔ 3495ما به ساقی و حریفان به شراب افتادند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3495

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3496گر به شاهان جهان مسند عزت دادند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3496

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3497قسمتی در خور هرکس چو ز اول دادند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3497

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3498با لب تشنه جگر سر به سرابم دادند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3498

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3499داروی بیهشی از جام صفاتم دادند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3499

6 اشعار

غزل شمارهٔ 3500قدرت حرف گرفتند و زبانم دادند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3500

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3501بی سخن غنچه لبان مست مدامم کردند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3501

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3502از لب خشک مهیا لب نانم کردند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3502

19 اشعار

غزل شمارهٔ 3503غنچه هایی که درین سبز چمن خنده زدند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3503

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3504سالکانی که قدم در ره جانانه زدند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3504

16 اشعار

غزل شمارهٔ 3505نغمه عشق به گوش من دیوانه زدند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3505

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3506تا تو بی پرده شدی لاله رخان خوار شدند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3506

12 اشعار

غزل شمارهٔ 3507اهل معنی به سخن بلبل بستان خودند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3507

آڈیو

13 اشعار

غزل شمارهٔ 3508روشنائی که درین دایره صاحب دیدند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3508

14 اشعار

غزل شمارهٔ 3509به کمان پشت و به شمشیر دهن بخشیدند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3509

12 اشعار

غزل شمارهٔ 3510نه همین اهل خرد آینه اسرارند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3510

16 اشعار

غزل شمارهٔ 3511نه غم خار و نه اندیشه خارا دارند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3511

11 اشعار

غزل شمارهٔ 3512همه از تاب کمر در خم ایمان دارند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3512

5 اشعار

غزل شمارهٔ 3513عشرت روی زمین بی سر و پایان دارند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3513

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3514شیشه هایی که درستی ز شکستن دارند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3514

12 اشعار

غزل شمارهٔ 3515گوشه گیران که ز ایام کناری دارند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3515

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3516حال من از نظر یار نهان می دارند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3516

12 اشعار

غزل شمارهٔ 3517بد درونان که به همواری ظاهر سمرند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3517

6 اشعار

غزل شمارهٔ 3518خاک شو تا ز بهارت به گل تر گیرند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3518

14 اشعار

غزل شمارهٔ 3519مهر را سوختگان بوتهٔ خاری گیرند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3519

6 اشعار

غزل شمارهٔ 3520روشنانی که ز خورشید نظر می گیرند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3520

12 اشعار

غزل شمارهٔ 3521عاشقانی که به تسلیم و رضا می باشند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3521

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3522جرم یوسف به چه تقریب عزیزان بخشند؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3522

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3523ساده لوحان که می از خم به مدارا نوشند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3523

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3524غافلان رطل گران را به دو دم می نوشند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3524

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3525چون نفس زیر فلک دل به هوس راست کند؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3525

4 اشعار

غزل شمارهٔ 3526ساقی از جامی اگر خاطر ما شاد کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3526

12 اشعار

غزل شمارهٔ 3527فتنه را چشم سیه مست تو هشیار کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3527

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3528خط شبرنگ چه با آن رخ پرنور کند؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3528

11 اشعار

غزل شمارهٔ 3529چشم خود خواجه اگر سیر به تدبیر کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3529

12 اشعار

غزل شمارهٔ 3530هر دلی را که محبت صدف راز کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3530

11 اشعار

غزل شمارهٔ 3531در صدف چشم محال است گهر باز کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3531

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3532آتش خشم به یاقوت مدارا چه کند؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3532

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3533داغ با سینه ارباب محبت چه کند؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3533

11 اشعار

غزل شمارهٔ 3534دل نازک به زبان بازی مژگان چه کند؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3534

11 اشعار

غزل شمارهٔ 3535خرمن صبر به این برق عنانان چه کند؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3535

12 اشعار

غزل شمارهٔ 3536سالکان را ز جهان عشق تو بیگانه کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3536

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3537رفع دلتنگی من نشأه صهبا نکند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3537

11 اشعار

غزل شمارهٔ 3538مکث لب تشنه دیدار به جنت نکند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3538

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3539غم محال است که تدبیر دل من نکند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3539

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3540چرخ هرچند دل اهل هنر را شکند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3540

6 اشعار

وزنِ فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف) میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 3491–تا به تعظیم نهال تو ز جا برجستند

غزل شمارهٔ 3492–دردمندان که به ناخن جگر خود خستند

غزل شمارهٔ 3493–بال پرواز خود آن مردم غافل بستند

غزل شمارهٔ 3494–کیستند اهل جهان، بی سر و سامانی چند

غزل شمارهٔ 3495–ما به ساقی و حریفان به شراب افتادند

غزل شمارهٔ 3496–گر به شاهان جهان مسند عزت دادند

غزل شمارهٔ 3497–قسمتی در خور هرکس چو ز اول دادند

غزل شمارهٔ 3498–با لب تشنه جگر سر به سرابم دادند

غزل شمارهٔ 3499–داروی بیهشی از جام صفاتم دادند

غزل شمارهٔ 3500–قدرت حرف گرفتند و زبانم دادند

غزل شمارهٔ 3501–بی سخن غنچه لبان مست مدامم کردند

غزل شمارهٔ 3502–از لب خشک مهیا لب نانم کردند

غزل شمارهٔ 3503–غنچه هایی که درین سبز چمن خنده زدند

غزل شمارهٔ 3504–سالکانی که قدم در ره جانانه زدند

غزل شمارهٔ 3505–نغمه عشق به گوش من دیوانه زدند

غزل شمارهٔ 3506–تا تو بی پرده شدی لاله رخان خوار شدند

غزل شمارهٔ 3507–اهل معنی به سخن بلبل بستان خودند

غزل شمارهٔ 3508–روشنائی که درین دایره صاحب دیدند

غزل شمارهٔ 3509–به کمان پشت و به شمشیر دهن بخشیدند

غزل شمارهٔ 3510–نه همین اهل خرد آینه اسرارند

غزل شمارهٔ 3511–نه غم خار و نه اندیشه خارا دارند

غزل شمارهٔ 3512–همه از تاب کمر در خم ایمان دارند

غزل شمارهٔ 3513–عشرت روی زمین بی سر و پایان دارند

غزل شمارهٔ 3514–شیشه هایی که درستی ز شکستن دارند

غزل شمارهٔ 3515–گوشه گیران که ز ایام کناری دارند

غزل شمارهٔ 3516–حال من از نظر یار نهان می دارند

غزل شمارهٔ 3517–بد درونان که به همواری ظاهر سمرند

غزل شمارهٔ 3518–خاک شو تا ز بهارت به گل تر گیرند

غزل شمارهٔ 3519–مهر را سوختگان بوتهٔ خاری گیرند

غزل شمارهٔ 3520–روشنانی که ز خورشید نظر می گیرند

غزل شمارهٔ 3521–عاشقانی که به تسلیم و رضا می باشند

غزل شمارهٔ 3522–جرم یوسف به چه تقریب عزیزان بخشند؟

غزل شمارهٔ 3523–ساده لوحان که می از خم به مدارا نوشند

غزل شمارهٔ 3524–غافلان رطل گران را به دو دم می نوشند

غزل شمارهٔ 3525–چون نفس زیر فلک دل به هوس راست کند؟

غزل شمارهٔ 3526–ساقی از جامی اگر خاطر ما شاد کند

غزل شمارهٔ 3527–فتنه را چشم سیه مست تو هشیار کند

غزل شمارهٔ 3528–خط شبرنگ چه با آن رخ پرنور کند؟

غزل شمارهٔ 3529–چشم خود خواجه اگر سیر به تدبیر کند

غزل شمارهٔ 3530–هر دلی را که محبت صدف راز کند

غزل شمارهٔ 3531–در صدف چشم محال است گهر باز کند

غزل شمارهٔ 3532–آتش خشم به یاقوت مدارا چه کند؟

غزل شمارهٔ 3533–داغ با سینه ارباب محبت چه کند؟

غزل شمارهٔ 3534–دل نازک به زبان بازی مژگان چه کند؟

غزل شمارهٔ 3535–خرمن صبر به این برق عنانان چه کند؟

غزل شمارهٔ 3536–سالکان را ز جهان عشق تو بیگانه کند

غزل شمارهٔ 3537–رفع دلتنگی من نشأه صهبا نکند

غزل شمارهٔ 3538–مکث لب تشنه دیدار به جنت نکند

غزل شمارهٔ 3539–غم محال است که تدبیر دل من نکند

غزل شمارهٔ 3540–چرخ هرچند دل اهل هنر را شکند

وزنِ فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف) میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 3491–تا به تعظیم نهال تو ز جا برجستند

غزل شمارهٔ 3492–دردمندان که به ناخن جگر خود خستند

غزل شمارهٔ 3493–بال پرواز خود آن مردم غافل بستند

غزل شمارهٔ 3494–کیستند اهل جهان، بی سر و سامانی چند

غزل شمارهٔ 3495–ما به ساقی و حریفان به شراب افتادند

غزل شمارهٔ 3496–گر به شاهان جهان مسند عزت دادند

غزل شمارهٔ 3497–قسمتی در خور هرکس چو ز اول دادند

غزل شمارهٔ 3498–با لب تشنه جگر سر به سرابم دادند

غزل شمارهٔ 3499–داروی بیهشی از جام صفاتم دادند

غزل شمارهٔ 3500–قدرت حرف گرفتند و زبانم دادند

غزل شمارهٔ 3501–بی سخن غنچه لبان مست مدامم کردند

غزل شمارهٔ 3502–از لب خشک مهیا لب نانم کردند

غزل شمارهٔ 3503–غنچه هایی که درین سبز چمن خنده زدند

غزل شمارهٔ 3504–سالکانی که قدم در ره جانانه زدند

غزل شمارهٔ 3505–نغمه عشق به گوش من دیوانه زدند

غزل شمارهٔ 3506–تا تو بی پرده شدی لاله رخان خوار شدند

غزل شمارهٔ 3507–اهل معنی به سخن بلبل بستان خودند

غزل شمارهٔ 3508–روشنائی که درین دایره صاحب دیدند

غزل شمارهٔ 3509–به کمان پشت و به شمشیر دهن بخشیدند

غزل شمارهٔ 3510–نه همین اهل خرد آینه اسرارند

غزل شمارهٔ 3511–نه غم خار و نه اندیشه خارا دارند

غزل شمارهٔ 3512–همه از تاب کمر در خم ایمان دارند

غزل شمارهٔ 3513–عشرت روی زمین بی سر و پایان دارند

غزل شمارهٔ 3514–شیشه هایی که درستی ز شکستن دارند

غزل شمارهٔ 3515–گوشه گیران که ز ایام کناری دارند

غزل شمارهٔ 3516–حال من از نظر یار نهان می دارند

غزل شمارهٔ 3491تا به تعظیم نهال تو ز جا برجستند

غزل شمارهٔ 3492دردمندان که به ناخن جگر خود خستند

غزل شمارهٔ 3493بال پرواز خود آن مردم غافل بستند

غزل شمارهٔ 3494کیستند اهل جهان، بی سر و سامانی چند

غزل شمارهٔ 3495ما به ساقی و حریفان به شراب افتادند

غزل شمارهٔ 3496گر به شاهان جهان مسند عزت دادند

غزل شمارهٔ 3497قسمتی در خور هرکس چو ز اول دادند

غزل شمارهٔ 3498با لب تشنه جگر سر به سرابم دادند

غزل شمارهٔ 3499داروی بیهشی از جام صفاتم دادند

غزل شمارهٔ 3500قدرت حرف گرفتند و زبانم دادند

غزل شمارهٔ 3501بی سخن غنچه لبان مست مدامم کردند

غزل شمارهٔ 3502از لب خشک مهیا لب نانم کردند

غزل شمارهٔ 3503غنچه هایی که درین سبز چمن خنده زدند

غزل شمارهٔ 3504سالکانی که قدم در ره جانانه زدند

غزل شمارهٔ 3505نغمه عشق به گوش من دیوانه زدند

غزل شمارهٔ 3506تا تو بی پرده شدی لاله رخان خوار شدند

غزل شمارهٔ 3507اهل معنی به سخن بلبل بستان خودند

غزل شمارهٔ 3508روشنائی که درین دایره صاحب دیدند

غزل شمارهٔ 3509به کمان پشت و به شمشیر دهن بخشیدند

غزل شمارهٔ 3510نه همین اهل خرد آینه اسرارند

غزل شمارهٔ 3511نه غم خار و نه اندیشه خارا دارند

غزل شمارهٔ 3512همه از تاب کمر در خم ایمان دارند

غزل شمارهٔ 3513عشرت روی زمین بی سر و پایان دارند

غزل شمارهٔ 3514شیشه هایی که درستی ز شکستن دارند

غزل شمارهٔ 3515گوشه گیران که ز ایام کناری دارند

غزل شمارهٔ 3516حال من از نظر یار نهان می دارند

غزل شمارهٔ 3517بد درونان که به همواری ظاهر سمرند

غزل شمارهٔ 3518خاک شو تا ز بهارت به گل تر گیرند

غزل شمارهٔ 3519مهر را سوختگان بوتهٔ خاری گیرند

غزل شمارهٔ 3520روشنانی که ز خورشید نظر می گیرند

غزل شمارهٔ 3521عاشقانی که به تسلیم و رضا می باشند

غزل شمارهٔ 3522جرم یوسف به چه تقریب عزیزان بخشند؟

غزل شمارهٔ 3523ساده لوحان که می از خم به مدارا نوشند

غزل شمارهٔ 3524غافلان رطل گران را به دو دم می نوشند

غزل شمارهٔ 3525چون نفس زیر فلک دل به هوس راست کند؟

غزل شمارهٔ 3526ساقی از جامی اگر خاطر ما شاد کند

غزل شمارهٔ 3527فتنه را چشم سیه مست تو هشیار کند

غزل شمارهٔ 3528خط شبرنگ چه با آن رخ پرنور کند؟

غزل شمارهٔ 3529چشم خود خواجه اگر سیر به تدبیر کند

غزل شمارهٔ 3530هر دلی را که محبت صدف راز کند

غزل شمارهٔ 3531در صدف چشم محال است گهر باز کند

غزل شمارهٔ 3532آتش خشم به یاقوت مدارا چه کند؟

غزل شمارهٔ 3533داغ با سینه ارباب محبت چه کند؟

غزل شمارهٔ 3534دل نازک به زبان بازی مژگان چه کند؟

غزل شمارهٔ 3535خرمن صبر به این برق عنانان چه کند؟

غزل شمارهٔ 3536سالکان را ز جهان عشق تو بیگانه کند

غزل شمارهٔ 3537رفع دلتنگی من نشأه صهبا نکند

غزل شمارهٔ 3538مکث لب تشنه دیدار به جنت نکند

غزل شمارهٔ 3539غم محال است که تدبیر دل من نکند

غزل شمارهٔ 3540چرخ هرچند دل اهل هنر را شکند

غزل شمارهٔ 3491تا به تعظیم نهال تو ز جا برجستند

غزل شمارهٔ 3492دردمندان که به ناخن جگر خود خستند

غزل شمارهٔ 3493بال پرواز خود آن مردم غافل بستند

غزل شمارهٔ 3494کیستند اهل جهان، بی سر و سامانی چند

غزل شمارهٔ 3495ما به ساقی و حریفان به شراب افتادند

غزل شمارهٔ 3496گر به شاهان جهان مسند عزت دادند

غزل شمارهٔ 3497قسمتی در خور هرکس چو ز اول دادند

غزل شمارهٔ 3498با لب تشنه جگر سر به سرابم دادند

غزل شمارهٔ 3499داروی بیهشی از جام صفاتم دادند

غزل شمارهٔ 3500قدرت حرف گرفتند و زبانم دادند

غزل شمارهٔ 3501بی سخن غنچه لبان مست مدامم کردند

غزل شمارهٔ 3502از لب خشک مهیا لب نانم کردند

غزل شمارهٔ 3503غنچه هایی که درین سبز چمن خنده زدند

غزل شمارهٔ 3504سالکانی که قدم در ره جانانه زدند

غزل شمارهٔ 3505نغمه عشق به گوش من دیوانه زدند

غزل شمارهٔ 3506تا تو بی پرده شدی لاله رخان خوار شدند

غزل شمارهٔ 3507اهل معنی به سخن بلبل بستان خودند

غزل شمارهٔ 3508روشنائی که درین دایره صاحب دیدند

غزل شمارهٔ 3509به کمان پشت و به شمشیر دهن بخشیدند

غزل شمارهٔ 3510نه همین اهل خرد آینه اسرارند

غزل شمارهٔ 3511نه غم خار و نه اندیشه خارا دارند

غزل شمارهٔ 3512همه از تاب کمر در خم ایمان دارند

غزل شمارهٔ 3513عشرت روی زمین بی سر و پایان دارند

غزل شمارهٔ 3514شیشه هایی که درستی ز شکستن دارند

غزل شمارهٔ 3515گوشه گیران که ز ایام کناری دارند

غزل شمارهٔ 3516حال من از نظر یار نهان می دارند

غزل شمارهٔ 3517بد درونان که به همواری ظاهر سمرند

غزل شمارهٔ 3518خاک شو تا ز بهارت به گل تر گیرند

غزل شمارهٔ 3519مهر را سوختگان بوتهٔ خاری گیرند

غزل شمارهٔ 3520روشنانی که ز خورشید نظر می گیرند