غزلیات

غزل شمارهٔ 1401در گرفتاری بود جمعیت خاطر محال

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1401

14 اشعار

غزل شمارهٔ 1402دوش مجلس از زبان شکوه ام در می گرفت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1402

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1403پیش ازین جانان حساب دیگر از من می گرفت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1403

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1404سوخت تنهایی مرا ای بی وفا وقت است وقت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1404

14 اشعار

غزل شمارهٔ 1405چون کند روی تو با خط سیاه از شش جهت؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1405

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1406مشو از می گران، ترسم سبکدستان ربایندت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1406

5 اشعار

غزل شمارهٔ 1407غم از دل می زداید چون صباح عید رخسارت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1407

14 اشعار

غزل شمارهٔ 1408غزالان را ز وحشت باز دارد دیدن چشمت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1408

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1409بر دلم نیست غباری ز سیه کاری بخت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1409

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1410دست بر هر چه فشاندم به رگ جان آویخت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1410

12 اشعار

غزل شمارهٔ 1411چهره صاف تو آیینه اندیشه نماست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1411

16 اشعار

غزل شمارهٔ 1412ریخت دندان و هوای می و پیمانه بجاست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1412

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1413تلخ شد عشرتم آن لعل شکربار کجاست؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1413

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1414هیچ جوینده ندانست که جای تو کجاست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1414

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1415فرح آباد من آنجاست که جانان آنجاست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1415

12 اشعار

غزل شمارهٔ 1416نه خط از چهره آن آینه سیما برخاست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1416

13 اشعار

غزل شمارهٔ 1417قد موزون تو روزی که به جولان برخاست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1417

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1418خط سبزی که ز پشت لب جانان برخاست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1418

13 اشعار

غزل شمارهٔ 1419از خط سبز نشد یک سر مو حسن تو کم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1419

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1420خط نارسته ز لعل لب دلبر پیداست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1420

12 اشعار

غزل شمارهٔ 1421از لب خشک صدف ریزش نیسان پیداست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1421

19 اشعار

غزل شمارهٔ 1422خط نارسته ازان چهره گلگون پیداست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1422

14 اشعار

غزل شمارهٔ 1423شور در دل فکند لعل خموشی که تراست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1423

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1424در کمین این فلک سخت کمانی که تراست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1424

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1425بی طراوت نشود سرو جوانی که تراست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1425

6 اشعار

غزل شمارهٔ 1426اشک لعلی است روان بر رخ چون زر که مراست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1426

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1427پرده شب بود ایام شبابی که مراست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1427

17 اشعار

غزل شمارهٔ 1428از زمین اوج گرفته است غباری که مراست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1428

آڈیو

13 اشعار

غزل شمارهٔ 1429کار سرجوش کند درد ایاغی که مراست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1429

6 اشعار

غزل شمارهٔ 1430در لحد گل نکند شعله داغی که مراست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1430

5 اشعار

غزل شمارهٔ 1431قانع از صاف به دردست دماغی که مراست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1431

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1432دانه اشک بود توشه راهی که مراست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1432

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1433دل بی صبر به طوفان بلا رهبر ماست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1433

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1434عشرت روی زمین در دل ویرانه ماست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1434

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1435لاله روشنگر چشم و دل سودایی ماست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1435

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1436آن که از بال هما افسر دولت می خواست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1436

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1437غمگسار دل سودازده من شبهاست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1437

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1438زان دم تیغ که از آب بقا سیراب است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1438

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1439صیقل روح و طباشیر جگر مهتاب است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1439

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1440عشق بیتابی ذرات جهان را سبب است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1440

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1441پیش من ثابت و سیار فلک مرغوب است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1441

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1442میوه و تخم و گل عالم امکان پوچ است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1442

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1443شب هجران دلم از ناله حسرت شادست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1443

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1444شبنم غنچۀ بیداردلان چشم بدست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1444

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1445هر که از درد طلب شکوه کند نامردست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1445

6 اشعار

غزل شمارهٔ 1446دل ازان نخل به امید ثمر خرسندست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1446

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1447مستی حسن، هم از ساغر سرشار خودست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1447

15 اشعار

غزل شمارهٔ 1448خواجه بیتاب در اظهار زر و مال خودست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1448

13 اشعار

غزل شمارهٔ 1449تا ترا چون دگران دیدن ظاهر کارست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1449

19 اشعار

غزل شمارهٔ 1450ترک عادت همه گر زهر بود دشوارست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1450

9 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 1401–در گرفتاری بود جمعیت خاطر محال

غزل شمارهٔ 1402–دوش مجلس از زبان شکوه ام در می گرفت

غزل شمارهٔ 1403–پیش ازین جانان حساب دیگر از من می گرفت

غزل شمارهٔ 1404–سوخت تنهایی مرا ای بی وفا وقت است وقت

غزل شمارهٔ 1405–چون کند روی تو با خط سیاه از شش جهت؟

غزل شمارهٔ 1406–مشو از می گران، ترسم سبکدستان ربایندت

غزل شمارهٔ 1407–غم از دل می زداید چون صباح عید رخسارت

غزل شمارهٔ 1408–غزالان را ز وحشت باز دارد دیدن چشمت

غزل شمارهٔ 1409–بر دلم نیست غباری ز سیه کاری بخت

غزل شمارهٔ 1410–دست بر هر چه فشاندم به رگ جان آویخت

غزل شمارهٔ 1411–چهره صاف تو آیینه اندیشه نماست

غزل شمارهٔ 1412–ریخت دندان و هوای می و پیمانه بجاست

غزل شمارهٔ 1413–تلخ شد عشرتم آن لعل شکربار کجاست؟

غزل شمارهٔ 1414–هیچ جوینده ندانست که جای تو کجاست

غزل شمارهٔ 1415–فرح آباد من آنجاست که جانان آنجاست

غزل شمارهٔ 1416–نه خط از چهره آن آینه سیما برخاست

غزل شمارهٔ 1417–قد موزون تو روزی که به جولان برخاست

غزل شمارهٔ 1418–خط سبزی که ز پشت لب جانان برخاست

غزل شمارهٔ 1419–از خط سبز نشد یک سر مو حسن تو کم

غزل شمارهٔ 1420–خط نارسته ز لعل لب دلبر پیداست

غزل شمارهٔ 1421–از لب خشک صدف ریزش نیسان پیداست

غزل شمارهٔ 1422–خط نارسته ازان چهره گلگون پیداست

غزل شمارهٔ 1423–شور در دل فکند لعل خموشی که تراست

غزل شمارهٔ 1424–در کمین این فلک سخت کمانی که تراست

غزل شمارهٔ 1425–بی طراوت نشود سرو جوانی که تراست

غزل شمارهٔ 1426–اشک لعلی است روان بر رخ چون زر که مراست

غزل شمارهٔ 1427–پرده شب بود ایام شبابی که مراست

غزل شمارهٔ 1428–از زمین اوج گرفته است غباری که مراست

غزل شمارهٔ 1429–کار سرجوش کند درد ایاغی که مراست

غزل شمارهٔ 1430–در لحد گل نکند شعله داغی که مراست

غزل شمارهٔ 1431–قانع از صاف به دردست دماغی که مراست

غزل شمارهٔ 1432–دانه اشک بود توشه راهی که مراست

غزل شمارهٔ 1433–دل بی صبر به طوفان بلا رهبر ماست

غزل شمارهٔ 1434–عشرت روی زمین در دل ویرانه ماست

غزل شمارهٔ 1435–لاله روشنگر چشم و دل سودایی ماست

غزل شمارهٔ 1436–آن که از بال هما افسر دولت می خواست

غزل شمارهٔ 1437–غمگسار دل سودازده من شبهاست

غزل شمارهٔ 1438–زان دم تیغ که از آب بقا سیراب است

غزل شمارهٔ 1439–صیقل روح و طباشیر جگر مهتاب است

غزل شمارهٔ 1440–عشق بیتابی ذرات جهان را سبب است

غزل شمارهٔ 1441–پیش من ثابت و سیار فلک مرغوب است

غزل شمارهٔ 1442–میوه و تخم و گل عالم امکان پوچ است

غزل شمارهٔ 1443–شب هجران دلم از ناله حسرت شادست

غزل شمارهٔ 1444–شبنم غنچۀ بیداردلان چشم بدست

غزل شمارهٔ 1445–هر که از درد طلب شکوه کند نامردست

غزل شمارهٔ 1446–دل ازان نخل به امید ثمر خرسندست

غزل شمارهٔ 1447–مستی حسن، هم از ساغر سرشار خودست

غزل شمارهٔ 1448–خواجه بیتاب در اظهار زر و مال خودست

غزل شمارهٔ 1449–تا ترا چون دگران دیدن ظاهر کارست

غزل شمارهٔ 1450–ترک عادت همه گر زهر بود دشوارست

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 1401–در گرفتاری بود جمعیت خاطر محال

غزل شمارهٔ 1402–دوش مجلس از زبان شکوه ام در می گرفت

غزل شمارهٔ 1403–پیش ازین جانان حساب دیگر از من می گرفت

غزل شمارهٔ 1404–سوخت تنهایی مرا ای بی وفا وقت است وقت

غزل شمارهٔ 1405–چون کند روی تو با خط سیاه از شش جهت؟

غزل شمارهٔ 1406–مشو از می گران، ترسم سبکدستان ربایندت

غزل شمارهٔ 1407–غم از دل می زداید چون صباح عید رخسارت

غزل شمارهٔ 1408–غزالان را ز وحشت باز دارد دیدن چشمت

غزل شمارهٔ 1409–بر دلم نیست غباری ز سیه کاری بخت

غزل شمارهٔ 1410–دست بر هر چه فشاندم به رگ جان آویخت

غزل شمارهٔ 1411–چهره صاف تو آیینه اندیشه نماست

غزل شمارهٔ 1412–ریخت دندان و هوای می و پیمانه بجاست

غزل شمارهٔ 1413–تلخ شد عشرتم آن لعل شکربار کجاست؟

غزل شمارهٔ 1414–هیچ جوینده ندانست که جای تو کجاست

غزل شمارهٔ 1415–فرح آباد من آنجاست که جانان آنجاست

غزل شمارهٔ 1416–نه خط از چهره آن آینه سیما برخاست

غزل شمارهٔ 1417–قد موزون تو روزی که به جولان برخاست

غزل شمارهٔ 1418–خط سبزی که ز پشت لب جانان برخاست

غزل شمارهٔ 1419–از خط سبز نشد یک سر مو حسن تو کم

غزل شمارهٔ 1420–خط نارسته ز لعل لب دلبر پیداست

غزل شمارهٔ 1421–از لب خشک صدف ریزش نیسان پیداست

غزل شمارهٔ 1422–خط نارسته ازان چهره گلگون پیداست

غزل شمارهٔ 1423–شور در دل فکند لعل خموشی که تراست

غزل شمارهٔ 1424–در کمین این فلک سخت کمانی که تراست

غزل شمارهٔ 1425–بی طراوت نشود سرو جوانی که تراست

غزل شمارهٔ 1426–اشک لعلی است روان بر رخ چون زر که مراست

غزل شمارهٔ 1401در گرفتاری بود جمعیت خاطر محال

غزل شمارهٔ 1402دوش مجلس از زبان شکوه ام در می گرفت

غزل شمارهٔ 1403پیش ازین جانان حساب دیگر از من می گرفت

غزل شمارهٔ 1404سوخت تنهایی مرا ای بی وفا وقت است وقت

غزل شمارهٔ 1405چون کند روی تو با خط سیاه از شش جهت؟

غزل شمارهٔ 1406مشو از می گران، ترسم سبکدستان ربایندت

غزل شمارهٔ 1407غم از دل می زداید چون صباح عید رخسارت

غزل شمارهٔ 1408غزالان را ز وحشت باز دارد دیدن چشمت

غزل شمارهٔ 1409بر دلم نیست غباری ز سیه کاری بخت

غزل شمارهٔ 1410دست بر هر چه فشاندم به رگ جان آویخت

غزل شمارهٔ 1411چهره صاف تو آیینه اندیشه نماست

غزل شمارهٔ 1412ریخت دندان و هوای می و پیمانه بجاست

غزل شمارهٔ 1413تلخ شد عشرتم آن لعل شکربار کجاست؟

غزل شمارهٔ 1414هیچ جوینده ندانست که جای تو کجاست

غزل شمارهٔ 1415فرح آباد من آنجاست که جانان آنجاست

غزل شمارهٔ 1416نه خط از چهره آن آینه سیما برخاست

غزل شمارهٔ 1417قد موزون تو روزی که به جولان برخاست

غزل شمارهٔ 1418خط سبزی که ز پشت لب جانان برخاست

غزل شمارهٔ 1419از خط سبز نشد یک سر مو حسن تو کم

غزل شمارهٔ 1420خط نارسته ز لعل لب دلبر پیداست

غزل شمارهٔ 1421از لب خشک صدف ریزش نیسان پیداست

غزل شمارهٔ 1422خط نارسته ازان چهره گلگون پیداست

غزل شمارهٔ 1423شور در دل فکند لعل خموشی که تراست

غزل شمارهٔ 1424در کمین این فلک سخت کمانی که تراست

غزل شمارهٔ 1425بی طراوت نشود سرو جوانی که تراست

غزل شمارهٔ 1426اشک لعلی است روان بر رخ چون زر که مراست

غزل شمارهٔ 1427پرده شب بود ایام شبابی که مراست

غزل شمارهٔ 1428از زمین اوج گرفته است غباری که مراست

غزل شمارهٔ 1429کار سرجوش کند درد ایاغی که مراست

غزل شمارهٔ 1430در لحد گل نکند شعله داغی که مراست

غزل شمارهٔ 1431قانع از صاف به دردست دماغی که مراست

غزل شمارهٔ 1432دانه اشک بود توشه راهی که مراست

غزل شمارهٔ 1433دل بی صبر به طوفان بلا رهبر ماست

غزل شمارهٔ 1434عشرت روی زمین در دل ویرانه ماست

غزل شمارهٔ 1435لاله روشنگر چشم و دل سودایی ماست

غزل شمارهٔ 1436آن که از بال هما افسر دولت می خواست

غزل شمارهٔ 1437غمگسار دل سودازده من شبهاست

غزل شمارهٔ 1438زان دم تیغ که از آب بقا سیراب است

غزل شمارهٔ 1439صیقل روح و طباشیر جگر مهتاب است

غزل شمارهٔ 1440عشق بیتابی ذرات جهان را سبب است

غزل شمارهٔ 1441پیش من ثابت و سیار فلک مرغوب است

غزل شمارهٔ 1442میوه و تخم و گل عالم امکان پوچ است

غزل شمارهٔ 1443شب هجران دلم از ناله حسرت شادست

غزل شمارهٔ 1444شبنم غنچۀ بیداردلان چشم بدست

غزل شمارهٔ 1445هر که از درد طلب شکوه کند نامردست

غزل شمارهٔ 1446دل ازان نخل به امید ثمر خرسندست

غزل شمارهٔ 1447مستی حسن، هم از ساغر سرشار خودست

غزل شمارهٔ 1448خواجه بیتاب در اظهار زر و مال خودست

غزل شمارهٔ 1449تا ترا چون دگران دیدن ظاهر کارست

غزل شمارهٔ 1450ترک عادت همه گر زهر بود دشوارست

غزل شمارهٔ 1401در گرفتاری بود جمعیت خاطر محال

غزل شمارهٔ 1402دوش مجلس از زبان شکوه ام در می گرفت

غزل شمارهٔ 1403پیش ازین جانان حساب دیگر از من می گرفت

غزل شمارهٔ 1404سوخت تنهایی مرا ای بی وفا وقت است وقت

غزل شمارهٔ 1405چون کند روی تو با خط سیاه از شش جهت؟

غزل شمارهٔ 1406مشو از می گران، ترسم سبکدستان ربایندت

غزل شمارهٔ 1407غم از دل می زداید چون صباح عید رخسارت

غزل شمارهٔ 1408غزالان را ز وحشت باز دارد دیدن چشمت

غزل شمارهٔ 1409بر دلم نیست غباری ز سیه کاری بخت

غزل شمارهٔ 1410دست بر هر چه فشاندم به رگ جان آویخت

غزل شمارهٔ 1411چهره صاف تو آیینه اندیشه نماست

غزل شمارهٔ 1412ریخت دندان و هوای می و پیمانه بجاست

غزل شمارهٔ 1413تلخ شد عشرتم آن لعل شکربار کجاست؟

غزل شمارهٔ 1414هیچ جوینده ندانست که جای تو کجاست

غزل شمارهٔ 1415فرح آباد من آنجاست که جانان آنجاست

غزل شمارهٔ 1416نه خط از چهره آن آینه سیما برخاست

غزل شمارهٔ 1417قد موزون تو روزی که به جولان برخاست

غزل شمارهٔ 1418خط سبزی که ز پشت لب جانان برخاست

غزل شمارهٔ 1419از خط سبز نشد یک سر مو حسن تو کم

غزل شمارهٔ 1420خط نارسته ز لعل لب دلبر پیداست

غزل شمارهٔ 1421از لب خشک صدف ریزش نیسان پیداست

غزل شمارهٔ 1422خط نارسته ازان چهره گلگون پیداست

غزل شمارهٔ 1423شور در دل فکند لعل خموشی که تراست

غزل شمارهٔ 1424در کمین این فلک سخت کمانی که تراست

غزل شمارهٔ 1425بی طراوت نشود سرو جوانی که تراست

غزل شمارهٔ 1426اشک لعلی است روان بر رخ چون زر که مراست

غزل شمارهٔ 1427پرده شب بود ایام شبابی که مراست

غزل شمارهٔ 1428از زمین اوج گرفته است غباری که مراست

غزل شمارهٔ 1429کار سرجوش کند درد ایاغی که مراست

غزل شمارهٔ 1430در لحد گل نکند شعله داغی که مراست