وزنِ فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف) میں امیرخسرو دهلوی کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 383یار چون با ماست بهر دیدنش تعجیل چیست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 383

9 اشعار

غزل شمارهٔ 390زلف مشکینش که گویی را به چوگان یافته ست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 390

9 اشعار

غزل شمارهٔ 630باز شب افتاد و ما را دل همان جا شد که بود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 630

آڈیو

5 اشعار

غزل شمارهٔ 631دوش ما بودیم و آن مهر و، شب مهتاب بود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 631

6 اشعار

غزل شمارهٔ 632ای خوش آن وقتی که آن بدعهد با ما یار بود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 632

11 اشعار

غزل شمارهٔ 633ای خوش آن وقتی که ما را دل به جای خویش بود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 633

10 اشعار

غزل شمارهٔ 634تا جهان بود، از جهان هرگز دلم خرم نبود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 634

10 اشعار

غزل شمارهٔ 635چشم یارم دوش بی هنگام خواب آورده بود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 635

7 اشعار

غزل شمارهٔ 636شب رسید آن شمع کو عمری درون سینه بود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 636

6 اشعار

غزل شمارهٔ 637من ز جانان گر چه صد اندوه جان خواهم کشید

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 637

8 اشعار

غزل شمارهٔ 638باز از رندی علم بر آسمان خواهم کشید

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 638

6 اشعار

غزل شمارهٔ 639صبحگه، یارب، حدیثی زان دو لب خواهم کشید

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 639

7 اشعار

غزل شمارهٔ 640از لبت گر خط میگون سر برون خواهم کشید

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 640

7 اشعار

غزل شمارهٔ 641خوبرویان چون به سلطانی علم بالا کشند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 641

8 اشعار

غزل شمارهٔ 642باز گل بشکفت و گلرویان سوی بستان شدند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 642

8 اشعار

غزل شمارهٔ 643گر نظر بر چشم کافر کیش او خواهد فتاد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 643

8 اشعار

غزل شمارهٔ 644باز گل می آید و دل در بلا خواهد فتاد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 644

9 اشعار

غزل شمارهٔ 645دل ز دست من برفت و آرزوی دل بماند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 645

9 اشعار

غزل شمارهٔ 646رفتیم از چشم و در دل حسرت رویت بماند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 646

9 اشعار

غزل شمارهٔ 647عاشقان نقل غمت با باده احمر خورند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 647

9 اشعار

غزل شمارهٔ 648شهسوارانی که فتح قلعه دین کرده‌اند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 648

7 اشعار

غزل شمارهٔ 649عاشقان تو ز تو تا صبح در خونابه اند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 649

5 اشعار

غزل شمارهٔ 650چشمها را گوی کاین ناز و کرشمه کم کنند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 650

9 اشعار

غزل شمارهٔ 651ژاله از نرگس فرو بارید و گل را آب داد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 651

5 اشعار

غزل شمارهٔ 652دوش بوی گل مرا از آشنایی یاد داد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 652

7 اشعار

غزل شمارهٔ 653آن همه دعوی که اول عقل دعوی دار کرد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 653

9 اشعار

غزل شمارهٔ 654یا رب، آن بالا مگر از آب حیوان ریختند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 654

10 اشعار

غزل شمارهٔ 655آبرویم ز آتش سودای خوبان شد به باد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 655

7 اشعار

غزل شمارهٔ 656در شب هجران که روزی هیچ دشمن را مباد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 656

6 اشعار

غزل شمارهٔ 657غمزه هایی کرد چشمش با دل این نامراد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 657

6 اشعار

غزل شمارهٔ 658ساقیا، می ده که بیرون سبزه های تر دمید

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 658

7 اشعار

غزل شمارهٔ 659سبزه ای سبز است و آب روشن و سرو بلند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 659

8 اشعار

غزل شمارهٔ 660ای که چون جان رفته ای از پیش ما، باز آی زود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 660

7 اشعار

غزل شمارهٔ 661بر بناگوشت بلای خط که سر بر می‌کند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 661

7 اشعار

غزل شمارهٔ 662جان که چون تو دشمنی را دوستداری می‌کند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 662

10 اشعار

غزل شمارهٔ 663چشم تو مست است یا در خواب بازی می‌کند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 663

6 اشعار

غزل شمارهٔ 664باز ترک مست من آهنگ بازی می‌کند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 664

7 اشعار

غزل شمارهٔ 665غمزه شوخت که قصد جان مردم می‌کند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 665

7 اشعار

غزل شمارهٔ 666دل که با خوبان بدخو آشنایی می‌کند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 666

9 اشعار

غزل شمارهٔ 667کافر خونخواه دنبال شکاری می رود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 667

7 اشعار

غزل شمارهٔ 668کالبد از دل تهی شد، گر چه جان بیرون رود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 668

10 اشعار

غزل شمارهٔ 669یارب! این اندیشه جانان ز جانم چون رود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 669

9 اشعار

غزل شمارهٔ 670ما نخواهیم از غم خود کاشنا بیرون برد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 670

8 اشعار

غزل شمارهٔ 671از دل غمگین هوای دلستانم چون رود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 671

7 اشعار

غزل شمارهٔ 672هر شبم جان بر لب آید، ناله زار آورد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 672

9 اشعار

غزل شمارهٔ 673گر کنی یاری و گر آزار، بر من بگذرد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 673

7 اشعار

غزل شمارهٔ 674یار من گویند آنجا گاه گاهی بگذرد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 674

9 اشعار

غزل شمارهٔ 675گر به کوی عاشقان آن ماه گاهی بگذرد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 675

4 اشعار

غزل شمارهٔ 676من نمی خواهم که چشمم غیر آن رو بنگرد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 676

4 اشعار

غزل شمارهٔ 677دست ماه روزه تا در چشم عشرت خاک زد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 677

7 اشعار

وزنِ فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف) میں امیرخسرو دهلوی کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 383–یار چون با ماست بهر دیدنش تعجیل چیست

غزل شمارهٔ 390–زلف مشکینش که گویی را به چوگان یافته ست

غزل شمارهٔ 630–باز شب افتاد و ما را دل همان جا شد که بود

غزل شمارهٔ 631–دوش ما بودیم و آن مهر و، شب مهتاب بود

غزل شمارهٔ 632–ای خوش آن وقتی که آن بدعهد با ما یار بود

غزل شمارهٔ 633–ای خوش آن وقتی که ما را دل به جای خویش بود

غزل شمارهٔ 634–تا جهان بود، از جهان هرگز دلم خرم نبود

غزل شمارهٔ 635–چشم یارم دوش بی هنگام خواب آورده بود

غزل شمارهٔ 636–شب رسید آن شمع کو عمری درون سینه بود

غزل شمارهٔ 637–من ز جانان گر چه صد اندوه جان خواهم کشید

غزل شمارهٔ 638–باز از رندی علم بر آسمان خواهم کشید

غزل شمارهٔ 639–صبحگه، یارب، حدیثی زان دو لب خواهم کشید

غزل شمارهٔ 640–از لبت گر خط میگون سر برون خواهم کشید

غزل شمارهٔ 641–خوبرویان چون به سلطانی علم بالا کشند

غزل شمارهٔ 642–باز گل بشکفت و گلرویان سوی بستان شدند

غزل شمارهٔ 643–گر نظر بر چشم کافر کیش او خواهد فتاد

غزل شمارهٔ 644–باز گل می آید و دل در بلا خواهد فتاد

غزل شمارهٔ 645–دل ز دست من برفت و آرزوی دل بماند

غزل شمارهٔ 646–رفتیم از چشم و در دل حسرت رویت بماند

غزل شمارهٔ 647–عاشقان نقل غمت با باده احمر خورند

غزل شمارهٔ 648–شهسوارانی که فتح قلعه دین کرده‌اند

غزل شمارهٔ 649–عاشقان تو ز تو تا صبح در خونابه اند

غزل شمارهٔ 650–چشمها را گوی کاین ناز و کرشمه کم کنند

غزل شمارهٔ 651–ژاله از نرگس فرو بارید و گل را آب داد

غزل شمارهٔ 652–دوش بوی گل مرا از آشنایی یاد داد

غزل شمارهٔ 653–آن همه دعوی که اول عقل دعوی دار کرد

غزل شمارهٔ 654–یا رب، آن بالا مگر از آب حیوان ریختند

غزل شمارهٔ 655–آبرویم ز آتش سودای خوبان شد به باد

غزل شمارهٔ 656–در شب هجران که روزی هیچ دشمن را مباد

غزل شمارهٔ 657–غمزه هایی کرد چشمش با دل این نامراد

غزل شمارهٔ 658–ساقیا، می ده که بیرون سبزه های تر دمید

غزل شمارهٔ 659–سبزه ای سبز است و آب روشن و سرو بلند

غزل شمارهٔ 660–ای که چون جان رفته ای از پیش ما، باز آی زود

غزل شمارهٔ 661–بر بناگوشت بلای خط که سر بر می‌کند

غزل شمارهٔ 662–جان که چون تو دشمنی را دوستداری می‌کند

غزل شمارهٔ 663–چشم تو مست است یا در خواب بازی می‌کند

غزل شمارهٔ 664–باز ترک مست من آهنگ بازی می‌کند

غزل شمارهٔ 665–غمزه شوخت که قصد جان مردم می‌کند

غزل شمارهٔ 666–دل که با خوبان بدخو آشنایی می‌کند

غزل شمارهٔ 667–کافر خونخواه دنبال شکاری می رود

غزل شمارهٔ 668–کالبد از دل تهی شد، گر چه جان بیرون رود

غزل شمارهٔ 669–یارب! این اندیشه جانان ز جانم چون رود

غزل شمارهٔ 670–ما نخواهیم از غم خود کاشنا بیرون برد

غزل شمارهٔ 671–از دل غمگین هوای دلستانم چون رود

غزل شمارهٔ 672–هر شبم جان بر لب آید، ناله زار آورد

غزل شمارهٔ 673–گر کنی یاری و گر آزار، بر من بگذرد

غزل شمارهٔ 674–یار من گویند آنجا گاه گاهی بگذرد

غزل شمارهٔ 675–گر به کوی عاشقان آن ماه گاهی بگذرد

غزل شمارهٔ 676–من نمی خواهم که چشمم غیر آن رو بنگرد

غزل شمارهٔ 677–دست ماه روزه تا در چشم عشرت خاک زد

وزنِ فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف) میں امیرخسرو دهلوی کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 383–یار چون با ماست بهر دیدنش تعجیل چیست

غزل شمارهٔ 390–زلف مشکینش که گویی را به چوگان یافته ست

غزل شمارهٔ 630–باز شب افتاد و ما را دل همان جا شد که بود

غزل شمارهٔ 631–دوش ما بودیم و آن مهر و، شب مهتاب بود

غزل شمارهٔ 632–ای خوش آن وقتی که آن بدعهد با ما یار بود

غزل شمارهٔ 633–ای خوش آن وقتی که ما را دل به جای خویش بود

غزل شمارهٔ 634–تا جهان بود، از جهان هرگز دلم خرم نبود

غزل شمارهٔ 635–چشم یارم دوش بی هنگام خواب آورده بود

غزل شمارهٔ 636–شب رسید آن شمع کو عمری درون سینه بود

غزل شمارهٔ 637–من ز جانان گر چه صد اندوه جان خواهم کشید

غزل شمارهٔ 638–باز از رندی علم بر آسمان خواهم کشید

غزل شمارهٔ 639–صبحگه، یارب، حدیثی زان دو لب خواهم کشید

غزل شمارهٔ 640–از لبت گر خط میگون سر برون خواهم کشید

غزل شمارهٔ 641–خوبرویان چون به سلطانی علم بالا کشند

غزل شمارهٔ 642–باز گل بشکفت و گلرویان سوی بستان شدند

غزل شمارهٔ 643–گر نظر بر چشم کافر کیش او خواهد فتاد

غزل شمارهٔ 644–باز گل می آید و دل در بلا خواهد فتاد

غزل شمارهٔ 645–دل ز دست من برفت و آرزوی دل بماند

غزل شمارهٔ 646–رفتیم از چشم و در دل حسرت رویت بماند

غزل شمارهٔ 647–عاشقان نقل غمت با باده احمر خورند

غزل شمارهٔ 648–شهسوارانی که فتح قلعه دین کرده‌اند

غزل شمارهٔ 649–عاشقان تو ز تو تا صبح در خونابه اند

غزل شمارهٔ 650–چشمها را گوی کاین ناز و کرشمه کم کنند

غزل شمارهٔ 651–ژاله از نرگس فرو بارید و گل را آب داد

غزل شمارهٔ 652–دوش بوی گل مرا از آشنایی یاد داد

غزل شمارهٔ 653–آن همه دعوی که اول عقل دعوی دار کرد

غزل شمارهٔ 383یار چون با ماست بهر دیدنش تعجیل چیست

غزل شمارهٔ 390زلف مشکینش که گویی را به چوگان یافته ست

غزل شمارهٔ 630باز شب افتاد و ما را دل همان جا شد که بود

غزل شمارهٔ 631دوش ما بودیم و آن مهر و، شب مهتاب بود

غزل شمارهٔ 632ای خوش آن وقتی که آن بدعهد با ما یار بود

غزل شمارهٔ 633ای خوش آن وقتی که ما را دل به جای خویش بود

غزل شمارهٔ 634تا جهان بود، از جهان هرگز دلم خرم نبود

غزل شمارهٔ 635چشم یارم دوش بی هنگام خواب آورده بود

غزل شمارهٔ 636شب رسید آن شمع کو عمری درون سینه بود

غزل شمارهٔ 637من ز جانان گر چه صد اندوه جان خواهم کشید

غزل شمارهٔ 638باز از رندی علم بر آسمان خواهم کشید

غزل شمارهٔ 639صبحگه، یارب، حدیثی زان دو لب خواهم کشید

غزل شمارهٔ 640از لبت گر خط میگون سر برون خواهم کشید

غزل شمارهٔ 641خوبرویان چون به سلطانی علم بالا کشند

غزل شمارهٔ 642باز گل بشکفت و گلرویان سوی بستان شدند

غزل شمارهٔ 643گر نظر بر چشم کافر کیش او خواهد فتاد

غزل شمارهٔ 644باز گل می آید و دل در بلا خواهد فتاد

غزل شمارهٔ 645دل ز دست من برفت و آرزوی دل بماند

غزل شمارهٔ 646رفتیم از چشم و در دل حسرت رویت بماند

غزل شمارهٔ 647عاشقان نقل غمت با باده احمر خورند

غزل شمارهٔ 648شهسوارانی که فتح قلعه دین کرده‌اند

غزل شمارهٔ 649عاشقان تو ز تو تا صبح در خونابه اند

غزل شمارهٔ 650چشمها را گوی کاین ناز و کرشمه کم کنند

غزل شمارهٔ 651ژاله از نرگس فرو بارید و گل را آب داد

غزل شمارهٔ 652دوش بوی گل مرا از آشنایی یاد داد

غزل شمارهٔ 653آن همه دعوی که اول عقل دعوی دار کرد

غزل شمارهٔ 654یا رب، آن بالا مگر از آب حیوان ریختند

غزل شمارهٔ 655آبرویم ز آتش سودای خوبان شد به باد

غزل شمارهٔ 656در شب هجران که روزی هیچ دشمن را مباد

غزل شمارهٔ 657غمزه هایی کرد چشمش با دل این نامراد

غزل شمارهٔ 658ساقیا، می ده که بیرون سبزه های تر دمید

غزل شمارهٔ 659سبزه ای سبز است و آب روشن و سرو بلند

غزل شمارهٔ 660ای که چون جان رفته ای از پیش ما، باز آی زود

غزل شمارهٔ 661بر بناگوشت بلای خط که سر بر می‌کند

غزل شمارهٔ 662جان که چون تو دشمنی را دوستداری می‌کند

غزل شمارهٔ 663چشم تو مست است یا در خواب بازی می‌کند

غزل شمارهٔ 664باز ترک مست من آهنگ بازی می‌کند

غزل شمارهٔ 665غمزه شوخت که قصد جان مردم می‌کند

غزل شمارهٔ 666دل که با خوبان بدخو آشنایی می‌کند

غزل شمارهٔ 667کافر خونخواه دنبال شکاری می رود

غزل شمارهٔ 668کالبد از دل تهی شد، گر چه جان بیرون رود

غزل شمارهٔ 669یارب! این اندیشه جانان ز جانم چون رود

غزل شمارهٔ 670ما نخواهیم از غم خود کاشنا بیرون برد

غزل شمارهٔ 671از دل غمگین هوای دلستانم چون رود

غزل شمارهٔ 672هر شبم جان بر لب آید، ناله زار آورد

غزل شمارهٔ 673گر کنی یاری و گر آزار، بر من بگذرد

غزل شمارهٔ 674یار من گویند آنجا گاه گاهی بگذرد

غزل شمارهٔ 675گر به کوی عاشقان آن ماه گاهی بگذرد

غزل شمارهٔ 676من نمی خواهم که چشمم غیر آن رو بنگرد

غزل شمارهٔ 677دست ماه روزه تا در چشم عشرت خاک زد

غزل شمارهٔ 383یار چون با ماست بهر دیدنش تعجیل چیست

غزل شمارهٔ 390زلف مشکینش که گویی را به چوگان یافته ست

غزل شمارهٔ 630باز شب افتاد و ما را دل همان جا شد که بود

غزل شمارهٔ 631دوش ما بودیم و آن مهر و، شب مهتاب بود

غزل شمارهٔ 632ای خوش آن وقتی که آن بدعهد با ما یار بود

غزل شمارهٔ 633ای خوش آن وقتی که ما را دل به جای خویش بود

غزل شمارهٔ 634تا جهان بود، از جهان هرگز دلم خرم نبود

غزل شمارهٔ 635چشم یارم دوش بی هنگام خواب آورده بود

غزل شمارهٔ 636شب رسید آن شمع کو عمری درون سینه بود

غزل شمارهٔ 637من ز جانان گر چه صد اندوه جان خواهم کشید

غزل شمارهٔ 638باز از رندی علم بر آسمان خواهم کشید

غزل شمارهٔ 639صبحگه، یارب، حدیثی زان دو لب خواهم کشید

غزل شمارهٔ 640از لبت گر خط میگون سر برون خواهم کشید

غزل شمارهٔ 641خوبرویان چون به سلطانی علم بالا کشند

غزل شمارهٔ 642باز گل بشکفت و گلرویان سوی بستان شدند

غزل شمارهٔ 643گر نظر بر چشم کافر کیش او خواهد فتاد

غزل شمارهٔ 644باز گل می آید و دل در بلا خواهد فتاد

غزل شمارهٔ 645دل ز دست من برفت و آرزوی دل بماند

غزل شمارهٔ 646رفتیم از چشم و در دل حسرت رویت بماند

غزل شمارهٔ 647عاشقان نقل غمت با باده احمر خورند

غزل شمارهٔ 648شهسوارانی که فتح قلعه دین کرده‌اند

غزل شمارهٔ 649عاشقان تو ز تو تا صبح در خونابه اند

غزل شمارهٔ 650چشمها را گوی کاین ناز و کرشمه کم کنند

غزل شمارهٔ 651ژاله از نرگس فرو بارید و گل را آب داد

غزل شمارهٔ 652دوش بوی گل مرا از آشنایی یاد داد

غزل شمارهٔ 653آن همه دعوی که اول عقل دعوی دار کرد

غزل شمارهٔ 654یا رب، آن بالا مگر از آب حیوان ریختند

غزل شمارهٔ 655آبرویم ز آتش سودای خوبان شد به باد

غزل شمارهٔ 656در شب هجران که روزی هیچ دشمن را مباد

غزل شمارهٔ 657غمزه هایی کرد چشمش با دل این نامراد