Divan-e Ashʿar by Amir Khusrau Dehlavi, in the metre مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)

غزل شمارهٔ 3مرا دردیست اندر دل که درمان نیستش یارا

7 couplets

غزل شمارهٔ 4گه از می تلخ می‌کن آن دو لعل شکرافشان را

7 couplets

غزل شمارهٔ 5زمانه شکل دیگر گشت و رفت آن مهربانی‌ها

10 couplets

غزل شمارهٔ 65برو، ای باد و پیش دیگران ده جلوه بستان را

13 couplets

غزل شمارهٔ 69بسی شب با مهی بودم کجا شد آن همه شب‌ها

7 couplets

غزل شمارهٔ 72چو خواهی برد روزی عاقبت این جان مفتون را

9 couplets

غزل شمارهٔ 73چه اقبال است این یا رب که دولت داده رو ما را

9 couplets

غزل شمارهٔ 75دلم در عاشقی آواره شد آواره‌تر بادا

7 couplets

غزل شمارهٔ 86من و پیچاک زلف آن بت و بیداری شب‌ها

7 couplets

غزل شمارهٔ 410ز من در هجر او هردم فغان زار می‌آید

11 couplets

غزل شمارهٔ 411شد از عشقت دلم خون و جگر افگار و جان بر باد

8 couplets

غزل شمارهٔ 412ندانم تا چه باد است این که از گلزار می‌آید

7 couplets

غزل شمارهٔ 413نگارم در گلستان رفت و خارم پیش می‌آید

5 couplets

غزل شمارهٔ 414صبا می‌جنبد و آن مست ما را خواب می‌آید

10 couplets

غزل شمارهٔ 415زمستان می‌رود، ایام گل‌ها پیش می‌آید

9 couplets

غزل شمارهٔ 416مگر غنچه ز روی یار من شرمنده می‌آید؟

8 couplets

غزل شمارهٔ 417مرا باز از طریق ساقی خود یاد می‌آید

10 couplets

غزل شمارهٔ 418چه شد کان سرو سیم‌اندام سوی من نمی‌آید

11 couplets

غزل شمارهٔ 419به گل گشت چمن چون گلستان من برون آید

9 couplets

غزل شمارهٔ 420چه فرخ ساعتی باشد که یار از در درون آید

9 couplets

غزل شمارهٔ 421مبادا کز شکار آن خیره کش یکسر درون آید

8 couplets

غزل شمارهٔ 422سحرگاهان که باد از سوی گل عنبرفشان آید

7 couplets

غزل شمارهٔ 423مرا هر شب زدیده خون دل غلتان فرود آید

10 couplets

غزل شمارهٔ 424که می آید چنین، یارب، مگر مه بر زمین آمد

9 couplets

غزل شمارهٔ 425پس از ماهیم دوش از وعده دیدار خواب آمد

7 couplets

غزل شمارهٔ 426نه از نقاش چین هرگز چنین صورتگری آمد

6 couplets

غزل شمارهٔ 427چه پنداری که من از عاشقی بیگانه خواهم شد

9 couplets

غزل شمارهٔ 428به پیران سر به کوی عاشقی رندانه خواهم شد

7 couplets

غزل شمارهٔ 429من از جور و جفای دلبران دیوانه خواهم شد

5 couplets

غزل شمارهٔ 430مرو زینسان که هر سو جامه جان چاک خواهد شد

9 couplets

غزل شمارهٔ 431شبی، ای باد، سوی آن رخ گلگون نخواهی شد

7 couplets

غزل شمارهٔ 432سخن می گفتم از لبهاش در کامم زبان گم شد

9 couplets

غزل شمارهٔ 433ز عارض، طره بالا کن که کار خلق در هم شد

9 couplets

غزل شمارهٔ 434کسی را کاین چنین زلف و بناگوش آن چنان باشد

9 couplets

غزل شمارهٔ 435ترا از وجه دل بردن ورای حسن آن باشد

6 couplets

غزل شمارهٔ 436مرا تا آشنایی با بتان دل ربا باشد

6 couplets

غزل شمارهٔ 437مبارک بامدادی کان جمال اندر نظر باشد

9 couplets

غزل شمارهٔ 438سخن در پرده می گویی، زبان دانی همین باشد

6 couplets

غزل شمارهٔ 439خوشم کردی به دشنامی توقع بیش می‌باشد

9 couplets

غزل شمارهٔ 440به چشمم تا خیال لعل آن قصاب می‌گردد

5 couplets

غزل شمارهٔ 441هنوزت ناز گرد چشم خواب‌آلود می‌گردد

7 couplets

غزل شمارهٔ 442همه شب در دلم آن کافر خونخوار می‌گردد

9 couplets

غزل شمارهٔ 443کسی کش چون تویی در دل همه شب تا سحر گردد

8 couplets

غزل شمارهٔ 444سپهر هفتمین کانجا بسی برج روان گردد

9 couplets

غزل شمارهٔ 445دلم را گاه آن آمد که کام از عیش برگیرد

6 couplets

غزل شمارهٔ 446بسند است آنکه زلف بناگوشت علم گیرد

8 couplets

غزل شمارهٔ 447خوشم کاب دو چشم من همه روی زمین گیرد

9 couplets

غزل شمارهٔ 448سوار چابک من باز عزم لشکری دارد

9 couplets

غزل شمارهٔ 449مه روزه رسید و آفتابم روزه می دارد

8 couplets

غزل شمارهٔ 450اگر آن جادوی خونخواره نرگس در فسون آرد

8 couplets

Divan-e Ashʿar by Amir Khusrau Dehlavi, in the metre مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)

Poems

غزل شمارهٔ 3–مرا دردیست اندر دل که درمان نیستش یارا

غزل شمارهٔ 4–گه از می تلخ می‌کن آن دو لعل شکرافشان را

غزل شمارهٔ 5–زمانه شکل دیگر گشت و رفت آن مهربانی‌ها

غزل شمارهٔ 65–برو، ای باد و پیش دیگران ده جلوه بستان را

غزل شمارهٔ 69–بسی شب با مهی بودم کجا شد آن همه شب‌ها

غزل شمارهٔ 72–چو خواهی برد روزی عاقبت این جان مفتون را

غزل شمارهٔ 73–چه اقبال است این یا رب که دولت داده رو ما را

غزل شمارهٔ 75–دلم در عاشقی آواره شد آواره‌تر بادا

غزل شمارهٔ 86–من و پیچاک زلف آن بت و بیداری شب‌ها

غزل شمارهٔ 410–ز من در هجر او هردم فغان زار می‌آید

غزل شمارهٔ 411–شد از عشقت دلم خون و جگر افگار و جان بر باد

غزل شمارهٔ 412–ندانم تا چه باد است این که از گلزار می‌آید

غزل شمارهٔ 413–نگارم در گلستان رفت و خارم پیش می‌آید

غزل شمارهٔ 414–صبا می‌جنبد و آن مست ما را خواب می‌آید

غزل شمارهٔ 415–زمستان می‌رود، ایام گل‌ها پیش می‌آید

غزل شمارهٔ 416–مگر غنچه ز روی یار من شرمنده می‌آید؟

غزل شمارهٔ 417–مرا باز از طریق ساقی خود یاد می‌آید

غزل شمارهٔ 418–چه شد کان سرو سیم‌اندام سوی من نمی‌آید

غزل شمارهٔ 419–به گل گشت چمن چون گلستان من برون آید

غزل شمارهٔ 420–چه فرخ ساعتی باشد که یار از در درون آید

غزل شمارهٔ 421–مبادا کز شکار آن خیره کش یکسر درون آید

غزل شمارهٔ 422–سحرگاهان که باد از سوی گل عنبرفشان آید

غزل شمارهٔ 423–مرا هر شب زدیده خون دل غلتان فرود آید

غزل شمارهٔ 424–که می آید چنین، یارب، مگر مه بر زمین آمد

غزل شمارهٔ 425–پس از ماهیم دوش از وعده دیدار خواب آمد

غزل شمارهٔ 426–نه از نقاش چین هرگز چنین صورتگری آمد

غزل شمارهٔ 427–چه پنداری که من از عاشقی بیگانه خواهم شد

غزل شمارهٔ 428–به پیران سر به کوی عاشقی رندانه خواهم شد

غزل شمارهٔ 429–من از جور و جفای دلبران دیوانه خواهم شد

غزل شمارهٔ 430–مرو زینسان که هر سو جامه جان چاک خواهد شد

غزل شمارهٔ 431–شبی، ای باد، سوی آن رخ گلگون نخواهی شد

غزل شمارهٔ 432–سخن می گفتم از لبهاش در کامم زبان گم شد

غزل شمارهٔ 433–ز عارض، طره بالا کن که کار خلق در هم شد

غزل شمارهٔ 434–کسی را کاین چنین زلف و بناگوش آن چنان باشد

غزل شمارهٔ 435–ترا از وجه دل بردن ورای حسن آن باشد

غزل شمارهٔ 436–مرا تا آشنایی با بتان دل ربا باشد

غزل شمارهٔ 437–مبارک بامدادی کان جمال اندر نظر باشد

غزل شمارهٔ 438–سخن در پرده می گویی، زبان دانی همین باشد

غزل شمارهٔ 439–خوشم کردی به دشنامی توقع بیش می‌باشد

غزل شمارهٔ 440–به چشمم تا خیال لعل آن قصاب می‌گردد

غزل شمارهٔ 441–هنوزت ناز گرد چشم خواب‌آلود می‌گردد

غزل شمارهٔ 442–همه شب در دلم آن کافر خونخوار می‌گردد

غزل شمارهٔ 443–کسی کش چون تویی در دل همه شب تا سحر گردد

غزل شمارهٔ 444–سپهر هفتمین کانجا بسی برج روان گردد

غزل شمارهٔ 445–دلم را گاه آن آمد که کام از عیش برگیرد

غزل شمارهٔ 446–بسند است آنکه زلف بناگوشت علم گیرد

غزل شمارهٔ 447–خوشم کاب دو چشم من همه روی زمین گیرد

غزل شمارهٔ 448–سوار چابک من باز عزم لشکری دارد

غزل شمارهٔ 449–مه روزه رسید و آفتابم روزه می دارد

غزل شمارهٔ 450–اگر آن جادوی خونخواره نرگس در فسون آرد

غزل شمارهٔ 3مرا دردیست اندر دل که درمان نیستش یارا

غزل شمارهٔ 4گه از می تلخ می‌کن آن دو لعل شکرافشان را

غزل شمارهٔ 5زمانه شکل دیگر گشت و رفت آن مهربانی‌ها

غزل شمارهٔ 65برو، ای باد و پیش دیگران ده جلوه بستان را

غزل شمارهٔ 69بسی شب با مهی بودم کجا شد آن همه شب‌ها

غزل شمارهٔ 72چو خواهی برد روزی عاقبت این جان مفتون را

غزل شمارهٔ 73چه اقبال است این یا رب که دولت داده رو ما را

غزل شمارهٔ 75دلم در عاشقی آواره شد آواره‌تر بادا

غزل شمارهٔ 86من و پیچاک زلف آن بت و بیداری شب‌ها

غزل شمارهٔ 410ز من در هجر او هردم فغان زار می‌آید

غزل شمارهٔ 411شد از عشقت دلم خون و جگر افگار و جان بر باد

غزل شمارهٔ 412ندانم تا چه باد است این که از گلزار می‌آید

غزل شمارهٔ 413نگارم در گلستان رفت و خارم پیش می‌آید

غزل شمارهٔ 414صبا می‌جنبد و آن مست ما را خواب می‌آید

غزل شمارهٔ 415زمستان می‌رود، ایام گل‌ها پیش می‌آید

غزل شمارهٔ 416مگر غنچه ز روی یار من شرمنده می‌آید؟

غزل شمارهٔ 417مرا باز از طریق ساقی خود یاد می‌آید

غزل شمارهٔ 418چه شد کان سرو سیم‌اندام سوی من نمی‌آید

غزل شمارهٔ 419به گل گشت چمن چون گلستان من برون آید

غزل شمارهٔ 420چه فرخ ساعتی باشد که یار از در درون آید

غزل شمارهٔ 421مبادا کز شکار آن خیره کش یکسر درون آید

غزل شمارهٔ 422سحرگاهان که باد از سوی گل عنبرفشان آید

غزل شمارهٔ 423مرا هر شب زدیده خون دل غلتان فرود آید

غزل شمارهٔ 424که می آید چنین، یارب، مگر مه بر زمین آمد

غزل شمارهٔ 425پس از ماهیم دوش از وعده دیدار خواب آمد

غزل شمارهٔ 426نه از نقاش چین هرگز چنین صورتگری آمد

غزل شمارهٔ 427چه پنداری که من از عاشقی بیگانه خواهم شد

غزل شمارهٔ 428به پیران سر به کوی عاشقی رندانه خواهم شد

غزل شمارهٔ 429من از جور و جفای دلبران دیوانه خواهم شد

غزل شمارهٔ 430مرو زینسان که هر سو جامه جان چاک خواهد شد

غزل شمارهٔ 431شبی، ای باد، سوی آن رخ گلگون نخواهی شد

غزل شمارهٔ 432سخن می گفتم از لبهاش در کامم زبان گم شد

غزل شمارهٔ 433ز عارض، طره بالا کن که کار خلق در هم شد

غزل شمارهٔ 434کسی را کاین چنین زلف و بناگوش آن چنان باشد

غزل شمارهٔ 435ترا از وجه دل بردن ورای حسن آن باشد

غزل شمارهٔ 436مرا تا آشنایی با بتان دل ربا باشد

غزل شمارهٔ 437مبارک بامدادی کان جمال اندر نظر باشد

غزل شمارهٔ 438سخن در پرده می گویی، زبان دانی همین باشد

غزل شمارهٔ 439خوشم کردی به دشنامی توقع بیش می‌باشد

غزل شمارهٔ 440به چشمم تا خیال لعل آن قصاب می‌گردد

غزل شمارهٔ 441هنوزت ناز گرد چشم خواب‌آلود می‌گردد

غزل شمارهٔ 442همه شب در دلم آن کافر خونخوار می‌گردد

غزل شمارهٔ 443کسی کش چون تویی در دل همه شب تا سحر گردد

غزل شمارهٔ 444سپهر هفتمین کانجا بسی برج روان گردد

غزل شمارهٔ 445دلم را گاه آن آمد که کام از عیش برگیرد

غزل شمارهٔ 446بسند است آنکه زلف بناگوشت علم گیرد

غزل شمارهٔ 447خوشم کاب دو چشم من همه روی زمین گیرد

غزل شمارهٔ 448سوار چابک من باز عزم لشکری دارد

غزل شمارهٔ 449مه روزه رسید و آفتابم روزه می دارد

غزل شمارهٔ 450اگر آن جادوی خونخواره نرگس در فسون آرد