وزنِ فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف) میں امیرخسرو دهلوی کی کتاب دیوان اشعار

قصیدهٔ شمارهٔ 3قصیدهٔ دریای ابرار «این تلخ می که هست دل مرده را حیات زهر است در دهان حریفان بد فعال»

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » قصاید » قصیدهٔ شمارهٔ 3 - قصیدهٔ دریای ابرار «این تلخ می که هست دل مرده را حیات زهر است در دهان حریفان بد فعال»

25 اشعار

قصیدهٔ شمارهٔ 5امیر خسرو نزد سلطان کیقباد رسید قصیدهٔ مدحیه را شاید درین ایام به وی تقدیم داشته باشد:

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » قصاید » قصیدهٔ شمارهٔ 5 - امیر خسرو نزد سلطان کیقباد رسید قصیدهٔ مدحیه را شاید درین ایام به وی تقدیم داشته باشد:

8 اشعار

غزل شمارهٔ 2صد هزاران آفرین جان آفرین پاک را

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2

9 اشعار

غزل شمارهٔ 19گر چه از ما واگسستی صحبت دیرینه را

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 19

5 اشعار

غزل شمارهٔ 20تا نظر سوی دو چشم تست یاران ترا

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 20

9 اشعار

غزل شمارهٔ 21این چه روزست اینکه یار از در درآمد مر مرا

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 21

8 اشعار

غزل شمارهٔ 22گنج عشق تو نهان شد در دل ویران ما

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 22

7 اشعار

غزل شمارهٔ 23در خم گیسوی کافر کیش داری تارها

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 23

9 اشعار

غزل شمارهٔ 59باز دل گم گشت در کویت من دیوانه را

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 59

9 اشعار

غزل شمارهٔ 93دلبرا، عمریست تا من دوست می دارم ترا

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 93

7 اشعار

غزل شمارهٔ 94جان به خاموشی برآمد بی زبانی چند را

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 94

9 اشعار

غزل شمارهٔ 95شب به روز آمد بسی کز دل نهادی یاد را

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 95

9 اشعار

غزل شمارهٔ 96من ز بهرت دوست دارم جان عشق‌اندیش را

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 96

7 اشعار

غزل شمارهٔ 98ساقیا! پیش آر جامِ با صفای خویش را

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 98

7 اشعار

غزل شمارهٔ 99بس که اندر دل فرو بردم هوای نیش را

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 99

8 اشعار

غزل شمارهٔ 102باشد آن روزی که بینم غمگسار خویش را

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 102

7 اشعار

غزل شمارهٔ 109باز برقع بر رخ چون ماه بربستی نقاب

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 109

7 اشعار

غزل شمارهٔ 118ای تمامی خواب من برده ز چشم نیم خواب

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 118

14 اشعار

غزل شمارهٔ 184روز نوروزست و ساقی جام صهبا برگرفت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 184

8 اشعار

غزل شمارهٔ 185شهسوارم آمد و از سینه جان را برگرفت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 185

5 اشعار

غزل شمارهٔ 186هر قدم کاندر راه آن سرو خرامان برگرفت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 186

7 اشعار

غزل شمارهٔ 187روزگاری شد که دل با داغ هجران خو گرفت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 187

10 اشعار

غزل شمارهٔ 188سرو به دید آن قد و رعنایی ازان بالا گرفت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 188

7 اشعار

غزل شمارهٔ 189باز جانا، آتش شوق تو در جان جا گرفت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 189

6 اشعار

غزل شمارهٔ 190آفت دینِ مسلمانی جز آن عیار نیست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 190

7 اشعار

غزل شمارهٔ 191ای که بی خاک درت در دیده من نور نیست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 191

10 اشعار

غزل شمارهٔ 192ماه تابانست و همچون روی تو تابنده نیست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 192

7 اشعار

غزل شمارهٔ 193چون به گیتی هر چه می آید، روان خواهد گذشت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 193

10 اشعار

غزل شمارهٔ 194دیدمش امروز و شب در دل کنون خواهد گذشت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 194

9 اشعار

غزل شمارهٔ 195با غمش خو کردم امشب، گر چه در زاری گذشت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 195

9 اشعار

غزل شمارهٔ 196چون گذر بر خاک داری بر سرت این باد چیست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 196

9 اشعار

غزل شمارهٔ 197یار اگر برگشت در تیمار بودن هم خوش است

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 197

9 اشعار

غزل شمارهٔ 198یار دل برداشت وز رنج دل ما غم نداشت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 198

9 اشعار

غزل شمارهٔ 199رفت یار و آرزوی او ز جان من نرفت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 199

7 اشعار

غزل شمارهٔ 200آن سوار کج کله کز ناز سلطان من است

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 200

8 اشعار

غزل شمارهٔ 201سرو بستان ملاحت قامت رعنای تست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 201

7 اشعار

غزل شمارهٔ 202خرم آن چشمی که هر روزش نظر بر روی تست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 202

9 اشعار

غزل شمارهٔ 203آن که زلف و عارض او غیرت روز و شب است

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 203

9 اشعار

غزل شمارهٔ 204دل ز انعامت، مها، با التفاتی قانع است

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 204

7 اشعار

غزل شمارهٔ 205شربت وصلت نجویم کار من خون خوردن ست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 205

9 اشعار

غزل شمارهٔ 206هر مژه از غمزه خون ریز تو ناوک زنی ست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 206

9 اشعار

غزل شمارهٔ 207تا خیال روی او را دیده در تب دیده است

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 207

7 اشعار

غزل شمارهٔ 208تا خیال نقطه خالت سواد چشم ماست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 208

9 اشعار

غزل شمارهٔ 209بی رخت از پا فتادم، بی لبت رفتم ز دست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 209

9 اشعار

غزل شمارهٔ 210بس که زلف سرکشت در کار دلها در نشست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 210

8 اشعار

غزل شمارهٔ 211ساقیا، می ده که امروزم سر دیوانگی ست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 211

9 اشعار

غزل شمارهٔ 212خانه ام ویران شد از سودای خوبان عاقبت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 212

7 اشعار

غزل شمارهٔ 213روزی از دست جفا آخر عنان بستانمت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 213

7 اشعار

غزل شمارهٔ 214بی قرارم کرد زلف بی قرار کافرت

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 214

9 اشعار

غزل شمارهٔ 379خم تهی گشت و هنوزم جان ز می سیراب نیست

امیرخسرو دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 379

11 اشعار

وزنِ فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف) میں امیرخسرو دهلوی کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

قصیدهٔ شمارهٔ 3–قصیدهٔ دریای ابرار «این تلخ می که هست دل مرده را حیات زهر است در دهان حریفان بد فعال»

قصیدهٔ شمارهٔ 5–امیر خسرو نزد سلطان کیقباد رسید قصیدهٔ مدحیه را شاید درین ایام به وی تقدیم داشته باشد:

غزل شمارهٔ 2–صد هزاران آفرین جان آفرین پاک را

غزل شمارهٔ 19–گر چه از ما واگسستی صحبت دیرینه را

غزل شمارهٔ 20–تا نظر سوی دو چشم تست یاران ترا

غزل شمارهٔ 21–این چه روزست اینکه یار از در درآمد مر مرا

غزل شمارهٔ 22–گنج عشق تو نهان شد در دل ویران ما

غزل شمارهٔ 23–در خم گیسوی کافر کیش داری تارها

غزل شمارهٔ 59–باز دل گم گشت در کویت من دیوانه را

غزل شمارهٔ 93–دلبرا، عمریست تا من دوست می دارم ترا

غزل شمارهٔ 94–جان به خاموشی برآمد بی زبانی چند را

غزل شمارهٔ 95–شب به روز آمد بسی کز دل نهادی یاد را

غزل شمارهٔ 96–من ز بهرت دوست دارم جان عشق‌اندیش را

غزل شمارهٔ 98–ساقیا! پیش آر جامِ با صفای خویش را

غزل شمارهٔ 99–بس که اندر دل فرو بردم هوای نیش را

غزل شمارهٔ 102–باشد آن روزی که بینم غمگسار خویش را

غزل شمارهٔ 109–باز برقع بر رخ چون ماه بربستی نقاب

غزل شمارهٔ 118–ای تمامی خواب من برده ز چشم نیم خواب

غزل شمارهٔ 184–روز نوروزست و ساقی جام صهبا برگرفت

غزل شمارهٔ 185–شهسوارم آمد و از سینه جان را برگرفت

غزل شمارهٔ 186–هر قدم کاندر راه آن سرو خرامان برگرفت

غزل شمارهٔ 187–روزگاری شد که دل با داغ هجران خو گرفت

غزل شمارهٔ 188–سرو به دید آن قد و رعنایی ازان بالا گرفت

غزل شمارهٔ 189–باز جانا، آتش شوق تو در جان جا گرفت

غزل شمارهٔ 190–آفت دینِ مسلمانی جز آن عیار نیست

غزل شمارهٔ 191–ای که بی خاک درت در دیده من نور نیست

غزل شمارهٔ 192–ماه تابانست و همچون روی تو تابنده نیست

غزل شمارهٔ 193–چون به گیتی هر چه می آید، روان خواهد گذشت

غزل شمارهٔ 194–دیدمش امروز و شب در دل کنون خواهد گذشت

غزل شمارهٔ 195–با غمش خو کردم امشب، گر چه در زاری گذشت

غزل شمارهٔ 196–چون گذر بر خاک داری بر سرت این باد چیست

غزل شمارهٔ 197–یار اگر برگشت در تیمار بودن هم خوش است

غزل شمارهٔ 198–یار دل برداشت وز رنج دل ما غم نداشت

غزل شمارهٔ 199–رفت یار و آرزوی او ز جان من نرفت

غزل شمارهٔ 200–آن سوار کج کله کز ناز سلطان من است

غزل شمارهٔ 201–سرو بستان ملاحت قامت رعنای تست

غزل شمارهٔ 202–خرم آن چشمی که هر روزش نظر بر روی تست

غزل شمارهٔ 203–آن که زلف و عارض او غیرت روز و شب است

غزل شمارهٔ 204–دل ز انعامت، مها، با التفاتی قانع است

غزل شمارهٔ 205–شربت وصلت نجویم کار من خون خوردن ست

غزل شمارهٔ 206–هر مژه از غمزه خون ریز تو ناوک زنی ست

غزل شمارهٔ 207–تا خیال روی او را دیده در تب دیده است

غزل شمارهٔ 208–تا خیال نقطه خالت سواد چشم ماست

غزل شمارهٔ 209–بی رخت از پا فتادم، بی لبت رفتم ز دست

غزل شمارهٔ 210–بس که زلف سرکشت در کار دلها در نشست

غزل شمارهٔ 211–ساقیا، می ده که امروزم سر دیوانگی ست

غزل شمارهٔ 212–خانه ام ویران شد از سودای خوبان عاقبت

غزل شمارهٔ 213–روزی از دست جفا آخر عنان بستانمت

غزل شمارهٔ 214–بی قرارم کرد زلف بی قرار کافرت

غزل شمارهٔ 379–خم تهی گشت و هنوزم جان ز می سیراب نیست

وزنِ فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف) میں امیرخسرو دهلوی کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

قصیدهٔ شمارهٔ 3–قصیدهٔ دریای ابرار «این تلخ می که هست دل مرده را حیات زهر است در دهان حریفان بد فعال»

قصیدهٔ شمارهٔ 5–امیر خسرو نزد سلطان کیقباد رسید قصیدهٔ مدحیه را شاید درین ایام به وی تقدیم داشته باشد:

غزل شمارهٔ 2–صد هزاران آفرین جان آفرین پاک را

غزل شمارهٔ 19–گر چه از ما واگسستی صحبت دیرینه را

غزل شمارهٔ 20–تا نظر سوی دو چشم تست یاران ترا

غزل شمارهٔ 21–این چه روزست اینکه یار از در درآمد مر مرا

غزل شمارهٔ 22–گنج عشق تو نهان شد در دل ویران ما

غزل شمارهٔ 23–در خم گیسوی کافر کیش داری تارها

غزل شمارهٔ 59–باز دل گم گشت در کویت من دیوانه را

غزل شمارهٔ 93–دلبرا، عمریست تا من دوست می دارم ترا

غزل شمارهٔ 94–جان به خاموشی برآمد بی زبانی چند را

غزل شمارهٔ 95–شب به روز آمد بسی کز دل نهادی یاد را

غزل شمارهٔ 96–من ز بهرت دوست دارم جان عشق‌اندیش را

غزل شمارهٔ 98–ساقیا! پیش آر جامِ با صفای خویش را

غزل شمارهٔ 99–بس که اندر دل فرو بردم هوای نیش را

غزل شمارهٔ 102–باشد آن روزی که بینم غمگسار خویش را

غزل شمارهٔ 109–باز برقع بر رخ چون ماه بربستی نقاب

غزل شمارهٔ 118–ای تمامی خواب من برده ز چشم نیم خواب

غزل شمارهٔ 184–روز نوروزست و ساقی جام صهبا برگرفت

غزل شمارهٔ 185–شهسوارم آمد و از سینه جان را برگرفت

غزل شمارهٔ 186–هر قدم کاندر راه آن سرو خرامان برگرفت

غزل شمارهٔ 187–روزگاری شد که دل با داغ هجران خو گرفت

غزل شمارهٔ 188–سرو به دید آن قد و رعنایی ازان بالا گرفت

غزل شمارهٔ 189–باز جانا، آتش شوق تو در جان جا گرفت

غزل شمارهٔ 190–آفت دینِ مسلمانی جز آن عیار نیست

غزل شمارهٔ 191–ای که بی خاک درت در دیده من نور نیست

قصیدهٔ شمارهٔ 3قصیدهٔ دریای ابرار «این تلخ می که هست دل مرده را حیات زهر است در دهان حریفان بد فعال»

قصیدهٔ شمارهٔ 5امیر خسرو نزد سلطان کیقباد رسید قصیدهٔ مدحیه را شاید درین ایام به وی تقدیم داشته باشد:

غزل شمارهٔ 2صد هزاران آفرین جان آفرین پاک را

غزل شمارهٔ 19گر چه از ما واگسستی صحبت دیرینه را

غزل شمارهٔ 20تا نظر سوی دو چشم تست یاران ترا

غزل شمارهٔ 21این چه روزست اینکه یار از در درآمد مر مرا

غزل شمارهٔ 22گنج عشق تو نهان شد در دل ویران ما

غزل شمارهٔ 23در خم گیسوی کافر کیش داری تارها

غزل شمارهٔ 59باز دل گم گشت در کویت من دیوانه را

غزل شمارهٔ 93دلبرا، عمریست تا من دوست می دارم ترا

غزل شمارهٔ 94جان به خاموشی برآمد بی زبانی چند را

غزل شمارهٔ 95شب به روز آمد بسی کز دل نهادی یاد را

غزل شمارهٔ 96من ز بهرت دوست دارم جان عشق‌اندیش را

غزل شمارهٔ 98ساقیا! پیش آر جامِ با صفای خویش را

غزل شمارهٔ 99بس که اندر دل فرو بردم هوای نیش را

غزل شمارهٔ 102باشد آن روزی که بینم غمگسار خویش را

غزل شمارهٔ 109باز برقع بر رخ چون ماه بربستی نقاب

غزل شمارهٔ 118ای تمامی خواب من برده ز چشم نیم خواب

غزل شمارهٔ 184روز نوروزست و ساقی جام صهبا برگرفت

غزل شمارهٔ 185شهسوارم آمد و از سینه جان را برگرفت

غزل شمارهٔ 186هر قدم کاندر راه آن سرو خرامان برگرفت

غزل شمارهٔ 187روزگاری شد که دل با داغ هجران خو گرفت

غزل شمارهٔ 188سرو به دید آن قد و رعنایی ازان بالا گرفت

غزل شمارهٔ 189باز جانا، آتش شوق تو در جان جا گرفت

غزل شمارهٔ 190آفت دینِ مسلمانی جز آن عیار نیست

غزل شمارهٔ 191ای که بی خاک درت در دیده من نور نیست

غزل شمارهٔ 192ماه تابانست و همچون روی تو تابنده نیست

غزل شمارهٔ 193چون به گیتی هر چه می آید، روان خواهد گذشت

غزل شمارهٔ 194دیدمش امروز و شب در دل کنون خواهد گذشت

غزل شمارهٔ 195با غمش خو کردم امشب، گر چه در زاری گذشت

غزل شمارهٔ 196چون گذر بر خاک داری بر سرت این باد چیست

غزل شمارهٔ 197یار اگر برگشت در تیمار بودن هم خوش است

غزل شمارهٔ 198یار دل برداشت وز رنج دل ما غم نداشت

غزل شمارهٔ 199رفت یار و آرزوی او ز جان من نرفت

غزل شمارهٔ 200آن سوار کج کله کز ناز سلطان من است

غزل شمارهٔ 201سرو بستان ملاحت قامت رعنای تست

غزل شمارهٔ 202خرم آن چشمی که هر روزش نظر بر روی تست

غزل شمارهٔ 203آن که زلف و عارض او غیرت روز و شب است

غزل شمارهٔ 204دل ز انعامت، مها، با التفاتی قانع است

غزل شمارهٔ 205شربت وصلت نجویم کار من خون خوردن ست

غزل شمارهٔ 206هر مژه از غمزه خون ریز تو ناوک زنی ست

غزل شمارهٔ 207تا خیال روی او را دیده در تب دیده است

غزل شمارهٔ 208تا خیال نقطه خالت سواد چشم ماست

غزل شمارهٔ 209بی رخت از پا فتادم، بی لبت رفتم ز دست

غزل شمارهٔ 210بس که زلف سرکشت در کار دلها در نشست

غزل شمارهٔ 211ساقیا، می ده که امروزم سر دیوانگی ست

غزل شمارهٔ 212خانه ام ویران شد از سودای خوبان عاقبت

غزل شمارهٔ 213روزی از دست جفا آخر عنان بستانمت

غزل شمارهٔ 214بی قرارم کرد زلف بی قرار کافرت

غزل شمارهٔ 379خم تهی گشت و هنوزم جان ز می سیراب نیست

قصیدهٔ شمارهٔ 3قصیدهٔ دریای ابرار «این تلخ می که هست دل مرده را حیات زهر است در دهان حریفان بد فعال»

قصیدهٔ شمارهٔ 5امیر خسرو نزد سلطان کیقباد رسید قصیدهٔ مدحیه را شاید درین ایام به وی تقدیم داشته باشد:

غزل شمارهٔ 2صد هزاران آفرین جان آفرین پاک را

غزل شمارهٔ 19گر چه از ما واگسستی صحبت دیرینه را

غزل شمارهٔ 20تا نظر سوی دو چشم تست یاران ترا

غزل شمارهٔ 21این چه روزست اینکه یار از در درآمد مر مرا

غزل شمارهٔ 22گنج عشق تو نهان شد در دل ویران ما

غزل شمارهٔ 23در خم گیسوی کافر کیش داری تارها

غزل شمارهٔ 59باز دل گم گشت در کویت من دیوانه را

غزل شمارهٔ 93دلبرا، عمریست تا من دوست می دارم ترا

غزل شمارهٔ 94جان به خاموشی برآمد بی زبانی چند را

غزل شمارهٔ 95شب به روز آمد بسی کز دل نهادی یاد را

غزل شمارهٔ 96من ز بهرت دوست دارم جان عشق‌اندیش را

غزل شمارهٔ 98ساقیا! پیش آر جامِ با صفای خویش را

غزل شمارهٔ 99بس که اندر دل فرو بردم هوای نیش را

غزل شمارهٔ 102باشد آن روزی که بینم غمگسار خویش را

غزل شمارهٔ 109باز برقع بر رخ چون ماه بربستی نقاب

غزل شمارهٔ 118ای تمامی خواب من برده ز چشم نیم خواب

غزل شمارهٔ 184روز نوروزست و ساقی جام صهبا برگرفت

غزل شمارهٔ 185شهسوارم آمد و از سینه جان را برگرفت

غزل شمارهٔ 186هر قدم کاندر راه آن سرو خرامان برگرفت

غزل شمارهٔ 187روزگاری شد که دل با داغ هجران خو گرفت

غزل شمارهٔ 188سرو به دید آن قد و رعنایی ازان بالا گرفت

غزل شمارهٔ 189باز جانا، آتش شوق تو در جان جا گرفت

غزل شمارهٔ 190آفت دینِ مسلمانی جز آن عیار نیست

غزل شمارهٔ 191ای که بی خاک درت در دیده من نور نیست

غزل شمارهٔ 192ماه تابانست و همچون روی تو تابنده نیست

غزل شمارهٔ 193چون به گیتی هر چه می آید، روان خواهد گذشت

غزل شمارهٔ 194دیدمش امروز و شب در دل کنون خواهد گذشت

غزل شمارهٔ 195با غمش خو کردم امشب، گر چه در زاری گذشت