صفحۂ اول شعرا زمرہ جات لغات مزید مطالعہ ہمارے بارے میں رابطہ

زبان

اردو
English

زندہ رود: فارسی شاعری کا ایک جاوداں دریا

زندہ رود فارسی شاعری کو اردو اور انگریزی تراجم، آڈیو اور ویڈیو کے ساتھ ایک پرسکون اور مستقل مطالعہ گاہ میں پیش کرنے کی کوشش ہے۔

مزید جانیں←

YouTube Facebook Instagram TikTok

مرکزی راستے

صفحۂ اول شعرا تلاش ہمارے بارے میں رابطہ

مزید مطالعہ

اوزان اصناف صداکاران مترجمین زندہ رود اور گنجور

لغات

زندہ رود فارسی لغت زندہ رود عربی لغت

فارسی شاعری کا ایک جاوداں دریا

© 2026 زندہ رود

صنفِ غزل میں عرفی کی کتاب غزلیات · زندہ رود

اصناف
غزل
عرفی / غزلیات

صنف کے تحت کتاب

صنفِ غزل میں عرفی کی کتاب غزلیات

یہ صفحہ صرف صنفِ غزل کے تحت آنے والی نظمیں دکھاتا ہے۔

573 نظمیں

نظمیں

صنفِ غزل میں عرفی کی کتاب غزلیات

زندہ رود
اصناف
غزل
عرفی / غزلیات

غزل شمارهٔ 51هرگز مگو که کعبه ز بتخانه خوشتر است

غزل شمارهٔ 52دورم از کوی تو، جا در زیر خاکم بهتر است

غزل شمارهٔ 53بیدادگری روی تو اندازه ی راز است

غزل شمارهٔ 54از آن ز شربت صلحم هوای پرهیز است

غزل شمارهٔ 55جنگ آتش، آشتی آتش، مدارا آتش است

غزل شمارهٔ 56عهد حسنش روزگار دستبرد آتش است

غزل شمارهٔ 57تا روی دل فروز تو بستان آتش است

غزل شمارهٔ 58هر گاه که از مهر به کین میل تو بیش است

غزل شمارهٔ 59شب عشاق ز روز دگران در پیش است

غزل شمارهٔ 60برو مسیح که فکر فراغ من غلط است

غزل شمارهٔ 61می مغانه که از درد شور و شر صاف است

غزل شمارهٔ 62گر نوش وفا قحط شود، نیش کفاف است

غزل شمارهٔ 63آتشین لالهٔ دل صد ورق است

غزل شمارهٔ 64دو عالم سوختن نیرنگ عشق است

غزل شمارهٔ 65خاموشی من قفل نهان‌خانهٔ عشق است

غزل شمارهٔ 66منزلگه دل‌ها همه کاشانهٔ عشق است

غزل شمارهٔ 67مرا که شیشه ی دل در زیارت سنگ است

غزل شمارهٔ 68هزار حسن عبادت نه زشتی عمل است

غزل شمارهٔ 69تا خط به گرد آن لب شیرین شمایل است

غزل شمارهٔ 70دریا فراخ و کشتی ما بی معلم است

غزل شمارهٔ 71هر خنده دریچه ی گشاینده ی غم است

غزل شمارهٔ 72گر تکیه گاه گلخن و گر مسند جم است

غزل شمارهٔ 73گرد محنت به طوف منزل ماست

غزل شمارهٔ 74ما را به طرب موعظت و پند حرام است

غزل شمارهٔ 75ما تشنه لب و چشمه ی حیوان نفس ماست

غزل شمارهٔ 76باز آتش غم دست در آغوش رخس ماست

غزل شمارهٔ 77زخم از دهان تیغ ربودن نزاع ماست

غزل شمارهٔ 78کوی عشق است این که در هر گام صد عاقل گم است

غزل شمارهٔ 79نوشیم شربتی که شکرها درو گم است

غزل شمارهٔ 80رسید مژده و قاصد مقیم خرگه ماست

غزل شمارهٔ 81پیر کعنان چمنی گوشه ی بیت الحزن است

غزل شمارهٔ 82کسی که بر اثر مدعای خویشتن است

غزل شمارهٔ 83از بس که جور کرد به دل غم که آشناست

غزل شمارهٔ 84از نور یار چون نفسم خانه روشن است

غزل شمارهٔ 85نگفتن و نشنودن زبان و گوش من است

غزل شمارهٔ 86منم که طاعت بت لازم سرشت من است

غزل شمارهٔ 87گو ز من دل جمع دار آن کس که با من دشمن است

غزل شمارهٔ 88درد نایافت ز بی دردی اقبال من است

غزل شمارهٔ 89ممنون ترکتازی گردون دل من است

غزل شمارهٔ 90مگر زمانه اسیر کمند آه من است

غزل شمارهٔ 91اندوه هجر پیشه و شادی من است

غزل شمارهٔ 92من بلبل آن گل که گلابش همه خون است

غزل شمارهٔ 93تنها نه دلم باده ی نابش همه خون است

غزل شمارهٔ 94خوناب آتشین ز سر من گذشته است

غزل شمارهٔ 95وه که از دوختن، این چاک گریبان رفته است

غزل شمارهٔ 96دلم به قبله ی اسلام مایل افتاده است

غزل شمارهٔ 97کسی که دیده به حسن تو آشنا کرده است

غزل شمارهٔ 98خوش می تپم به خون دل و به تیرم چنین زده است

غزل شمارهٔ 99هم صومعه را فیض به دستور نمانده است

غزل شمارهٔ 100از تو کس زمزمه ی مهر و وفا نشنیده است

1
2
3
12

پچھلا صفحہ اگلا صفحہ