غزل شمارهٔ 90
Poet: Urfi
Toggle stanza 1مگر زمانه اسیر کمند آه من است
11
مگر زمانه اسیر کمند آه من است
که باز بالش امید تکیه گاه من است
22
ز دیدن هوس، پاک بین شود چون عشق
دمی که حسن تو آلوده ی نگاه من است
33
صحیفه ای که نگردد به آب رحمت پاک
گمان برم که سیه نامه ی گناه من است
44
دو عالم از اثر شعله ی جمالت سوخت
به جر شعاع محبت که در پناه من است
Zameen
Poems with the Same Metre and Rhyme
منم که دعوی عشق تو رسم و راه من است
گواه صدق درین دعوی اشک و آه من است
JamiDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 69
منم که گوشهٔ میخانه، خانقاهِ من است
دعایِ پیرِ مُغان، وِرْدِ صُبْحگاهِ من است
HafezGhazaliyatغزل شمارهٔ 53
اگر چه بالش خورشید تکیه گاه من است
شکستگی گلی از گوشه کلاه من است
SaibDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 1732
فلک دو تا ز گرانباری گناه من است
سیاهی دل شب از دل سیاه من است
SaibDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 1733
Sources
Persian text source: Ganjoor