Payam-e Mashriq by Allama Iqbal, in translations by M. Hadi Husain

Dedicatory Epistle to King Amanullah Khan of Afghanistan

پیشکش به حضور اعلیحضرت امیرامان الله خان فرمانروای دولت مستقلهٔ افغانستان خلد الله ملکه و اجلاله

رباعی شمارهٔ 2–دل من روشن از سوز درون است

My heart is bright with burning inwardly, mine eye weeps blood, yet all the world does see;

رباعی شمارهٔ 3–به باغان باد فروردین دهد عشق

Love gives the garden the soft breeze of May, Love lights the star-buds in the meadow gay.

رباعی شمارهٔ 4–عقابان را بهای کم نهد عشق

Love reckoneth the price of eagles cheap, and giveth pheasants to the falcons’ grip.

رباعی شمارهٔ 5–به برگ لاله رنگ آمیزی عشق

’Tis Love that paints the tulip petals’ hue: ’Tis Love that stirs the spirit’s bitter rue.

رباعی شمارهٔ 6–نه هر کس از محبت مایه دار است

Not every soul of Love hath capital, not every spirit respondeth to Love’s call.

رباعی شمارهٔ 7–درین گلشن پریشان مثل بویم

A spent scent in the garden I suspire, I know not what I seek, what I require.

رباعی شمارهٔ 11–نوای عشق را ساز است آدم

To the voice of love Adam is music; he reveals secrets, but he is a secret himself.

رباعی شمارهٔ 12–نه من انجام و نی آغاز جویم

I do not seek the beginning or the end; I am full of mystery and seek the realm of mysteries.

رباعی شمارهٔ 13–دلا نارائی پروانه تا کی

O ask not what I am, or whence came I: ’Tis self-involvement I am living by:

رباعی شمارهٔ 17–گذشتی تیز گام ای اختر صبح

Swift-paced thou hast departed, star of dawn! Perchance disgusted that we slumbered on:

رباعی شمارهٔ 18–تهی از های و هو میخانه بودی

The tavern were exempt of turbulence, no spark illumed our clay’s indifference.

رباعی شمارهٔ 20–چه لذت یارب اندر هست و بود است

What joy it is, O God, to be, just be! Each atom’s heart feels this joy gratefully.

رباعی شمارهٔ 23–به کویش رهسپاری ای دل ای دل

O heart, my heart, unto His street thou’rt gone! O heart, my heart, thou leavest me alone;

رباعی شمارهٔ 24–رهی در سینهٔ انجم گشائی

A stranger to your own identity, you seek new paths to the stars in the sky.

رباعی شمارهٔ 25–سحر در شاخسار بوستانی

One morning in a garden, passing by, I heard a bird perched on a high branch cry:

رباعی شمارهٔ 26–ترا یک نکتهٔ سر بسته گویم

To make you understand life’s mystery, I tell you one thing in all secrecy:

رباعی شمارهٔ 27–بهل افسانهٔ آن پا چراغی

Do not tell me about that silly moth who met an easy, suicidal death.

رباعی شمارهٔ 28–ترا از خویشتن بیگانه سازد

I do not sell the stuff that generates forgetfulness and that inebriates.

رباعی شمارهٔ 29–زیان بینی ز سیر بوستانم

Do not come to my garden if you have an uninquiring mind, which does not crave.

رباعی شمارهٔ 30–برون از ورطهٔ بود و عدم شو

From being and non-being’s whirlpool free yourself; in this world of contingency.

رباعی شمارهٔ 31–ز مرغان چمن نا آشنایم

The garden songsters’ chorus I, for one, do not join, but sing on my branch alone.

رباعی شمارهٔ 32–جهان یارب چه خوش هنگامه دارد

A wonderful show, God, is Your world; all things seem to have drunk from the same wine-bowl.

رباعی شمارهٔ 33–سکندر با خضر خوش نکته ئی گفت

Sikandar said to Khizar aptly: ‘Dive into the stormy sea of life and strive against the waves.

رباعی شمارهٔ 34–سریر کیقباد ، اکلیل جم خاک

The throne of Kaikobad and Jamshid’s crown, Church, temple, Kaaba – all dust to be thrown on the dust-heap.

رباعی شمارهٔ 35–اگر در مشت خاک تو نهادند

If there were set within thy hand of dust a heart, a hundred fragments of warm blood;

رباعی شمارهٔ 36–دمادم نقش های تازه ریزد

Life keeps expressing itself in new ways: Content with one fixed form it never stays.

رباعی شمارهٔ 37–چو ذوق نغمه ام در جلوت آرد

When the desire to sing aloud grips me, I storm the world with bursts of poesy.

رباعی شمارهٔ 38–چه میپرسی میان سینه دل چیست

You ask me what is this heart in your breast; it is your intellect that has been blest with feeling.

رباعی شمارهٔ 39–خرد گفت او بچشم اندر نگنجد

The intellect says He cannot be seen, but still the eager eye stays caught between hope and fear.

رباعی شمارهٔ 40–کنشت و مسجد و بتخانه و دیر

You only built church, temple, idol-house and mosque – all symbols of your slavery.

رباعی شمارهٔ 41–نه پیوستم درین بستان سرا دل

I never got attached to this world, this fair-seeming garden, and its vanities.

رباعی شمارهٔ 42–به خود باز آورد رند کهن را

I offer you a strange, new kind of wine, which makes old tipplers sober, sane and wise.

رباعی شمارهٔ 43–سفالم را می او جام جم کرد

His wine turned my cup into Jamshid’s cup: A sea poured into me, a tiny drop.

رباعی شمارهٔ 44–خرد زنجیری امروز و دوش است

To past and present reason is a slave; it worships images of eye and ear.

رباعی شمارهٔ 45–خرد اندر سر هر کس نهادند

There is an intellect in every man. My body is, like others’, clay and blood’ just mud.

رباعی شمارهٔ 46–گدای جلوه رفتی بر سر طور

You went to Mount Sinai, soliciting a sight of God, being a stranger to yourself.

رباعی شمارهٔ 47–بگو جبریل را از من پیامی

Go and tell this to Gabriel from me: Though not all light like him, I yet aspire to God.

رباعی شمارهٔ 48–همای علم تا افتد بدامت

If you seek knowledge, then be of two minds; increase your doubt, decrease your certainty.

رباعی شمارهٔ 49–خرد بر چهرهٔ تو پرده ها بافت

Mind wove the veils that cover up Thy face, and ah! Mine eyes thirst upon Thee to gaze.

رباعی شمارهٔ 50–دلت می لرزد از اندیشهٔ مرگ

Your heart quakes with the fear of death: you pale at the mere thought of it.

رباعی شمارهٔ 51–ز پیوند تن و جانم چه پرسی

Why ask, what links my body and my soul? I fall not in the snare of How, How Long:

رباعی شمارهٔ 52–مرا فرمود پیر نکته دانی

A wise man said to me: ‘All your todays are earnests of a great tomorrow.

رباعی شمارهٔ 53–ز رازی معنی قرآن چه پرسی؟

Why ask of Razi what the Quran means? By each man’s own heart is it best construed.

رباعی شمارهٔ 54–من از بود و نبود خود خموشم

I do not say if I exist or not. To say I do were self-idolatry.

رباعی شمارهٔ 55–ز من با شاعر رنگین بیان گوی

Tell thou for me that poet of bright words: Thou tulip flame, what profit does it bring?

رباعی شمارهٔ 56–ز خوب و زشت تو ناآشنایم

I do not know thy Ugly and thy Fair: Thou takest Gain and Loss to measure by.

رباعی شمارهٔ 57–تو ای شیخ حرم شاید ندانی

Perchance, grave minister, thou knowest not Love too shall have its Judgment after death:

رباعی شمارهٔ 60–میارا بزم بر ساحل که آنجا

Don’t arrange a party on the shore, for there the song of life is gentle and soft.

رباعی شمارهٔ 61–سراپا معنی سر بسته ام من

I am a hidden meaning which defies the glance of spinners of mere words away.