غزلیات

غزل شمارهٔ 1351از سر این خاکدان چون گرد می باید گذشت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1351

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1352نرم نرم از خلق ناهموار می باید گذشت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1352

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1353در دلم هرگاه زلف آن پری پیکر گذشت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1353

15 اشعار

غزل شمارهٔ 1354همچو آن رهرو که خواب آلود از منزل گذشت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1354

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1355می توان از گلشن فردوس دست افشان گذشت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1355

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1356برق چون ابر بهار از کشت من گریان گذشت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1356

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1357کاروان گریه از چشمم ندانم چون گذشت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1357

5 اشعار

غزل شمارهٔ 1358از سر خاک شهیدان یار خوش سنگین گذشت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1358

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1359عمر من در سایه آن قامت دلجو گذشت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1359

12 اشعار

غزل شمارهٔ 1360مد عمر من چو نی در ناله و زاری گذشت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1360

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1361روزگار ما به غفلت از تن آسانی گذشت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1361

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1362از سودا آفرینش دل مکدر بازگشت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1362

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1363پیش خط تازه آن سرو بستان بهشت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1363

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1364آنچه من برتافتم از درد، مجنون برنتافت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1364

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1365هر که راهِ گفتگو در پردهٔ اسرار یافت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1365

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1366هر که خود را یافت، دولت در کنار خویش یافت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1366

12 اشعار

غزل شمارهٔ 1367از جهان تلخ نتوان با درشتی کام یافت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1367

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1368لفظ معنی شد، در آن تنگ دهن مأوا نیافت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1368

6 اشعار

غزل شمارهٔ 1369تا به فکر خود فتادم روزگار از دست رفت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1369

آڈیو

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1370گرچه از بیداد خسرو زین جهان فرهاد رفت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1370

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1371آنچه از خط یار را بر غنچه مستور رفت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1371

14 اشعار

غزل شمارهٔ 1372چون قلم مد حیات من به قیل وقال رفت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1372

13 اشعار

غزل شمارهٔ 1373هر که عبرت حاصل از اوضاع دنیا کرد و رفت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1373

13 اشعار

غزل شمارهٔ 1374بوی زلف او حواسم را پریشان کرد و رفت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1374

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1375دوش آن نامهربان احوال ما پرسید و رفت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1375

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1376زهرخند ای دل که دور گریه مستانه رفت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1376

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1377وقت خط دل کام خود زان لعل روح افزا گرفت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1377

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1378قطره خونی شد از دست نگارینش چکید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1378

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1379سبزه خط صفحه رخسار جانان را گرفت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1379

13 اشعار

غزل شمارهٔ 1380زنگ خط آیینه رخسار جانان را گرفت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1380

12 اشعار

غزل شمارهٔ 1381دامن فرصت دل بیتاب نتواند گرفت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1381

12 اشعار

غزل شمارهٔ 1382صبر دامان دل بیتاب نتواند گرفت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1382

12 اشعار

غزل شمارهٔ 1383جای جام باده را تریاک نتواند گرفت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1383

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1384آه سرم در تو ای آتش عنان خواهد گرفت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1384

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1385مردم هموار را از خاک برباید گرفت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1385

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1386حیف خود با آه گرم از آسمان باید گرفت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1386

13 اشعار

غزل شمارهٔ 1387زان دهن انگشتر زنهار می باید گرفت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1387

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1388وقت خط کام از لب چون نوش می باید گرفت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1388

12 اشعار

غزل شمارهٔ 1389در خرابات مغان منزل نمی‌باید گرفت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1389

10 اشعار

غزل شمارهٔ 1390خط گل روی عرقناک ترا در بر گرفت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1390

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1391وقت رندی خوش که کام از موسم گل برگرفت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1391

12 اشعار

غزل شمارهٔ 1392گر چنین شمشیر آن بیباک خواهد بر گرفت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1392

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1393کام خود را کلک مشکین از سخن آخر گرفت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1393

12 اشعار

غزل شمارهٔ 1394تا غبار خط به گرد عارضش منزل گرفت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1394

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1395خط کافر لعل سیراب ترا کم کم گرفت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1395

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1396عمر اگر باقی است بوسی زان دهن خواهم گرفت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1396

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1397از وصال ماه مصر آخر زلیخا جان گرفت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1397

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1398خانه دل روشنی از دیده روشن گرفت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1398

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1399تا عرق از چهره جانان تراویدن گرفت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1399

17 اشعار

غزل شمارهٔ 1400جوهر شمشیر غیرت پیچ وتاب از من گرفت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1400

14 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 1351–از سر این خاکدان چون گرد می باید گذشت

غزل شمارهٔ 1352–نرم نرم از خلق ناهموار می باید گذشت

غزل شمارهٔ 1353–در دلم هرگاه زلف آن پری پیکر گذشت

غزل شمارهٔ 1354–همچو آن رهرو که خواب آلود از منزل گذشت

غزل شمارهٔ 1355–می توان از گلشن فردوس دست افشان گذشت

غزل شمارهٔ 1356–برق چون ابر بهار از کشت من گریان گذشت

غزل شمارهٔ 1357–کاروان گریه از چشمم ندانم چون گذشت

غزل شمارهٔ 1358–از سر خاک شهیدان یار خوش سنگین گذشت

غزل شمارهٔ 1359–عمر من در سایه آن قامت دلجو گذشت

غزل شمارهٔ 1360–مد عمر من چو نی در ناله و زاری گذشت

غزل شمارهٔ 1361–روزگار ما به غفلت از تن آسانی گذشت

غزل شمارهٔ 1362–از سودا آفرینش دل مکدر بازگشت

غزل شمارهٔ 1363–پیش خط تازه آن سرو بستان بهشت

غزل شمارهٔ 1364–آنچه من برتافتم از درد، مجنون برنتافت

غزل شمارهٔ 1365–هر که راهِ گفتگو در پردهٔ اسرار یافت

غزل شمارهٔ 1366–هر که خود را یافت، دولت در کنار خویش یافت

غزل شمارهٔ 1367–از جهان تلخ نتوان با درشتی کام یافت

غزل شمارهٔ 1368–لفظ معنی شد، در آن تنگ دهن مأوا نیافت

غزل شمارهٔ 1369–تا به فکر خود فتادم روزگار از دست رفت

غزل شمارهٔ 1370–گرچه از بیداد خسرو زین جهان فرهاد رفت

غزل شمارهٔ 1371–آنچه از خط یار را بر غنچه مستور رفت

غزل شمارهٔ 1372–چون قلم مد حیات من به قیل وقال رفت

غزل شمارهٔ 1373–هر که عبرت حاصل از اوضاع دنیا کرد و رفت

غزل شمارهٔ 1374–بوی زلف او حواسم را پریشان کرد و رفت

غزل شمارهٔ 1375–دوش آن نامهربان احوال ما پرسید و رفت

غزل شمارهٔ 1376–زهرخند ای دل که دور گریه مستانه رفت

غزل شمارهٔ 1377–وقت خط دل کام خود زان لعل روح افزا گرفت

غزل شمارهٔ 1378–قطره خونی شد از دست نگارینش چکید

غزل شمارهٔ 1379–سبزه خط صفحه رخسار جانان را گرفت

غزل شمارهٔ 1380–زنگ خط آیینه رخسار جانان را گرفت

غزل شمارهٔ 1381–دامن فرصت دل بیتاب نتواند گرفت

غزل شمارهٔ 1382–صبر دامان دل بیتاب نتواند گرفت

غزل شمارهٔ 1383–جای جام باده را تریاک نتواند گرفت

غزل شمارهٔ 1384–آه سرم در تو ای آتش عنان خواهد گرفت

غزل شمارهٔ 1385–مردم هموار را از خاک برباید گرفت

غزل شمارهٔ 1386–حیف خود با آه گرم از آسمان باید گرفت

غزل شمارهٔ 1387–زان دهن انگشتر زنهار می باید گرفت

غزل شمارهٔ 1388–وقت خط کام از لب چون نوش می باید گرفت

غزل شمارهٔ 1389–در خرابات مغان منزل نمی‌باید گرفت

غزل شمارهٔ 1390–خط گل روی عرقناک ترا در بر گرفت

غزل شمارهٔ 1391–وقت رندی خوش که کام از موسم گل برگرفت

غزل شمارهٔ 1392–گر چنین شمشیر آن بیباک خواهد بر گرفت

غزل شمارهٔ 1393–کام خود را کلک مشکین از سخن آخر گرفت

غزل شمارهٔ 1394–تا غبار خط به گرد عارضش منزل گرفت

غزل شمارهٔ 1395–خط کافر لعل سیراب ترا کم کم گرفت

غزل شمارهٔ 1396–عمر اگر باقی است بوسی زان دهن خواهم گرفت

غزل شمارهٔ 1397–از وصال ماه مصر آخر زلیخا جان گرفت

غزل شمارهٔ 1398–خانه دل روشنی از دیده روشن گرفت

غزل شمارهٔ 1399–تا عرق از چهره جانان تراویدن گرفت

غزل شمارهٔ 1400–جوهر شمشیر غیرت پیچ وتاب از من گرفت

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 1351–از سر این خاکدان چون گرد می باید گذشت

غزل شمارهٔ 1352–نرم نرم از خلق ناهموار می باید گذشت

غزل شمارهٔ 1353–در دلم هرگاه زلف آن پری پیکر گذشت

غزل شمارهٔ 1354–همچو آن رهرو که خواب آلود از منزل گذشت

غزل شمارهٔ 1355–می توان از گلشن فردوس دست افشان گذشت

غزل شمارهٔ 1356–برق چون ابر بهار از کشت من گریان گذشت

غزل شمارهٔ 1357–کاروان گریه از چشمم ندانم چون گذشت

غزل شمارهٔ 1358–از سر خاک شهیدان یار خوش سنگین گذشت

غزل شمارهٔ 1359–عمر من در سایه آن قامت دلجو گذشت

غزل شمارهٔ 1360–مد عمر من چو نی در ناله و زاری گذشت

غزل شمارهٔ 1361–روزگار ما به غفلت از تن آسانی گذشت

غزل شمارهٔ 1362–از سودا آفرینش دل مکدر بازگشت

غزل شمارهٔ 1363–پیش خط تازه آن سرو بستان بهشت

غزل شمارهٔ 1364–آنچه من برتافتم از درد، مجنون برنتافت

غزل شمارهٔ 1365–هر که راهِ گفتگو در پردهٔ اسرار یافت

غزل شمارهٔ 1366–هر که خود را یافت، دولت در کنار خویش یافت

غزل شمارهٔ 1367–از جهان تلخ نتوان با درشتی کام یافت

غزل شمارهٔ 1368–لفظ معنی شد، در آن تنگ دهن مأوا نیافت

غزل شمارهٔ 1369–تا به فکر خود فتادم روزگار از دست رفت

غزل شمارهٔ 1370–گرچه از بیداد خسرو زین جهان فرهاد رفت

غزل شمارهٔ 1371–آنچه از خط یار را بر غنچه مستور رفت

غزل شمارهٔ 1372–چون قلم مد حیات من به قیل وقال رفت

غزل شمارهٔ 1373–هر که عبرت حاصل از اوضاع دنیا کرد و رفت

غزل شمارهٔ 1374–بوی زلف او حواسم را پریشان کرد و رفت

غزل شمارهٔ 1375–دوش آن نامهربان احوال ما پرسید و رفت

غزل شمارهٔ 1376–زهرخند ای دل که دور گریه مستانه رفت

غزل شمارهٔ 1351از سر این خاکدان چون گرد می باید گذشت

غزل شمارهٔ 1352نرم نرم از خلق ناهموار می باید گذشت

غزل شمارهٔ 1353در دلم هرگاه زلف آن پری پیکر گذشت

غزل شمارهٔ 1354همچو آن رهرو که خواب آلود از منزل گذشت

غزل شمارهٔ 1355می توان از گلشن فردوس دست افشان گذشت

غزل شمارهٔ 1356برق چون ابر بهار از کشت من گریان گذشت

غزل شمارهٔ 1357کاروان گریه از چشمم ندانم چون گذشت

غزل شمارهٔ 1358از سر خاک شهیدان یار خوش سنگین گذشت

غزل شمارهٔ 1359عمر من در سایه آن قامت دلجو گذشت

غزل شمارهٔ 1360مد عمر من چو نی در ناله و زاری گذشت

غزل شمارهٔ 1361روزگار ما به غفلت از تن آسانی گذشت

غزل شمارهٔ 1362از سودا آفرینش دل مکدر بازگشت

غزل شمارهٔ 1363پیش خط تازه آن سرو بستان بهشت

غزل شمارهٔ 1364آنچه من برتافتم از درد، مجنون برنتافت

غزل شمارهٔ 1365هر که راهِ گفتگو در پردهٔ اسرار یافت

غزل شمارهٔ 1366هر که خود را یافت، دولت در کنار خویش یافت

غزل شمارهٔ 1367از جهان تلخ نتوان با درشتی کام یافت

غزل شمارهٔ 1368لفظ معنی شد، در آن تنگ دهن مأوا نیافت

غزل شمارهٔ 1369تا به فکر خود فتادم روزگار از دست رفت

غزل شمارهٔ 1370گرچه از بیداد خسرو زین جهان فرهاد رفت

غزل شمارهٔ 1371آنچه از خط یار را بر غنچه مستور رفت

غزل شمارهٔ 1372چون قلم مد حیات من به قیل وقال رفت

غزل شمارهٔ 1373هر که عبرت حاصل از اوضاع دنیا کرد و رفت

غزل شمارهٔ 1374بوی زلف او حواسم را پریشان کرد و رفت

غزل شمارهٔ 1375دوش آن نامهربان احوال ما پرسید و رفت

غزل شمارهٔ 1376زهرخند ای دل که دور گریه مستانه رفت

غزل شمارهٔ 1377وقت خط دل کام خود زان لعل روح افزا گرفت

غزل شمارهٔ 1378قطره خونی شد از دست نگارینش چکید

غزل شمارهٔ 1379سبزه خط صفحه رخسار جانان را گرفت

غزل شمارهٔ 1380زنگ خط آیینه رخسار جانان را گرفت

غزل شمارهٔ 1381دامن فرصت دل بیتاب نتواند گرفت

غزل شمارهٔ 1382صبر دامان دل بیتاب نتواند گرفت

غزل شمارهٔ 1383جای جام باده را تریاک نتواند گرفت

غزل شمارهٔ 1384آه سرم در تو ای آتش عنان خواهد گرفت

غزل شمارهٔ 1385مردم هموار را از خاک برباید گرفت

غزل شمارهٔ 1386حیف خود با آه گرم از آسمان باید گرفت

غزل شمارهٔ 1387زان دهن انگشتر زنهار می باید گرفت

غزل شمارهٔ 1388وقت خط کام از لب چون نوش می باید گرفت

غزل شمارهٔ 1389در خرابات مغان منزل نمی‌باید گرفت

غزل شمارهٔ 1390خط گل روی عرقناک ترا در بر گرفت

غزل شمارهٔ 1391وقت رندی خوش که کام از موسم گل برگرفت

غزل شمارهٔ 1392گر چنین شمشیر آن بیباک خواهد بر گرفت

غزل شمارهٔ 1393کام خود را کلک مشکین از سخن آخر گرفت

غزل شمارهٔ 1394تا غبار خط به گرد عارضش منزل گرفت

غزل شمارهٔ 1395خط کافر لعل سیراب ترا کم کم گرفت

غزل شمارهٔ 1396عمر اگر باقی است بوسی زان دهن خواهم گرفت

غزل شمارهٔ 1397از وصال ماه مصر آخر زلیخا جان گرفت

غزل شمارهٔ 1398خانه دل روشنی از دیده روشن گرفت

غزل شمارهٔ 1399تا عرق از چهره جانان تراویدن گرفت

غزل شمارهٔ 1400جوهر شمشیر غیرت پیچ وتاب از من گرفت

غزل شمارهٔ 1351از سر این خاکدان چون گرد می باید گذشت

غزل شمارهٔ 1352نرم نرم از خلق ناهموار می باید گذشت

غزل شمارهٔ 1353در دلم هرگاه زلف آن پری پیکر گذشت

غزل شمارهٔ 1354همچو آن رهرو که خواب آلود از منزل گذشت

غزل شمارهٔ 1355می توان از گلشن فردوس دست افشان گذشت

غزل شمارهٔ 1356برق چون ابر بهار از کشت من گریان گذشت

غزل شمارهٔ 1357کاروان گریه از چشمم ندانم چون گذشت

غزل شمارهٔ 1358از سر خاک شهیدان یار خوش سنگین گذشت

غزل شمارهٔ 1359عمر من در سایه آن قامت دلجو گذشت

غزل شمارهٔ 1360مد عمر من چو نی در ناله و زاری گذشت

غزل شمارهٔ 1361روزگار ما به غفلت از تن آسانی گذشت

غزل شمارهٔ 1362از سودا آفرینش دل مکدر بازگشت

غزل شمارهٔ 1363پیش خط تازه آن سرو بستان بهشت

غزل شمارهٔ 1364آنچه من برتافتم از درد، مجنون برنتافت

غزل شمارهٔ 1365هر که راهِ گفتگو در پردهٔ اسرار یافت

غزل شمارهٔ 1366هر که خود را یافت، دولت در کنار خویش یافت

غزل شمارهٔ 1367از جهان تلخ نتوان با درشتی کام یافت

غزل شمارهٔ 1368لفظ معنی شد، در آن تنگ دهن مأوا نیافت

غزل شمارهٔ 1369تا به فکر خود فتادم روزگار از دست رفت

غزل شمارهٔ 1370گرچه از بیداد خسرو زین جهان فرهاد رفت

غزل شمارهٔ 1371آنچه از خط یار را بر غنچه مستور رفت

غزل شمارهٔ 1372چون قلم مد حیات من به قیل وقال رفت

غزل شمارهٔ 1373هر که عبرت حاصل از اوضاع دنیا کرد و رفت

غزل شمارهٔ 1374بوی زلف او حواسم را پریشان کرد و رفت

غزل شمارهٔ 1375دوش آن نامهربان احوال ما پرسید و رفت

غزل شمارهٔ 1376زهرخند ای دل که دور گریه مستانه رفت

غزل شمارهٔ 1377وقت خط دل کام خود زان لعل روح افزا گرفت

غزل شمارهٔ 1378قطره خونی شد از دست نگارینش چکید

غزل شمارهٔ 1379سبزه خط صفحه رخسار جانان را گرفت

غزل شمارهٔ 1380زنگ خط آیینه رخسار جانان را گرفت