غزلیات

غزل شمارهٔ 6553ای دل ز اوضاع جهان بیگانه شو بیگانه شو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6553

12 اشعار

غزل شمارهٔ 6554چشمی که فتاد بر لقای تو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6554

13 اشعار

غزل شمارهٔ 6555خامش گویا بود چشم سخنگوی تو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6555

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6556بوالهوس از خط نظر پوشید زان روی چو ماه

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6556

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6557نفس ظلمانی نمی دارد محابا از گناه

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6557

6 اشعار

غزل شمارهٔ 6558می کند دل را سیه چندان که خواب صبحگاه

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6558

15 اشعار

غزل شمارهٔ 6559حسن را از چشم بد شرم و حیا دارد نگاه

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6559

16 اشعار

غزل شمارهٔ 6560چون به یاد شرم می افتم در اثنای نگاه

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6560

12 اشعار

غزل شمارهٔ 6561از مزار اهل حق جز دولت عقبی مخواه

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6561

6 اشعار

غزل شمارهٔ 6562از سر عشاق در زیر فلک سامان مخواه

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6562

8 اشعار

غزل شمارهٔ 6563تا ز خط پشت لب جان بخش جانان شد سیاه

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6563

12 اشعار

غزل شمارهٔ 6564تا مه روی تو پرتو بر جهان انداخته

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6564

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6565لعل او را بین به دلها بی حجاب آویخته

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6565

8 اشعار

غزل شمارهٔ 6566یارب از عرفان مرا پیمانه ای سرشار ده

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6566

آڈیو

17 اشعار

غزل شمارهٔ 6567صبح شد برخیز مطرب گوشمال ساز ده

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6567

آڈیو

13 اشعار

غزل شمارهٔ 6568این چه خورشیدست یارب از افق تابان شده؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6568

15 اشعار

غزل شمارهٔ 6569نوبهارست این به احیای گلستان آمده؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6569

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6570عمر خود صرف نصیحت ساختم بی فایده

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6570

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6571در گلستان برگ عیش اندوختم بی فایده

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6571

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6572بی توام در دل شراب ناب می گردد گره

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6572

12 اشعار

غزل شمارهٔ 6573در گلویم اشک رنگارنگ می گردد گره

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6573

11 اشعار

غزل شمارهٔ 6574در دل من رشته آمال می گردد گره

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6574

16 اشعار

غزل شمارهٔ 6575در دل از نادان فزون صاحب هنر دارد گره

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6575

18 اشعار

غزل شمارهٔ 6576رحم کردن بر ستمکاران، ستم بر عالمی است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6576

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6577بی تأمل بر بساط پاکبازان پا منه

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6577

14 اشعار

غزل شمارهٔ 6578بر دل ارباب حاجت دست خود بی زر منه

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6578

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6579دل ز غفلت چون خودآرایان به رنگ و بو منه

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6579

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6580از دل سودایی ما آسمان رنگ است کوه

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6580

13 اشعار

غزل شمارهٔ 6581تیشه زد بر پای خود هر کس که زد بر پای کوه

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6581

11 اشعار

غزل شمارهٔ 6582صباحت آب در گلزارش از جوی گهربسته

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6582

7 اشعار

غزل شمارهٔ 6583به ساغر نقل کرد از خم شراب آهسته آهسته

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6583

آڈیو

13 اشعار

غزل شمارهٔ 6584به مطلب می رسد جویای کام آهسته آهسته

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6584

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6585به من شد نرم آن نامهربان آهسته آهسته

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6585

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6586نه تبخاله است بر گرد دهان یار افتاده

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6586

13 اشعار

غزل شمارهٔ 6587مدان از بی نیازی طبع من گر سرکش افتاده

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6587

7 اشعار

غزل شمارهٔ 6588مگر در باغ راه جلوه جانانه افتاده؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6588

11 اشعار

غزل شمارهٔ 6589شنیدم آه گرمی با تو گستاخانه سرکرده

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6589

6 اشعار

غزل شمارهٔ 6590که یارب گرم در رخسار آن نازک میان دیده؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6590

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6591می‌دهد عشق به شمشیر صلا بسم الله

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6591

21 اشعار

غزل شمارهٔ 6592خنکی در اسد از مهر جهانگیر مخواه

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6592

14 اشعار

غزل شمارهٔ 6593سرو من طرح نو انداخته‌ای یعنی چه؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6593

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6594یارب آشفتگی زلف به دستارش ده

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6594

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 6595چه شبی بود که آن نرگس خواب آلوده

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6595

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6596به ستم کی رود از جای دل غم دیده؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6596

6 اشعار

غزل شمارهٔ 6597به جان رسید دل روشنم ز بخت سیاه

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6597

16 اشعار

غزل شمارهٔ 6598ز آستان تو کرد آن که پای ما کوتاه

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6598

12 اشعار

غزل شمارهٔ 6599بمیر تشنه، منه پای بر کناره چاه

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6599

6 اشعار

غزل شمارهٔ 6600چگونه زان گل رعنا دو چشم بردارم؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6600

11 اشعار

غزل شمارهٔ 6601گر از طعام تن عام می شود فربه

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6601

14 اشعار

غزل شمارهٔ 6602ز رفتن تو ز جسم ضعیف جان رفته

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6602

5 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 6553–ای دل ز اوضاع جهان بیگانه شو بیگانه شو

غزل شمارهٔ 6554–چشمی که فتاد بر لقای تو

غزل شمارهٔ 6555–خامش گویا بود چشم سخنگوی تو

غزل شمارهٔ 6556–بوالهوس از خط نظر پوشید زان روی چو ماه

غزل شمارهٔ 6557–نفس ظلمانی نمی دارد محابا از گناه

غزل شمارهٔ 6558–می کند دل را سیه چندان که خواب صبحگاه

غزل شمارهٔ 6559–حسن را از چشم بد شرم و حیا دارد نگاه

غزل شمارهٔ 6560–چون به یاد شرم می افتم در اثنای نگاه

غزل شمارهٔ 6561–از مزار اهل حق جز دولت عقبی مخواه

غزل شمارهٔ 6562–از سر عشاق در زیر فلک سامان مخواه

غزل شمارهٔ 6563–تا ز خط پشت لب جان بخش جانان شد سیاه

غزل شمارهٔ 6564–تا مه روی تو پرتو بر جهان انداخته

غزل شمارهٔ 6565–لعل او را بین به دلها بی حجاب آویخته

غزل شمارهٔ 6566–یارب از عرفان مرا پیمانه ای سرشار ده

غزل شمارهٔ 6567–صبح شد برخیز مطرب گوشمال ساز ده

غزل شمارهٔ 6568–این چه خورشیدست یارب از افق تابان شده؟

غزل شمارهٔ 6569–نوبهارست این به احیای گلستان آمده؟

غزل شمارهٔ 6570–عمر خود صرف نصیحت ساختم بی فایده

غزل شمارهٔ 6571–در گلستان برگ عیش اندوختم بی فایده

غزل شمارهٔ 6572–بی توام در دل شراب ناب می گردد گره

غزل شمارهٔ 6573–در گلویم اشک رنگارنگ می گردد گره

غزل شمارهٔ 6574–در دل من رشته آمال می گردد گره

غزل شمارهٔ 6575–در دل از نادان فزون صاحب هنر دارد گره

غزل شمارهٔ 6576–رحم کردن بر ستمکاران، ستم بر عالمی است

غزل شمارهٔ 6577–بی تأمل بر بساط پاکبازان پا منه

غزل شمارهٔ 6578–بر دل ارباب حاجت دست خود بی زر منه

غزل شمارهٔ 6579–دل ز غفلت چون خودآرایان به رنگ و بو منه

غزل شمارهٔ 6580–از دل سودایی ما آسمان رنگ است کوه

غزل شمارهٔ 6581–تیشه زد بر پای خود هر کس که زد بر پای کوه

غزل شمارهٔ 6582–صباحت آب در گلزارش از جوی گهربسته

غزل شمارهٔ 6583–به ساغر نقل کرد از خم شراب آهسته آهسته

غزل شمارهٔ 6584–به مطلب می رسد جویای کام آهسته آهسته

غزل شمارهٔ 6585–به من شد نرم آن نامهربان آهسته آهسته

غزل شمارهٔ 6586–نه تبخاله است بر گرد دهان یار افتاده

غزل شمارهٔ 6587–مدان از بی نیازی طبع من گر سرکش افتاده

غزل شمارهٔ 6588–مگر در باغ راه جلوه جانانه افتاده؟

غزل شمارهٔ 6589–شنیدم آه گرمی با تو گستاخانه سرکرده

غزل شمارهٔ 6590–که یارب گرم در رخسار آن نازک میان دیده؟

غزل شمارهٔ 6591–می‌دهد عشق به شمشیر صلا بسم الله

غزل شمارهٔ 6592–خنکی در اسد از مهر جهانگیر مخواه

غزل شمارهٔ 6593–سرو من طرح نو انداخته‌ای یعنی چه؟

غزل شمارهٔ 6594–یارب آشفتگی زلف به دستارش ده

غزل شمارهٔ 6595–چه شبی بود که آن نرگس خواب آلوده

غزل شمارهٔ 6596–به ستم کی رود از جای دل غم دیده؟

غزل شمارهٔ 6597–به جان رسید دل روشنم ز بخت سیاه

غزل شمارهٔ 6598–ز آستان تو کرد آن که پای ما کوتاه

غزل شمارهٔ 6599–بمیر تشنه، منه پای بر کناره چاه

غزل شمارهٔ 6600–چگونه زان گل رعنا دو چشم بردارم؟

غزل شمارهٔ 6601–گر از طعام تن عام می شود فربه

غزل شمارهٔ 6602–ز رفتن تو ز جسم ضعیف جان رفته

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 6553–ای دل ز اوضاع جهان بیگانه شو بیگانه شو

غزل شمارهٔ 6554–چشمی که فتاد بر لقای تو

غزل شمارهٔ 6555–خامش گویا بود چشم سخنگوی تو

غزل شمارهٔ 6556–بوالهوس از خط نظر پوشید زان روی چو ماه

غزل شمارهٔ 6557–نفس ظلمانی نمی دارد محابا از گناه

غزل شمارهٔ 6558–می کند دل را سیه چندان که خواب صبحگاه

غزل شمارهٔ 6559–حسن را از چشم بد شرم و حیا دارد نگاه

غزل شمارهٔ 6560–چون به یاد شرم می افتم در اثنای نگاه

غزل شمارهٔ 6561–از مزار اهل حق جز دولت عقبی مخواه

غزل شمارهٔ 6562–از سر عشاق در زیر فلک سامان مخواه

غزل شمارهٔ 6563–تا ز خط پشت لب جان بخش جانان شد سیاه

غزل شمارهٔ 6564–تا مه روی تو پرتو بر جهان انداخته

غزل شمارهٔ 6565–لعل او را بین به دلها بی حجاب آویخته

غزل شمارهٔ 6566–یارب از عرفان مرا پیمانه ای سرشار ده

غزل شمارهٔ 6567–صبح شد برخیز مطرب گوشمال ساز ده

غزل شمارهٔ 6568–این چه خورشیدست یارب از افق تابان شده؟

غزل شمارهٔ 6569–نوبهارست این به احیای گلستان آمده؟

غزل شمارهٔ 6570–عمر خود صرف نصیحت ساختم بی فایده

غزل شمارهٔ 6571–در گلستان برگ عیش اندوختم بی فایده

غزل شمارهٔ 6572–بی توام در دل شراب ناب می گردد گره

غزل شمارهٔ 6573–در گلویم اشک رنگارنگ می گردد گره

غزل شمارهٔ 6574–در دل من رشته آمال می گردد گره

غزل شمارهٔ 6575–در دل از نادان فزون صاحب هنر دارد گره

غزل شمارهٔ 6576–رحم کردن بر ستمکاران، ستم بر عالمی است

غزل شمارهٔ 6577–بی تأمل بر بساط پاکبازان پا منه

غزل شمارهٔ 6578–بر دل ارباب حاجت دست خود بی زر منه

غزل شمارهٔ 6553ای دل ز اوضاع جهان بیگانه شو بیگانه شو

غزل شمارهٔ 6554چشمی که فتاد بر لقای تو

غزل شمارهٔ 6555خامش گویا بود چشم سخنگوی تو

غزل شمارهٔ 6556بوالهوس از خط نظر پوشید زان روی چو ماه

غزل شمارهٔ 6557نفس ظلمانی نمی دارد محابا از گناه

غزل شمارهٔ 6558می کند دل را سیه چندان که خواب صبحگاه

غزل شمارهٔ 6559حسن را از چشم بد شرم و حیا دارد نگاه

غزل شمارهٔ 6560چون به یاد شرم می افتم در اثنای نگاه

غزل شمارهٔ 6561از مزار اهل حق جز دولت عقبی مخواه

غزل شمارهٔ 6562از سر عشاق در زیر فلک سامان مخواه

غزل شمارهٔ 6563تا ز خط پشت لب جان بخش جانان شد سیاه

غزل شمارهٔ 6564تا مه روی تو پرتو بر جهان انداخته

غزل شمارهٔ 6565لعل او را بین به دلها بی حجاب آویخته

غزل شمارهٔ 6566یارب از عرفان مرا پیمانه ای سرشار ده

غزل شمارهٔ 6567صبح شد برخیز مطرب گوشمال ساز ده

غزل شمارهٔ 6568این چه خورشیدست یارب از افق تابان شده؟

غزل شمارهٔ 6569نوبهارست این به احیای گلستان آمده؟

غزل شمارهٔ 6570عمر خود صرف نصیحت ساختم بی فایده

غزل شمارهٔ 6571در گلستان برگ عیش اندوختم بی فایده

غزل شمارهٔ 6572بی توام در دل شراب ناب می گردد گره

غزل شمارهٔ 6573در گلویم اشک رنگارنگ می گردد گره

غزل شمارهٔ 6574در دل من رشته آمال می گردد گره

غزل شمارهٔ 6575در دل از نادان فزون صاحب هنر دارد گره

غزل شمارهٔ 6576رحم کردن بر ستمکاران، ستم بر عالمی است

غزل شمارهٔ 6577بی تأمل بر بساط پاکبازان پا منه

غزل شمارهٔ 6578بر دل ارباب حاجت دست خود بی زر منه

غزل شمارهٔ 6579دل ز غفلت چون خودآرایان به رنگ و بو منه

غزل شمارهٔ 6580از دل سودایی ما آسمان رنگ است کوه

غزل شمارهٔ 6581تیشه زد بر پای خود هر کس که زد بر پای کوه

غزل شمارهٔ 6582صباحت آب در گلزارش از جوی گهربسته

غزل شمارهٔ 6583به ساغر نقل کرد از خم شراب آهسته آهسته

غزل شمارهٔ 6584به مطلب می رسد جویای کام آهسته آهسته

غزل شمارهٔ 6585به من شد نرم آن نامهربان آهسته آهسته

غزل شمارهٔ 6586نه تبخاله است بر گرد دهان یار افتاده

غزل شمارهٔ 6587مدان از بی نیازی طبع من گر سرکش افتاده

غزل شمارهٔ 6588مگر در باغ راه جلوه جانانه افتاده؟

غزل شمارهٔ 6589شنیدم آه گرمی با تو گستاخانه سرکرده

غزل شمارهٔ 6590که یارب گرم در رخسار آن نازک میان دیده؟

غزل شمارهٔ 6591می‌دهد عشق به شمشیر صلا بسم الله

غزل شمارهٔ 6592خنکی در اسد از مهر جهانگیر مخواه

غزل شمارهٔ 6593سرو من طرح نو انداخته‌ای یعنی چه؟

غزل شمارهٔ 6594یارب آشفتگی زلف به دستارش ده

غزل شمارهٔ 6595چه شبی بود که آن نرگس خواب آلوده

غزل شمارهٔ 6596به ستم کی رود از جای دل غم دیده؟

غزل شمارهٔ 6597به جان رسید دل روشنم ز بخت سیاه

غزل شمارهٔ 6598ز آستان تو کرد آن که پای ما کوتاه

غزل شمارهٔ 6599بمیر تشنه، منه پای بر کناره چاه

غزل شمارهٔ 6600چگونه زان گل رعنا دو چشم بردارم؟

غزل شمارهٔ 6601گر از طعام تن عام می شود فربه

غزل شمارهٔ 6602ز رفتن تو ز جسم ضعیف جان رفته

غزل شمارهٔ 6553ای دل ز اوضاع جهان بیگانه شو بیگانه شو

غزل شمارهٔ 6554چشمی که فتاد بر لقای تو

غزل شمارهٔ 6555خامش گویا بود چشم سخنگوی تو

غزل شمارهٔ 6556بوالهوس از خط نظر پوشید زان روی چو ماه

غزل شمارهٔ 6557نفس ظلمانی نمی دارد محابا از گناه

غزل شمارهٔ 6558می کند دل را سیه چندان که خواب صبحگاه

غزل شمارهٔ 6559حسن را از چشم بد شرم و حیا دارد نگاه

غزل شمارهٔ 6560چون به یاد شرم می افتم در اثنای نگاه

غزل شمارهٔ 6561از مزار اهل حق جز دولت عقبی مخواه

غزل شمارهٔ 6562از سر عشاق در زیر فلک سامان مخواه

غزل شمارهٔ 6563تا ز خط پشت لب جان بخش جانان شد سیاه

غزل شمارهٔ 6564تا مه روی تو پرتو بر جهان انداخته

غزل شمارهٔ 6565لعل او را بین به دلها بی حجاب آویخته

غزل شمارهٔ 6566یارب از عرفان مرا پیمانه ای سرشار ده

غزل شمارهٔ 6567صبح شد برخیز مطرب گوشمال ساز ده

غزل شمارهٔ 6568این چه خورشیدست یارب از افق تابان شده؟

غزل شمارهٔ 6569نوبهارست این به احیای گلستان آمده؟

غزل شمارهٔ 6570عمر خود صرف نصیحت ساختم بی فایده

غزل شمارهٔ 6571در گلستان برگ عیش اندوختم بی فایده

غزل شمارهٔ 6572بی توام در دل شراب ناب می گردد گره

غزل شمارهٔ 6573در گلویم اشک رنگارنگ می گردد گره

غزل شمارهٔ 6574در دل من رشته آمال می گردد گره

غزل شمارهٔ 6575در دل از نادان فزون صاحب هنر دارد گره

غزل شمارهٔ 6576رحم کردن بر ستمکاران، ستم بر عالمی است

غزل شمارهٔ 6577بی تأمل بر بساط پاکبازان پا منه

غزل شمارهٔ 6578بر دل ارباب حاجت دست خود بی زر منه

غزل شمارهٔ 6579دل ز غفلت چون خودآرایان به رنگ و بو منه

غزل شمارهٔ 6580از دل سودایی ما آسمان رنگ است کوه

غزل شمارهٔ 6581تیشه زد بر پای خود هر کس که زد بر پای کوه

غزل شمارهٔ 6582صباحت آب در گلزارش از جوی گهربسته