وزنِ فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف) میں امیرخسرو دهلوی کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 678تا سرم باشد تمنای توام در سر بود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 678

7 اشعار

غزل شمارهٔ 679فرخ آن عیدی که جان قربانی جانان بود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 679

8 اشعار

غزل شمارهٔ 680از سر کو آن پری چون ناگهان پیدا شود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 680

8 اشعار

غزل شمارهٔ 681زلف گرد آور که بازم دل پریشان می‌شود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 681

10 اشعار

غزل شمارهٔ 682تا چه ساعت بود، یارب، کان مسلمان زاده شد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 682

7 اشعار

غزل شمارهٔ 683تا خیال روی آن شمع شبستان دیده شد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 683

7 اشعار

غزل شمارهٔ 684یار ما را دل ز دست عاشقی صد پاره شد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 684

8 اشعار

غزل شمارهٔ 685گر نمی بینم دمی در روی او غم می کشد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 685

9 اشعار

غزل شمارهٔ 686ناز کن، ای گل، که سرو بوستانی می کشد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 686

6 اشعار

غزل شمارهٔ 687هر کسی را در بهاران دل به گلزاری کشد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 687

9 اشعار

غزل شمارهٔ 688آن که دل برد و ز غمزه چون سنانش می نهد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 688

7 اشعار

غزل شمارهٔ 689باز باد صبح بوی آشنایی می دهد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 689

9 اشعار

غزل شمارهٔ 690غم مخور، ای دل که باز ایام شادی هم رسد

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 690

7 اشعار

غزل شمارهٔ 691تا کی آن زلف پریشان وقت ما بر هم زند

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 691

7 اشعار

غزل شمارهٔ 914گل رسید و هرکسی سوی گلستان می‌رود

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 914

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1085ای ز چون تو بت شده، صد پارسا زنار دار

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1085

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1086ای چراغ جانم از شمع جمالت نور دار

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1086

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1087یا رب، این ماییم از آن جان و جهان افتاده دور

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1087

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1088گر هنر داری مرنج، ار کم نشینی بر ستور

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1088

15 اشعار

غزل شمارهٔ 1089یا رب، آن رویست یا گلبرگ خندان در نظر

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1089

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1090ای ترا در زیر هر لب شکرستانی دگر

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1090

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1091پرتو خورشید بین تابنده از روی قمر

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1091

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1092می نیاید چشم من بر آستان او گذر

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1092

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1119مبتلا شد چون دل مسکین به زلف یار باز

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1119

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1120در فراقش رود خون از دیده می بارم هنوز

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1120

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1121مست من چون جرعه نوشی، باده ای بر من بریز

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1121

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1132باد نوروز آمد و درهای بستان کرده باز

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1132

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1133بوستان بشکفت و روی لاله خندان گشت باز

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1133

16 اشعار

غزل شمارهٔ 1134یا مرا قربانی آن چشم شوخ و شنگ ساز

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1134

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1135بر جمالت همچنان من عاشق زارم هنوز

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1135

5 اشعار

غزل شمارهٔ 1150پیش چشم خود مگو، گر با تو گویم سوز خویش

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1150

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1151گر نه من دیوانه گشتم زین دل بدنام خویش

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1151

6 اشعار

غزل شمارهٔ 1152سالها خون خورده ام از بخت بی سامان خویش

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1152

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1153ای جفا آموخته، از غمزه بدخوی خویش

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1153

12 اشعار

غزل شمارهٔ 1154گر مرا با بخت کاری نیست، گو هرگز مباش

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1154

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1155مست و لایعقل گذشتم از در میخانه دوش

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1155

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1156دل که برد از ما اگر چه مبتلا می داردش

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1156

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1157ما به جان درمانده و دل سوی ما می خواندش

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1157

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1158مشک تر بر مه پراکندی و شب می‌خوانیش

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1158

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1159دوش ما بودیم و جام باده و مهتاب خوش

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1159

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1160خوش رفیقی او که گه گه در نظر می آیدش

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1160

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1161آیتی از رحمت آمد، گر چه سر تا پا تنش

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1161

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1162شد دل من خون ز داغ هجر او یارب کیش

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1162

6 اشعار

غزل شمارهٔ 1163صبح دولت می دمد از روی آن خورشیدوش

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1163

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1204دیده را زان سبزه نو رسته نوروزی ببخش

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1204

5 اشعار

غزل شمارهٔ 1210گل ز بیم باد زیر پرده می دارد چراغ

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1210

6 اشعار

غزل شمارهٔ 1211شاه حسنی وز متاع نیکوان داری فراغ

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1211

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1214ای ز سودای تو در دل رونق بازار عشق

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1214

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1227ترک من رفتم ز کویت گر ز من گشتی ملول

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1227

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1228می‌رود یار و مرا آزار می‌ماند به دل

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1228

7 اشعار

وزنِ فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف) میں امیرخسرو دهلوی کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 678–تا سرم باشد تمنای توام در سر بود

غزل شمارهٔ 679–فرخ آن عیدی که جان قربانی جانان بود

غزل شمارهٔ 680–از سر کو آن پری چون ناگهان پیدا شود

غزل شمارهٔ 681–زلف گرد آور که بازم دل پریشان می‌شود

غزل شمارهٔ 682–تا چه ساعت بود، یارب، کان مسلمان زاده شد

غزل شمارهٔ 683–تا خیال روی آن شمع شبستان دیده شد

غزل شمارهٔ 684–یار ما را دل ز دست عاشقی صد پاره شد

غزل شمارهٔ 685–گر نمی بینم دمی در روی او غم می کشد

غزل شمارهٔ 686–ناز کن، ای گل، که سرو بوستانی می کشد

غزل شمارهٔ 687–هر کسی را در بهاران دل به گلزاری کشد

غزل شمارهٔ 688–آن که دل برد و ز غمزه چون سنانش می نهد

غزل شمارهٔ 689–باز باد صبح بوی آشنایی می دهد

غزل شمارهٔ 690–غم مخور، ای دل که باز ایام شادی هم رسد

غزل شمارهٔ 691–تا کی آن زلف پریشان وقت ما بر هم زند

غزل شمارهٔ 914–گل رسید و هرکسی سوی گلستان می‌رود

غزل شمارهٔ 1085–ای ز چون تو بت شده، صد پارسا زنار دار

غزل شمارهٔ 1086–ای چراغ جانم از شمع جمالت نور دار

غزل شمارهٔ 1087–یا رب، این ماییم از آن جان و جهان افتاده دور

غزل شمارهٔ 1088–گر هنر داری مرنج، ار کم نشینی بر ستور

غزل شمارهٔ 1089–یا رب، آن رویست یا گلبرگ خندان در نظر

غزل شمارهٔ 1090–ای ترا در زیر هر لب شکرستانی دگر

غزل شمارهٔ 1091–پرتو خورشید بین تابنده از روی قمر

غزل شمارهٔ 1092–می نیاید چشم من بر آستان او گذر

غزل شمارهٔ 1119–مبتلا شد چون دل مسکین به زلف یار باز

غزل شمارهٔ 1120–در فراقش رود خون از دیده می بارم هنوز

غزل شمارهٔ 1121–مست من چون جرعه نوشی، باده ای بر من بریز

غزل شمارهٔ 1132–باد نوروز آمد و درهای بستان کرده باز

غزل شمارهٔ 1133–بوستان بشکفت و روی لاله خندان گشت باز

غزل شمارهٔ 1134–یا مرا قربانی آن چشم شوخ و شنگ ساز

غزل شمارهٔ 1135–بر جمالت همچنان من عاشق زارم هنوز

غزل شمارهٔ 1150–پیش چشم خود مگو، گر با تو گویم سوز خویش

غزل شمارهٔ 1151–گر نه من دیوانه گشتم زین دل بدنام خویش

غزل شمارهٔ 1152–سالها خون خورده ام از بخت بی سامان خویش

غزل شمارهٔ 1153–ای جفا آموخته، از غمزه بدخوی خویش

غزل شمارهٔ 1154–گر مرا با بخت کاری نیست، گو هرگز مباش

غزل شمارهٔ 1155–مست و لایعقل گذشتم از در میخانه دوش

غزل شمارهٔ 1156–دل که برد از ما اگر چه مبتلا می داردش

غزل شمارهٔ 1157–ما به جان درمانده و دل سوی ما می خواندش

غزل شمارهٔ 1158–مشک تر بر مه پراکندی و شب می‌خوانیش

غزل شمارهٔ 1159–دوش ما بودیم و جام باده و مهتاب خوش

غزل شمارهٔ 1160–خوش رفیقی او که گه گه در نظر می آیدش

غزل شمارهٔ 1161–آیتی از رحمت آمد، گر چه سر تا پا تنش

غزل شمارهٔ 1162–شد دل من خون ز داغ هجر او یارب کیش

غزل شمارهٔ 1163–صبح دولت می دمد از روی آن خورشیدوش

غزل شمارهٔ 1204–دیده را زان سبزه نو رسته نوروزی ببخش

غزل شمارهٔ 1210–گل ز بیم باد زیر پرده می دارد چراغ

غزل شمارهٔ 1211–شاه حسنی وز متاع نیکوان داری فراغ

غزل شمارهٔ 1214–ای ز سودای تو در دل رونق بازار عشق

غزل شمارهٔ 1227–ترک من رفتم ز کویت گر ز من گشتی ملول

غزل شمارهٔ 1228–می‌رود یار و مرا آزار می‌ماند به دل

وزنِ فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف) میں امیرخسرو دهلوی کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 678–تا سرم باشد تمنای توام در سر بود

غزل شمارهٔ 679–فرخ آن عیدی که جان قربانی جانان بود

غزل شمارهٔ 680–از سر کو آن پری چون ناگهان پیدا شود

غزل شمارهٔ 681–زلف گرد آور که بازم دل پریشان می‌شود

غزل شمارهٔ 682–تا چه ساعت بود، یارب، کان مسلمان زاده شد

غزل شمارهٔ 683–تا خیال روی آن شمع شبستان دیده شد

غزل شمارهٔ 684–یار ما را دل ز دست عاشقی صد پاره شد

غزل شمارهٔ 685–گر نمی بینم دمی در روی او غم می کشد

غزل شمارهٔ 686–ناز کن، ای گل، که سرو بوستانی می کشد

غزل شمارهٔ 687–هر کسی را در بهاران دل به گلزاری کشد

غزل شمارهٔ 688–آن که دل برد و ز غمزه چون سنانش می نهد

غزل شمارهٔ 689–باز باد صبح بوی آشنایی می دهد

غزل شمارهٔ 690–غم مخور، ای دل که باز ایام شادی هم رسد

غزل شمارهٔ 691–تا کی آن زلف پریشان وقت ما بر هم زند

غزل شمارهٔ 914–گل رسید و هرکسی سوی گلستان می‌رود

غزل شمارهٔ 1085–ای ز چون تو بت شده، صد پارسا زنار دار

غزل شمارهٔ 1086–ای چراغ جانم از شمع جمالت نور دار

غزل شمارهٔ 1087–یا رب، این ماییم از آن جان و جهان افتاده دور

غزل شمارهٔ 1088–گر هنر داری مرنج، ار کم نشینی بر ستور

غزل شمارهٔ 1089–یا رب، آن رویست یا گلبرگ خندان در نظر

غزل شمارهٔ 1090–ای ترا در زیر هر لب شکرستانی دگر

غزل شمارهٔ 1091–پرتو خورشید بین تابنده از روی قمر

غزل شمارهٔ 1092–می نیاید چشم من بر آستان او گذر

غزل شمارهٔ 1119–مبتلا شد چون دل مسکین به زلف یار باز

غزل شمارهٔ 1120–در فراقش رود خون از دیده می بارم هنوز

غزل شمارهٔ 1121–مست من چون جرعه نوشی، باده ای بر من بریز

غزل شمارهٔ 678تا سرم باشد تمنای توام در سر بود

غزل شمارهٔ 679فرخ آن عیدی که جان قربانی جانان بود

غزل شمارهٔ 680از سر کو آن پری چون ناگهان پیدا شود

غزل شمارهٔ 681زلف گرد آور که بازم دل پریشان می‌شود

غزل شمارهٔ 682تا چه ساعت بود، یارب، کان مسلمان زاده شد

غزل شمارهٔ 683تا خیال روی آن شمع شبستان دیده شد

غزل شمارهٔ 684یار ما را دل ز دست عاشقی صد پاره شد

غزل شمارهٔ 685گر نمی بینم دمی در روی او غم می کشد

غزل شمارهٔ 686ناز کن، ای گل، که سرو بوستانی می کشد

غزل شمارهٔ 687هر کسی را در بهاران دل به گلزاری کشد

غزل شمارهٔ 688آن که دل برد و ز غمزه چون سنانش می نهد

غزل شمارهٔ 689باز باد صبح بوی آشنایی می دهد

غزل شمارهٔ 690غم مخور، ای دل که باز ایام شادی هم رسد

غزل شمارهٔ 691تا کی آن زلف پریشان وقت ما بر هم زند

غزل شمارهٔ 914گل رسید و هرکسی سوی گلستان می‌رود

غزل شمارهٔ 1085ای ز چون تو بت شده، صد پارسا زنار دار

غزل شمارهٔ 1086ای چراغ جانم از شمع جمالت نور دار

غزل شمارهٔ 1087یا رب، این ماییم از آن جان و جهان افتاده دور

غزل شمارهٔ 1088گر هنر داری مرنج، ار کم نشینی بر ستور

غزل شمارهٔ 1089یا رب، آن رویست یا گلبرگ خندان در نظر

غزل شمارهٔ 1090ای ترا در زیر هر لب شکرستانی دگر

غزل شمارهٔ 1091پرتو خورشید بین تابنده از روی قمر

غزل شمارهٔ 1092می نیاید چشم من بر آستان او گذر

غزل شمارهٔ 1119مبتلا شد چون دل مسکین به زلف یار باز

غزل شمارهٔ 1120در فراقش رود خون از دیده می بارم هنوز

غزل شمارهٔ 1121مست من چون جرعه نوشی، باده ای بر من بریز

غزل شمارهٔ 1132باد نوروز آمد و درهای بستان کرده باز

غزل شمارهٔ 1133بوستان بشکفت و روی لاله خندان گشت باز

غزل شمارهٔ 1134یا مرا قربانی آن چشم شوخ و شنگ ساز

غزل شمارهٔ 1135بر جمالت همچنان من عاشق زارم هنوز

غزل شمارهٔ 1150پیش چشم خود مگو، گر با تو گویم سوز خویش

غزل شمارهٔ 1151گر نه من دیوانه گشتم زین دل بدنام خویش

غزل شمارهٔ 1152سالها خون خورده ام از بخت بی سامان خویش

غزل شمارهٔ 1153ای جفا آموخته، از غمزه بدخوی خویش

غزل شمارهٔ 1154گر مرا با بخت کاری نیست، گو هرگز مباش

غزل شمارهٔ 1155مست و لایعقل گذشتم از در میخانه دوش

غزل شمارهٔ 1156دل که برد از ما اگر چه مبتلا می داردش

غزل شمارهٔ 1157ما به جان درمانده و دل سوی ما می خواندش

غزل شمارهٔ 1158مشک تر بر مه پراکندی و شب می‌خوانیش

غزل شمارهٔ 1159دوش ما بودیم و جام باده و مهتاب خوش

غزل شمارهٔ 1160خوش رفیقی او که گه گه در نظر می آیدش

غزل شمارهٔ 1161آیتی از رحمت آمد، گر چه سر تا پا تنش

غزل شمارهٔ 1162شد دل من خون ز داغ هجر او یارب کیش

غزل شمارهٔ 1163صبح دولت می دمد از روی آن خورشیدوش

غزل شمارهٔ 1204دیده را زان سبزه نو رسته نوروزی ببخش

غزل شمارهٔ 1210گل ز بیم باد زیر پرده می دارد چراغ

غزل شمارهٔ 1211شاه حسنی وز متاع نیکوان داری فراغ

غزل شمارهٔ 1214ای ز سودای تو در دل رونق بازار عشق

غزل شمارهٔ 1227ترک من رفتم ز کویت گر ز من گشتی ملول

غزل شمارهٔ 1228می‌رود یار و مرا آزار می‌ماند به دل

غزل شمارهٔ 678تا سرم باشد تمنای توام در سر بود

غزل شمارهٔ 679فرخ آن عیدی که جان قربانی جانان بود

غزل شمارهٔ 680از سر کو آن پری چون ناگهان پیدا شود

غزل شمارهٔ 681زلف گرد آور که بازم دل پریشان می‌شود

غزل شمارهٔ 682تا چه ساعت بود، یارب، کان مسلمان زاده شد

غزل شمارهٔ 683تا خیال روی آن شمع شبستان دیده شد

غزل شمارهٔ 684یار ما را دل ز دست عاشقی صد پاره شد

غزل شمارهٔ 685گر نمی بینم دمی در روی او غم می کشد

غزل شمارهٔ 686ناز کن، ای گل، که سرو بوستانی می کشد

غزل شمارهٔ 687هر کسی را در بهاران دل به گلزاری کشد

غزل شمارهٔ 688آن که دل برد و ز غمزه چون سنانش می نهد

غزل شمارهٔ 689باز باد صبح بوی آشنایی می دهد

غزل شمارهٔ 690غم مخور، ای دل که باز ایام شادی هم رسد

غزل شمارهٔ 691تا کی آن زلف پریشان وقت ما بر هم زند

غزل شمارهٔ 914گل رسید و هرکسی سوی گلستان می‌رود

غزل شمارهٔ 1085ای ز چون تو بت شده، صد پارسا زنار دار

غزل شمارهٔ 1086ای چراغ جانم از شمع جمالت نور دار

غزل شمارهٔ 1087یا رب، این ماییم از آن جان و جهان افتاده دور

غزل شمارهٔ 1088گر هنر داری مرنج، ار کم نشینی بر ستور

غزل شمارهٔ 1089یا رب، آن رویست یا گلبرگ خندان در نظر

غزل شمارهٔ 1090ای ترا در زیر هر لب شکرستانی دگر

غزل شمارهٔ 1091پرتو خورشید بین تابنده از روی قمر

غزل شمارهٔ 1092می نیاید چشم من بر آستان او گذر

غزل شمارهٔ 1119مبتلا شد چون دل مسکین به زلف یار باز

غزل شمارهٔ 1120در فراقش رود خون از دیده می بارم هنوز

غزل شمارهٔ 1121مست من چون جرعه نوشی، باده ای بر من بریز

غزل شمارهٔ 1132باد نوروز آمد و درهای بستان کرده باز

غزل شمارهٔ 1133بوستان بشکفت و روی لاله خندان گشت باز

غزل شمارهٔ 1134یا مرا قربانی آن چشم شوخ و شنگ ساز

غزل شمارهٔ 1135بر جمالت همچنان من عاشق زارم هنوز