غزل شمارهٔ 219
Toggle stanza 1چاک زد جان پدر دست صبا دامن گل
11
چاک زد جان پدر دست صبا دامن گل
خیز تا هر دو خرامیم به پیرامن گل
22
تیره شد ابر، چو زلفین تو بر چهرهٔ رخ
تا بیآراست چو روی تو رخ روشنِ گل
33
همه شب فاخته تا روز همی گرید زار
ز غم گل چو من از عشق تو ای خرمن گل
44
زان که گل بندهٔ آن روی خوش خرم تو ست
در هوای رخ تو دست من و دامن گل
55
گل برون کرد سر از شاخ به دل بردن خلق
تا بسی جلوهگری کرد هوا بر تن گل
66
تا گل عارض تو دید، فرو ریخت ز شرم
با گل عارض تو راست نیاید فن گل