باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 601ما بار دگر گوشهٔ خمار گرفتیم

غزل شمارهٔ 602هر آن نقشی که بر صحرا نهادیم

غزل شمارهٔ 603تا ما ره عشق تو سپردیم

غزل شمارهٔ 604تا دردی درد او چشیدیم

غزل شمارهٔ 605ما ز خرابات عشق مست الست آمدیم

غزل شمارهٔ 606چه مقصود ار چه بسیاری دویدیم

غزل شمارهٔ 607دردا که درین بادیه بسیار دویدیم

غزل شمارهٔ 608تا ما سر ننگ و نام داریم

غزل شمارهٔ 609ما ننگ وجود روزگاریم

غزل شمارهٔ 610ما مرد کلیسیا و زناریم

غزل شمارهٔ 611چون زلف تاب دهد آن ترک لشکریم

غزل شمارهٔ 612ما در غمت به شادی جان باز ننگریم

غزل شمارهٔ 613من نمیرم زانکه بی جان می‌زیم

غزل شمارهٔ 614ای صدف لعل تو حقهٔ در یتیم

غزل شمارهٔ 615بر هرچه که دل نهاده باشیم

غزل شمارهٔ 616بیا تا رند هر جایی بباشیم

غزل شمارهٔ 617ساقیا خیز که تا رخت به خمار کشیم

غزل شمارهٔ 618اکنون که نشانهٔ ملامیم

غزل شمارهٔ 619بیار آن جام می تا جان فشانیم

غزل شمارهٔ 620ما گبر قدیم نامسلمانیم

غزل شمارهٔ 621گاه لاف از آشنایی می‌زنیم

غزل شمارهٔ 622وقت آن آمد که ما آن ماه را مهمان کنیم

غزل شمارهٔ 623ما ره ز قبله سوی خرابات می‌کنیم

غزل شمارهٔ 624ما چو بی‌ماییم از ما ایمنیم

غزل شمارهٔ 625گر مردی خویشتن ببینیم

غزل شمارهٔ 626ای جان ز جهان کجات جویم

غزل شمارهٔ 627نشستی در دل من چونت جویم

غزل شمارهٔ 628در عشق همی بلا همی جویم

غزل شمارهٔ 629چون قصهٔ زلف تو دراز است چگویم

غزل شمارهٔ 630چون نیاید سر عشقت در بیان

غزل شمارهٔ 631ای روی تو شمع بت‌پرستان

غزل شمارهٔ 632ای گرفته حسن تو هر دو جهان

غزل شمارهٔ 633ای نهان از دیده و در دل عیان

غزل شمارهٔ 634قصد کرد از سرکشی یارم به جان

غزل شمارهٔ 635ای روی تو شمع تاج داران

غزل شمارهٔ 636ای جگرگوشهٔ جگرخواران

غزل شمارهٔ 637ای به روی تو عالمی نگران

غزل شمارهٔ 638ای روی تو شمع پاکبازان

غزل شمارهٔ 639ای یاد تو کار کاردانان

غزل شمارهٔ 640نیست آسان عشق جانان باختن

غزل شمارهٔ 641نیست ره عشق را برگ و نوا ساختن

غزل شمارهٔ 642کافری است از عشق دل برداشتن

غزل شمارهٔ 643بندگی چیست به فرمان رفتن

غزل شمارهٔ 644عاشقی چیست ترک جان گفتن

غزل شمارهٔ 645کفر است ز بی نشان نشان دادن

غزل شمارهٔ 646با تو سری در میان خواهد بدن

غزل شمارهٔ 647دل ز عشق تو خون توان کردن

غزل شمارهٔ 648عشق را بی‌خویشتن باید شدن

غزل شمارهٔ 649عشق چیست از خویش بیرون آمدن

غزل شمارهٔ 650کاری است قوی ز خود بریدن