باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 201از فلک در تاب بودم دی و دوش

غزل شمارهٔ 202در عشق تو ای نگار خاموش

غزل شمارهٔ 203دوش تا روز من از عشق تو بودم به خروش

غزل شمارهٔ 204ز جزع و لعلت ای سیمین بناگوش

غزل شمارهٔ 205چون نهی زلفِ تافته بر گوش

غزل شمارهٔ 206ای جور گرفته مذهب و کیش

غزل شمارهٔ 207آن کژدم زلف تو که زد بر دل من نیش

غزل شمارهٔ 208ای زلف تو تکیه کرده بر گوش

غزل شمارهٔ 209ای بس قدح درد که کردست دلم نوش

غزل شمارهٔ 210تا به بستانم نشاندی بر بساط انبساط

غزل شمارهٔ 211ای زلف تو بند و دام عاشق

غزل شمارهٔ 212خویشتن‌داری کنید ای عاشقان! با درد عشق

غزل شمارهٔ 213تا دل من صید شد در دام عشق

غزل شمارهٔ 214از حل و از حرام گذشتست کام عشق

غزل شمارهٔ 215تا جهان باشد نخواهم در جهان هجران عشق

غزل شمارهٔ 216من کیستم ای نگار چالاک

غزل شمارهٔ 217ای بلبل وصل تو طربناک

غزل شمارهٔ 218در زلف تو دادند نگارا خبر دل

غزل شمارهٔ 219چاک زد جان پدر دست صبا دامن گل

غزل شمارهٔ 220ای ساقی خیز و پر کن آن جام

غزل شمارهٔ 221هر شب نماز شام بود شادیم تمام

غزل شمارهٔ 222بس که من دل را به دام عشق خوبان بسته‌ام

غزل شمارهٔ 223دلبرا! تا نامهٔ عزل از وصالت خوانده‌ام

غزل شمارهٔ 224برندارم دل ز مهرت دلبرا تا زنده‌ام

غزل شمارهٔ 225صنما تا بزیم بندهٔ دیدار توام

غزل شمارهٔ 226بستهٔ یار قلندر مانده‌ام

غزل شمارهٔ 227تا بر آن روی چو ماه آموختم

غزل شمارهٔ 228از همت عشق بافتوحم

غزل شمارهٔ 229دگر بار ای مسلمانان به قلاشی در افتادم

غزل شمارهٔ 230تا من به تو ای بت اقتدی کردم

غزل شمارهٔ 231دستی که به عهد دوست دادیم

غزل شمارهٔ 232ما عاشق همت بلندیم

غزل شمارهٔ 233خیز تا ما یک قدم بر فرق این عالم زنیم

غزل شمارهٔ 234خیز تا بر یاد عشق خوبرویان می زنیم

غزل شمارهٔ 235پسرا خیز تا صبوح کنیم

غزل شمارهٔ 236خیز تا در صف عقل و عافیت جولان کنیم

غزل شمارهٔ 237گفتم از عشقش مگر بگریختم

غزل شمارهٔ 238الا ای ساقی دلبر مدار از می تهی دستم

غزل شمارهٔ 239من نصیب خویش دوش از عمر خود برداشتم

غزل شمارهٔ 240تو را دل دادم ای دلبر، شبت خوش باد، من رفتم

غزل شمارهٔ 241تا به رخسار تو نگه کردم

غزل شمارهٔ 242به دردم به دردم که اندیشه دارم

غزل شمارهٔ 243ای یار سر مهر و مراعات تو دارم

غزل شمارهٔ 244روزی که رخ خوب تو در پیش ندارم

غزل شمارهٔ 245الحق نه دروغ سخت زارم

غزل شمارهٔ 246می ده پسرا که در خمارم

غزل شمارهٔ 247چو آمد روی بر رویم که باشم من که من باشم

غزل شمارهٔ 248فراق آمد کنون از وصل برخوردار چون باشم

غزل شمارهٔ 249روا داری که بی روی تو باشم

غزل شمارهٔ 250من که باشم که به تن رخت وفای تو کشم؟