غزل شمارهٔ 90

منم که دعوی عشق تو رسم و راه من است

گواه صدق درین دعوی اشک و آه من است

منم که گوشهٔ میخانه، خانقاهِ من است

دعایِ پیرِ مُغان، وِرْدِ صُبْحگاهِ من است

اگر چه بالش خورشید تکیه گاه من است

شکستگی گلی از گوشه کلاه من است

فلک دو تا ز گرانباری گناه من است

سیاهی دل شب از دل سیاه من است