غزل شمارهٔ 602
Toggle stanza 1هر آن نقشی که بر صحرا نهادیم
11
هر آن نقشی که بر صحرا نهادیم
تو زیبا بین که ما زیبا نهادیم
22
سر مویی ز زلف خود نمودیم
جهان را در بسی غوغا نهادیم
33
چو آدم را فرستادیم بیرون
جمال خویش بر صحرا نهادیم
44
جمال ما ببین کین راز پنهان
اگر چشمت بود پیدا نهادیم
55
وگر چشمت نباشد همچنان دان
که گوهر پیش نابینا نهادیم
66
کسی ننهاد و نتواند نهادن
طلسماتی که هر دم ما نهادیم
77
مباش احول مسمی جز یکی نیست
اگرچه این همه اسما نهادیم
88
یقین میدان که چندینی عجایب
برای یک دل دانا نهادیم
99
ز چندینی عجایب حصهٔ تو
اگر دانا نهای سودا نهادیم
1010
مشو مغرور چندین نقش زیراک
بنای جمله بر دریا نهادیم
1111
اگر موجی از آن دریا برآید
شود ناچیز هرچ اینجا نهادیم
1212
اگر اینجا ز دریا برکناری
جهانی پر غمت آنجا نهادیم
1313
وگر همرنگ دریا گردی امروز
تو را سلطانیِ فردا نهادیم
1414
دل عطّار را در عشقِ این راه
چه گویی بیسر و بیپا نهادیم