وزنِ فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف) میں امیرخسرو دهلوی کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 1324گر گلی ندهی ز باغ خود به خاری هم خوشیم

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1324

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1325ای خوش آن روزی که ما با یار خود خوش بوده ایم

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1325

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1326ما گرفتار غم و از خویشتن وامانده‌ایم

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1326

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1327باده در ره، ساقیا، تا جای در جانش کنیم

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1327

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1328ای سفر کرده ز چشم و در دل و جانی مقیم

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1328

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1329گر گذر افتد ترا در کوی جانان، ای نسیم

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1329

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1330هر شبی چون یاد آن رخسار گلناری کنم

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1330

5 اشعار

غزل شمارهٔ 1331بخت گویم نیست تا پیش تو سربازی کنم

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1331

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1332بخت اگر یاری دهد چون جان در آغوشش کنم

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1332

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1333منزل عشقت که من پوشیده در جان می‌کنم

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1333

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1334سایه وارم هر شب از سودای زلفت، چون کنم؟

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1334

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1335عزم آن دارم که از دل نقد جان بیرون کنم

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1335

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1336یک سخن گر زان لب شکرفشان بیرون کشم

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1336

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1337نی مجال آن که او را از دل خود برکشم

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1337

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1338ای خوش آن شبها که من در دیده خوابی داشتم

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1338

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1339خرم آن روزی که من با دوست کاری داشتم

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1339

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1340یاد باد آن کز لبش هر لحظه جامی داشتم

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1340

6 اشعار

غزل شمارهٔ 1341دوش من روی چو ماه آشنایی دیده ام

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1341

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1342من که دور از دوستان وز یار دور افتاده ام

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1342

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1343این منم، یارب که با دلدار هم زانو شدم

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1343

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1344باز وقت آمد که من سر در پریشانی نهم

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1344

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1488گر رسم روزی به تو نوآشنایی ها کنم

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1488

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1549رفتی و شد بی تو جانم زار، باز آی و ببین

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1549

6 اشعار

غزل شمارهٔ 1550آخر، ای خود بین من، روزی به غمخواری ببین

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1550

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1551آن کلاه کج بر آن سرو بلند او ببین

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1551

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1552صبح دولت می دمد یا خود رخ جانانست این

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1552

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1553ای به کویت هر سحرگه جای تنها ماندگان

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1553

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1554باش تا مشکت ز برگ یاسمین آید برون

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1554

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1555دوش سرمست آن نگار نازنین آمد برون

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1555

6 اشعار

غزل شمارهٔ 1556نام گل بردن به پیشت بر زبان آید گران

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1556

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1557عافیت را در همه عالم نمی یابم نشان

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1557

6 اشعار

غزل شمارهٔ 1558آن که فصل گل همی گویند، اینک آمد آن

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1558

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1559جان من از بیدلان، آخر گهی یادی بکن

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1559

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1560چشم را در ملک خوبی شحنه بیداد کن

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1560

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1561عاشقان را گه گهی از رخ نوایی تازه کن

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1561

6 اشعار

غزل شمارهٔ 1562تُرک من بر عزم رفتن تیر در ترکش مکن

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1562

6 اشعار

غزل شمارهٔ 1563ناز در چشم و کرشمه در سر ابرو مکن

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1563

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1564بی وفا یارا، چنین هم بی وفاداری مکن

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1564

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1616در ره عشق از بلا آزاد نتوان زیستن

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1616

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1625عیش من تلخ است ازان شکر لب شیرین سخن

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1625

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1630ای جهانی کشته، جان چند کس خواهی شدن؟

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1630

4 اشعار

غزل شمارهٔ 1633چون همی دانی که تن چون جان نهان خواهد شدن

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1633

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1637گر هوس بردم به رویت چشم خود بر دوختن

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1637

6 اشعار

غزل شمارهٔ 1666روی یار از سبزه تر بوستانی یافت نو

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1666

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1667مست می گردی ز خانه، بیش نافرمان مشو

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1667

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1668مردم چشم مرا برد آب و گر آیی درو

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1668

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1726گر کنی گشت چمن با شوخ و با شنگی دو سه

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1726

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1767ای دل، ار تو عاشقی، زین غم خلاص جان مخواه

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1767

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1779ای که چشم من به روی خویش روشن کرده‌ای

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1779

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1780سینه‌ام را از غم عالم تو بی‌غم کرده‌ای

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1780

8 اشعار

وزنِ فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف) میں امیرخسرو دهلوی کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 1324–گر گلی ندهی ز باغ خود به خاری هم خوشیم

غزل شمارهٔ 1325–ای خوش آن روزی که ما با یار خود خوش بوده ایم

غزل شمارهٔ 1326–ما گرفتار غم و از خویشتن وامانده‌ایم

غزل شمارهٔ 1327–باده در ره، ساقیا، تا جای در جانش کنیم

غزل شمارهٔ 1328–ای سفر کرده ز چشم و در دل و جانی مقیم

غزل شمارهٔ 1329–گر گذر افتد ترا در کوی جانان، ای نسیم

غزل شمارهٔ 1330–هر شبی چون یاد آن رخسار گلناری کنم

غزل شمارهٔ 1331–بخت گویم نیست تا پیش تو سربازی کنم

غزل شمارهٔ 1332–بخت اگر یاری دهد چون جان در آغوشش کنم

غزل شمارهٔ 1333–منزل عشقت که من پوشیده در جان می‌کنم

غزل شمارهٔ 1334–سایه وارم هر شب از سودای زلفت، چون کنم؟

غزل شمارهٔ 1335–عزم آن دارم که از دل نقد جان بیرون کنم

غزل شمارهٔ 1336–یک سخن گر زان لب شکرفشان بیرون کشم

غزل شمارهٔ 1337–نی مجال آن که او را از دل خود برکشم

غزل شمارهٔ 1338–ای خوش آن شبها که من در دیده خوابی داشتم

غزل شمارهٔ 1339–خرم آن روزی که من با دوست کاری داشتم

غزل شمارهٔ 1340–یاد باد آن کز لبش هر لحظه جامی داشتم

غزل شمارهٔ 1341–دوش من روی چو ماه آشنایی دیده ام

غزل شمارهٔ 1342–من که دور از دوستان وز یار دور افتاده ام

غزل شمارهٔ 1343–این منم، یارب که با دلدار هم زانو شدم

غزل شمارهٔ 1344–باز وقت آمد که من سر در پریشانی نهم

غزل شمارهٔ 1488–گر رسم روزی به تو نوآشنایی ها کنم

غزل شمارهٔ 1549–رفتی و شد بی تو جانم زار، باز آی و ببین

غزل شمارهٔ 1550–آخر، ای خود بین من، روزی به غمخواری ببین

غزل شمارهٔ 1551–آن کلاه کج بر آن سرو بلند او ببین

غزل شمارهٔ 1552–صبح دولت می دمد یا خود رخ جانانست این

غزل شمارهٔ 1553–ای به کویت هر سحرگه جای تنها ماندگان

غزل شمارهٔ 1554–باش تا مشکت ز برگ یاسمین آید برون

غزل شمارهٔ 1555–دوش سرمست آن نگار نازنین آمد برون

غزل شمارهٔ 1556–نام گل بردن به پیشت بر زبان آید گران

غزل شمارهٔ 1557–عافیت را در همه عالم نمی یابم نشان

غزل شمارهٔ 1558–آن که فصل گل همی گویند، اینک آمد آن

غزل شمارهٔ 1559–جان من از بیدلان، آخر گهی یادی بکن

غزل شمارهٔ 1560–چشم را در ملک خوبی شحنه بیداد کن

غزل شمارهٔ 1561–عاشقان را گه گهی از رخ نوایی تازه کن

غزل شمارهٔ 1562–تُرک من بر عزم رفتن تیر در ترکش مکن

غزل شمارهٔ 1563–ناز در چشم و کرشمه در سر ابرو مکن

غزل شمارهٔ 1564–بی وفا یارا، چنین هم بی وفاداری مکن

غزل شمارهٔ 1616–در ره عشق از بلا آزاد نتوان زیستن

غزل شمارهٔ 1625–عیش من تلخ است ازان شکر لب شیرین سخن

غزل شمارهٔ 1630–ای جهانی کشته، جان چند کس خواهی شدن؟

غزل شمارهٔ 1633–چون همی دانی که تن چون جان نهان خواهد شدن

غزل شمارهٔ 1637–گر هوس بردم به رویت چشم خود بر دوختن

غزل شمارهٔ 1666–روی یار از سبزه تر بوستانی یافت نو

غزل شمارهٔ 1667–مست می گردی ز خانه، بیش نافرمان مشو

غزل شمارهٔ 1668–مردم چشم مرا برد آب و گر آیی درو

غزل شمارهٔ 1726–گر کنی گشت چمن با شوخ و با شنگی دو سه

غزل شمارهٔ 1767–ای دل، ار تو عاشقی، زین غم خلاص جان مخواه

غزل شمارهٔ 1779–ای که چشم من به روی خویش روشن کرده‌ای

غزل شمارهٔ 1780–سینه‌ام را از غم عالم تو بی‌غم کرده‌ای

وزنِ فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف) میں امیرخسرو دهلوی کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 1324–گر گلی ندهی ز باغ خود به خاری هم خوشیم

غزل شمارهٔ 1325–ای خوش آن روزی که ما با یار خود خوش بوده ایم

غزل شمارهٔ 1326–ما گرفتار غم و از خویشتن وامانده‌ایم

غزل شمارهٔ 1327–باده در ره، ساقیا، تا جای در جانش کنیم

غزل شمارهٔ 1328–ای سفر کرده ز چشم و در دل و جانی مقیم

غزل شمارهٔ 1329–گر گذر افتد ترا در کوی جانان، ای نسیم

غزل شمارهٔ 1330–هر شبی چون یاد آن رخسار گلناری کنم

غزل شمارهٔ 1331–بخت گویم نیست تا پیش تو سربازی کنم

غزل شمارهٔ 1332–بخت اگر یاری دهد چون جان در آغوشش کنم

غزل شمارهٔ 1333–منزل عشقت که من پوشیده در جان می‌کنم

غزل شمارهٔ 1334–سایه وارم هر شب از سودای زلفت، چون کنم؟

غزل شمارهٔ 1335–عزم آن دارم که از دل نقد جان بیرون کنم

غزل شمارهٔ 1336–یک سخن گر زان لب شکرفشان بیرون کشم

غزل شمارهٔ 1337–نی مجال آن که او را از دل خود برکشم

غزل شمارهٔ 1338–ای خوش آن شبها که من در دیده خوابی داشتم

غزل شمارهٔ 1339–خرم آن روزی که من با دوست کاری داشتم

غزل شمارهٔ 1340–یاد باد آن کز لبش هر لحظه جامی داشتم

غزل شمارهٔ 1341–دوش من روی چو ماه آشنایی دیده ام

غزل شمارهٔ 1342–من که دور از دوستان وز یار دور افتاده ام

غزل شمارهٔ 1343–این منم، یارب که با دلدار هم زانو شدم

غزل شمارهٔ 1344–باز وقت آمد که من سر در پریشانی نهم

غزل شمارهٔ 1488–گر رسم روزی به تو نوآشنایی ها کنم

غزل شمارهٔ 1549–رفتی و شد بی تو جانم زار، باز آی و ببین

غزل شمارهٔ 1550–آخر، ای خود بین من، روزی به غمخواری ببین

غزل شمارهٔ 1551–آن کلاه کج بر آن سرو بلند او ببین

غزل شمارهٔ 1552–صبح دولت می دمد یا خود رخ جانانست این

غزل شمارهٔ 1324گر گلی ندهی ز باغ خود به خاری هم خوشیم

غزل شمارهٔ 1325ای خوش آن روزی که ما با یار خود خوش بوده ایم

غزل شمارهٔ 1326ما گرفتار غم و از خویشتن وامانده‌ایم

غزل شمارهٔ 1327باده در ره، ساقیا، تا جای در جانش کنیم

غزل شمارهٔ 1328ای سفر کرده ز چشم و در دل و جانی مقیم

غزل شمارهٔ 1329گر گذر افتد ترا در کوی جانان، ای نسیم

غزل شمارهٔ 1330هر شبی چون یاد آن رخسار گلناری کنم

غزل شمارهٔ 1331بخت گویم نیست تا پیش تو سربازی کنم

غزل شمارهٔ 1332بخت اگر یاری دهد چون جان در آغوشش کنم

غزل شمارهٔ 1333منزل عشقت که من پوشیده در جان می‌کنم

غزل شمارهٔ 1334سایه وارم هر شب از سودای زلفت، چون کنم؟

غزل شمارهٔ 1335عزم آن دارم که از دل نقد جان بیرون کنم

غزل شمارهٔ 1336یک سخن گر زان لب شکرفشان بیرون کشم

غزل شمارهٔ 1337نی مجال آن که او را از دل خود برکشم

غزل شمارهٔ 1338ای خوش آن شبها که من در دیده خوابی داشتم

غزل شمارهٔ 1339خرم آن روزی که من با دوست کاری داشتم

غزل شمارهٔ 1340یاد باد آن کز لبش هر لحظه جامی داشتم

غزل شمارهٔ 1341دوش من روی چو ماه آشنایی دیده ام

غزل شمارهٔ 1342من که دور از دوستان وز یار دور افتاده ام

غزل شمارهٔ 1343این منم، یارب که با دلدار هم زانو شدم

غزل شمارهٔ 1344باز وقت آمد که من سر در پریشانی نهم

غزل شمارهٔ 1488گر رسم روزی به تو نوآشنایی ها کنم

غزل شمارهٔ 1549رفتی و شد بی تو جانم زار، باز آی و ببین

غزل شمارهٔ 1550آخر، ای خود بین من، روزی به غمخواری ببین

غزل شمارهٔ 1551آن کلاه کج بر آن سرو بلند او ببین

غزل شمارهٔ 1552صبح دولت می دمد یا خود رخ جانانست این

غزل شمارهٔ 1553ای به کویت هر سحرگه جای تنها ماندگان

غزل شمارهٔ 1554باش تا مشکت ز برگ یاسمین آید برون

غزل شمارهٔ 1555دوش سرمست آن نگار نازنین آمد برون

غزل شمارهٔ 1556نام گل بردن به پیشت بر زبان آید گران

غزل شمارهٔ 1557عافیت را در همه عالم نمی یابم نشان

غزل شمارهٔ 1558آن که فصل گل همی گویند، اینک آمد آن

غزل شمارهٔ 1559جان من از بیدلان، آخر گهی یادی بکن

غزل شمارهٔ 1560چشم را در ملک خوبی شحنه بیداد کن

غزل شمارهٔ 1561عاشقان را گه گهی از رخ نوایی تازه کن

غزل شمارهٔ 1562تُرک من بر عزم رفتن تیر در ترکش مکن

غزل شمارهٔ 1563ناز در چشم و کرشمه در سر ابرو مکن

غزل شمارهٔ 1564بی وفا یارا، چنین هم بی وفاداری مکن

غزل شمارهٔ 1616در ره عشق از بلا آزاد نتوان زیستن

غزل شمارهٔ 1625عیش من تلخ است ازان شکر لب شیرین سخن

غزل شمارهٔ 1630ای جهانی کشته، جان چند کس خواهی شدن؟

غزل شمارهٔ 1633چون همی دانی که تن چون جان نهان خواهد شدن

غزل شمارهٔ 1637گر هوس بردم به رویت چشم خود بر دوختن

غزل شمارهٔ 1666روی یار از سبزه تر بوستانی یافت نو

غزل شمارهٔ 1667مست می گردی ز خانه، بیش نافرمان مشو

غزل شمارهٔ 1668مردم چشم مرا برد آب و گر آیی درو

غزل شمارهٔ 1726گر کنی گشت چمن با شوخ و با شنگی دو سه

غزل شمارهٔ 1767ای دل، ار تو عاشقی، زین غم خلاص جان مخواه

غزل شمارهٔ 1779ای که چشم من به روی خویش روشن کرده‌ای

غزل شمارهٔ 1780سینه‌ام را از غم عالم تو بی‌غم کرده‌ای

غزل شمارهٔ 1324گر گلی ندهی ز باغ خود به خاری هم خوشیم

غزل شمارهٔ 1325ای خوش آن روزی که ما با یار خود خوش بوده ایم

غزل شمارهٔ 1326ما گرفتار غم و از خویشتن وامانده‌ایم

غزل شمارهٔ 1327باده در ره، ساقیا، تا جای در جانش کنیم

غزل شمارهٔ 1328ای سفر کرده ز چشم و در دل و جانی مقیم

غزل شمارهٔ 1329گر گذر افتد ترا در کوی جانان، ای نسیم

غزل شمارهٔ 1330هر شبی چون یاد آن رخسار گلناری کنم

غزل شمارهٔ 1331بخت گویم نیست تا پیش تو سربازی کنم

غزل شمارهٔ 1332بخت اگر یاری دهد چون جان در آغوشش کنم

غزل شمارهٔ 1333منزل عشقت که من پوشیده در جان می‌کنم

غزل شمارهٔ 1334سایه وارم هر شب از سودای زلفت، چون کنم؟

غزل شمارهٔ 1335عزم آن دارم که از دل نقد جان بیرون کنم

غزل شمارهٔ 1336یک سخن گر زان لب شکرفشان بیرون کشم

غزل شمارهٔ 1337نی مجال آن که او را از دل خود برکشم

غزل شمارهٔ 1338ای خوش آن شبها که من در دیده خوابی داشتم

غزل شمارهٔ 1339خرم آن روزی که من با دوست کاری داشتم

غزل شمارهٔ 1340یاد باد آن کز لبش هر لحظه جامی داشتم

غزل شمارهٔ 1341دوش من روی چو ماه آشنایی دیده ام

غزل شمارهٔ 1342من که دور از دوستان وز یار دور افتاده ام

غزل شمارهٔ 1343این منم، یارب که با دلدار هم زانو شدم

غزل شمارهٔ 1344باز وقت آمد که من سر در پریشانی نهم

غزل شمارهٔ 1488گر رسم روزی به تو نوآشنایی ها کنم

غزل شمارهٔ 1549رفتی و شد بی تو جانم زار، باز آی و ببین

غزل شمارهٔ 1550آخر، ای خود بین من، روزی به غمخواری ببین

غزل شمارهٔ 1551آن کلاه کج بر آن سرو بلند او ببین

غزل شمارهٔ 1552صبح دولت می دمد یا خود رخ جانانست این

غزل شمارهٔ 1553ای به کویت هر سحرگه جای تنها ماندگان

غزل شمارهٔ 1554باش تا مشکت ز برگ یاسمین آید برون

غزل شمارهٔ 1555دوش سرمست آن نگار نازنین آمد برون

غزل شمارهٔ 1556نام گل بردن به پیشت بر زبان آید گران