غزلیات

غزل شمارهٔ 6453می دود هر کس ز خود بیرون به استقبال او

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6453

11 اشعار

غزل شمارهٔ 6454دلنشین افتاده است از بس که خط و خال او

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6454

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6455زهر آب زندگانی می شود در جام او

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6455

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6456خضر اگر در خواب بیند خنجر مژگان او

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6456

12 اشعار

غزل شمارهٔ 6457از نگاه گرم گردد آفتابی روی او

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6457

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6458قسمت آیینه محرومی است از دیدار تو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6458

7 اشعار

غزل شمارهٔ 6459نیست ممکن برگرفتن دیده از دیدار تو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6459

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6460می خورد خون فراغت تشنه آزار تو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6460

5 اشعار

غزل شمارهٔ 6461می زند ناخن به دل خار سر دیوار تو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6461

12 اشعار

غزل شمارهٔ 6462جرم اندک را نبخشد رحمت بسیار تو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6462

16 اشعار

غزل شمارهٔ 6463می کشد گردن هدف از اشتیاق تیر تو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6463

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6464نیست صید لاغر من قابل نخجیر تو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6464

8 اشعار

غزل شمارهٔ 6465صد زبان در پرده دارد غنچهٔ خاموش تو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6465

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6466می چکد آب حیات از سبزه زار خط تو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6466

13 اشعار

غزل شمارهٔ 6467از پریشانی نیندیشد گدای زلف تو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6467

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6468ای بهار آفرینش خط چون ریحان تو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6468

18 اشعار

غزل شمارهٔ 6469خون رغبت را به جوش آرد لب میگون تو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6469

8 اشعار

غزل شمارهٔ 6470می شود روشن چراغ از چهره رنگین تو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6470

8 اشعار

غزل شمارهٔ 6471گرچه شد از سرنوشت من نگارین پای تو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6471

8 اشعار

غزل شمارهٔ 6472از کدامین باغ سوزد عاشق شیدای تو؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6472

5 اشعار

غزل شمارهٔ 6473ای بهار آفرینش گرده سیمای تو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6473

7 اشعار

غزل شمارهٔ 6474ای قیامت پیش خیز قامت رعنای تو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6474

15 اشعار

غزل شمارهٔ 6475جوش غیرت می زند خون حنای پای تو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6475

7 اشعار

غزل شمارهٔ 6476بس که تندی کرد با پهلونشینان خوی تو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6476

15 اشعار

غزل شمارهٔ 6477ای زبان شعله از زنهاریان خوی تو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6477

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6478برنمی آید کسی با خوی یک پهلوی تو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6478

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6479نافه چین را گریبان پاره سازد موی تو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6479

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6480دوست را از دیگران ای عاشق شیدا مجو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6480

11 اشعار

غزل شمارهٔ 6481نیست همدوشی به نخل قامت او، شان سرو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6481

6 اشعار

غزل شمارهٔ 6482عقده ای نگشود آزادی ز کارم همچو سرو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6482

آڈیو

31 اشعار

غزل شمارهٔ 6483رزق ما نظاره خشکی است از بالای سرو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6483

11 اشعار

غزل شمارهٔ 6484محو چون خواهی شد آخر محو آن رخسار شو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6484

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6485قانع از رزق پریشان با دل صدپاره شو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6485

8 اشعار

غزل شمارهٔ 6486خوشدلی می خواهی از هوش و خرد بیگانه شو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6486

16 اشعار

غزل شمارهٔ 6487تلخرو از هر نسیم سهل چون دریا مشو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6487

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6488از گرانجانی گران بر خاطر دنیا مشو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6488

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6489در برون رفتن ز بزم زندگی کاهل مشو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6489

14 اشعار

غزل شمارهٔ 6490در کهنسالی ز مرگ ناگهان غافل مشو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6490

11 اشعار

غزل شمارهٔ 6491از نسیم ای ساکن بیت الحزن غافل مشو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6491

16 اشعار

غزل شمارهٔ 6492بی طلب زنهار بر خوان کسان مهمان مشو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6492

8 اشعار

غزل شمارهٔ 6493غافل از داغ جنون ای دیده روشن مشو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6493

13 اشعار

غزل شمارهٔ 6494چو بنشیند، شود صد کوه تمکین همنشین با او

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6494

6 اشعار

غزل شمارهٔ 6495نگردد بی صفا از خط لب گوهرنثار او

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6495

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6496جنون گنجی است گوهرخیز، زنجیر اژدهای او

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6496

18 اشعار

غزل شمارهٔ 6497چه خوش باشد که گردد دیده روشن از عذار تو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6497

13 اشعار

غزل شمارهٔ 6498چه باشد حاصل مرغ چمن ای گلعذار از تو؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6498

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6499بهار آفرینش را نگاری نیست غیر از تو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6499

12 اشعار

غزل شمارهٔ 6500زهی گردون کف بی مغزی از دریای عاشق تو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6500

12 اشعار

غزل شمارهٔ 6501ندارد اختیار در گشودن باغبان تو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6501

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6502من آن بخت از کجا دارم که پیچیم بر میان تو

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6502

16 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 6453–می دود هر کس ز خود بیرون به استقبال او

غزل شمارهٔ 6454–دلنشین افتاده است از بس که خط و خال او

غزل شمارهٔ 6455–زهر آب زندگانی می شود در جام او

غزل شمارهٔ 6456–خضر اگر در خواب بیند خنجر مژگان او

غزل شمارهٔ 6457–از نگاه گرم گردد آفتابی روی او

غزل شمارهٔ 6458–قسمت آیینه محرومی است از دیدار تو

غزل شمارهٔ 6459–نیست ممکن برگرفتن دیده از دیدار تو

غزل شمارهٔ 6460–می خورد خون فراغت تشنه آزار تو

غزل شمارهٔ 6461–می زند ناخن به دل خار سر دیوار تو

غزل شمارهٔ 6462–جرم اندک را نبخشد رحمت بسیار تو

غزل شمارهٔ 6463–می کشد گردن هدف از اشتیاق تیر تو

غزل شمارهٔ 6464–نیست صید لاغر من قابل نخجیر تو

غزل شمارهٔ 6465–صد زبان در پرده دارد غنچهٔ خاموش تو

غزل شمارهٔ 6466–می چکد آب حیات از سبزه زار خط تو

غزل شمارهٔ 6467–از پریشانی نیندیشد گدای زلف تو

غزل شمارهٔ 6468–ای بهار آفرینش خط چون ریحان تو

غزل شمارهٔ 6469–خون رغبت را به جوش آرد لب میگون تو

غزل شمارهٔ 6470–می شود روشن چراغ از چهره رنگین تو

غزل شمارهٔ 6471–گرچه شد از سرنوشت من نگارین پای تو

غزل شمارهٔ 6472–از کدامین باغ سوزد عاشق شیدای تو؟

غزل شمارهٔ 6473–ای بهار آفرینش گرده سیمای تو

غزل شمارهٔ 6474–ای قیامت پیش خیز قامت رعنای تو

غزل شمارهٔ 6475–جوش غیرت می زند خون حنای پای تو

غزل شمارهٔ 6476–بس که تندی کرد با پهلونشینان خوی تو

غزل شمارهٔ 6477–ای زبان شعله از زنهاریان خوی تو

غزل شمارهٔ 6478–برنمی آید کسی با خوی یک پهلوی تو

غزل شمارهٔ 6479–نافه چین را گریبان پاره سازد موی تو

غزل شمارهٔ 6480–دوست را از دیگران ای عاشق شیدا مجو

غزل شمارهٔ 6481–نیست همدوشی به نخل قامت او، شان سرو

غزل شمارهٔ 6482–عقده ای نگشود آزادی ز کارم همچو سرو

غزل شمارهٔ 6483–رزق ما نظاره خشکی است از بالای سرو

غزل شمارهٔ 6484–محو چون خواهی شد آخر محو آن رخسار شو

غزل شمارهٔ 6485–قانع از رزق پریشان با دل صدپاره شو

غزل شمارهٔ 6486–خوشدلی می خواهی از هوش و خرد بیگانه شو

غزل شمارهٔ 6487–تلخرو از هر نسیم سهل چون دریا مشو

غزل شمارهٔ 6488–از گرانجانی گران بر خاطر دنیا مشو

غزل شمارهٔ 6489–در برون رفتن ز بزم زندگی کاهل مشو

غزل شمارهٔ 6490–در کهنسالی ز مرگ ناگهان غافل مشو

غزل شمارهٔ 6491–از نسیم ای ساکن بیت الحزن غافل مشو

غزل شمارهٔ 6492–بی طلب زنهار بر خوان کسان مهمان مشو

غزل شمارهٔ 6493–غافل از داغ جنون ای دیده روشن مشو

غزل شمارهٔ 6494–چو بنشیند، شود صد کوه تمکین همنشین با او

غزل شمارهٔ 6495–نگردد بی صفا از خط لب گوهرنثار او

غزل شمارهٔ 6496–جنون گنجی است گوهرخیز، زنجیر اژدهای او

غزل شمارهٔ 6497–چه خوش باشد که گردد دیده روشن از عذار تو

غزل شمارهٔ 6498–چه باشد حاصل مرغ چمن ای گلعذار از تو؟

غزل شمارهٔ 6499–بهار آفرینش را نگاری نیست غیر از تو

غزل شمارهٔ 6500–زهی گردون کف بی مغزی از دریای عاشق تو

غزل شمارهٔ 6501–ندارد اختیار در گشودن باغبان تو

غزل شمارهٔ 6502–من آن بخت از کجا دارم که پیچیم بر میان تو

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 6453–می دود هر کس ز خود بیرون به استقبال او

غزل شمارهٔ 6454–دلنشین افتاده است از بس که خط و خال او

غزل شمارهٔ 6455–زهر آب زندگانی می شود در جام او

غزل شمارهٔ 6456–خضر اگر در خواب بیند خنجر مژگان او

غزل شمارهٔ 6457–از نگاه گرم گردد آفتابی روی او

غزل شمارهٔ 6458–قسمت آیینه محرومی است از دیدار تو

غزل شمارهٔ 6459–نیست ممکن برگرفتن دیده از دیدار تو

غزل شمارهٔ 6460–می خورد خون فراغت تشنه آزار تو

غزل شمارهٔ 6461–می زند ناخن به دل خار سر دیوار تو

غزل شمارهٔ 6462–جرم اندک را نبخشد رحمت بسیار تو

غزل شمارهٔ 6463–می کشد گردن هدف از اشتیاق تیر تو

غزل شمارهٔ 6464–نیست صید لاغر من قابل نخجیر تو

غزل شمارهٔ 6465–صد زبان در پرده دارد غنچهٔ خاموش تو

غزل شمارهٔ 6466–می چکد آب حیات از سبزه زار خط تو

غزل شمارهٔ 6467–از پریشانی نیندیشد گدای زلف تو

غزل شمارهٔ 6468–ای بهار آفرینش خط چون ریحان تو

غزل شمارهٔ 6469–خون رغبت را به جوش آرد لب میگون تو

غزل شمارهٔ 6470–می شود روشن چراغ از چهره رنگین تو

غزل شمارهٔ 6471–گرچه شد از سرنوشت من نگارین پای تو

غزل شمارهٔ 6472–از کدامین باغ سوزد عاشق شیدای تو؟

غزل شمارهٔ 6473–ای بهار آفرینش گرده سیمای تو

غزل شمارهٔ 6474–ای قیامت پیش خیز قامت رعنای تو

غزل شمارهٔ 6475–جوش غیرت می زند خون حنای پای تو

غزل شمارهٔ 6476–بس که تندی کرد با پهلونشینان خوی تو

غزل شمارهٔ 6477–ای زبان شعله از زنهاریان خوی تو

غزل شمارهٔ 6478–برنمی آید کسی با خوی یک پهلوی تو

غزل شمارهٔ 6453می دود هر کس ز خود بیرون به استقبال او

غزل شمارهٔ 6454دلنشین افتاده است از بس که خط و خال او

غزل شمارهٔ 6455زهر آب زندگانی می شود در جام او

غزل شمارهٔ 6456خضر اگر در خواب بیند خنجر مژگان او

غزل شمارهٔ 6457از نگاه گرم گردد آفتابی روی او

غزل شمارهٔ 6458قسمت آیینه محرومی است از دیدار تو

غزل شمارهٔ 6459نیست ممکن برگرفتن دیده از دیدار تو

غزل شمارهٔ 6460می خورد خون فراغت تشنه آزار تو

غزل شمارهٔ 6461می زند ناخن به دل خار سر دیوار تو

غزل شمارهٔ 6462جرم اندک را نبخشد رحمت بسیار تو

غزل شمارهٔ 6463می کشد گردن هدف از اشتیاق تیر تو

غزل شمارهٔ 6464نیست صید لاغر من قابل نخجیر تو

غزل شمارهٔ 6465صد زبان در پرده دارد غنچهٔ خاموش تو

غزل شمارهٔ 6466می چکد آب حیات از سبزه زار خط تو

غزل شمارهٔ 6467از پریشانی نیندیشد گدای زلف تو

غزل شمارهٔ 6468ای بهار آفرینش خط چون ریحان تو

غزل شمارهٔ 6469خون رغبت را به جوش آرد لب میگون تو

غزل شمارهٔ 6470می شود روشن چراغ از چهره رنگین تو

غزل شمارهٔ 6471گرچه شد از سرنوشت من نگارین پای تو

غزل شمارهٔ 6472از کدامین باغ سوزد عاشق شیدای تو؟

غزل شمارهٔ 6473ای بهار آفرینش گرده سیمای تو

غزل شمارهٔ 6474ای قیامت پیش خیز قامت رعنای تو

غزل شمارهٔ 6475جوش غیرت می زند خون حنای پای تو

غزل شمارهٔ 6476بس که تندی کرد با پهلونشینان خوی تو

غزل شمارهٔ 6477ای زبان شعله از زنهاریان خوی تو

غزل شمارهٔ 6478برنمی آید کسی با خوی یک پهلوی تو

غزل شمارهٔ 6479نافه چین را گریبان پاره سازد موی تو

غزل شمارهٔ 6480دوست را از دیگران ای عاشق شیدا مجو

غزل شمارهٔ 6481نیست همدوشی به نخل قامت او، شان سرو

غزل شمارهٔ 6482عقده ای نگشود آزادی ز کارم همچو سرو

غزل شمارهٔ 6483رزق ما نظاره خشکی است از بالای سرو

غزل شمارهٔ 6484محو چون خواهی شد آخر محو آن رخسار شو

غزل شمارهٔ 6485قانع از رزق پریشان با دل صدپاره شو

غزل شمارهٔ 6486خوشدلی می خواهی از هوش و خرد بیگانه شو

غزل شمارهٔ 6487تلخرو از هر نسیم سهل چون دریا مشو

غزل شمارهٔ 6488از گرانجانی گران بر خاطر دنیا مشو

غزل شمارهٔ 6489در برون رفتن ز بزم زندگی کاهل مشو

غزل شمارهٔ 6490در کهنسالی ز مرگ ناگهان غافل مشو

غزل شمارهٔ 6491از نسیم ای ساکن بیت الحزن غافل مشو

غزل شمارهٔ 6492بی طلب زنهار بر خوان کسان مهمان مشو

غزل شمارهٔ 6493غافل از داغ جنون ای دیده روشن مشو

غزل شمارهٔ 6494چو بنشیند، شود صد کوه تمکین همنشین با او

غزل شمارهٔ 6495نگردد بی صفا از خط لب گوهرنثار او

غزل شمارهٔ 6496جنون گنجی است گوهرخیز، زنجیر اژدهای او

غزل شمارهٔ 6497چه خوش باشد که گردد دیده روشن از عذار تو

غزل شمارهٔ 6498چه باشد حاصل مرغ چمن ای گلعذار از تو؟

غزل شمارهٔ 6499بهار آفرینش را نگاری نیست غیر از تو

غزل شمارهٔ 6500زهی گردون کف بی مغزی از دریای عاشق تو

غزل شمارهٔ 6501ندارد اختیار در گشودن باغبان تو

غزل شمارهٔ 6502من آن بخت از کجا دارم که پیچیم بر میان تو

غزل شمارهٔ 6453می دود هر کس ز خود بیرون به استقبال او

غزل شمارهٔ 6454دلنشین افتاده است از بس که خط و خال او

غزل شمارهٔ 6455زهر آب زندگانی می شود در جام او

غزل شمارهٔ 6456خضر اگر در خواب بیند خنجر مژگان او

غزل شمارهٔ 6457از نگاه گرم گردد آفتابی روی او

غزل شمارهٔ 6458قسمت آیینه محرومی است از دیدار تو

غزل شمارهٔ 6459نیست ممکن برگرفتن دیده از دیدار تو

غزل شمارهٔ 6460می خورد خون فراغت تشنه آزار تو

غزل شمارهٔ 6461می زند ناخن به دل خار سر دیوار تو

غزل شمارهٔ 6462جرم اندک را نبخشد رحمت بسیار تو

غزل شمارهٔ 6463می کشد گردن هدف از اشتیاق تیر تو

غزل شمارهٔ 6464نیست صید لاغر من قابل نخجیر تو

غزل شمارهٔ 6465صد زبان در پرده دارد غنچهٔ خاموش تو

غزل شمارهٔ 6466می چکد آب حیات از سبزه زار خط تو

غزل شمارهٔ 6467از پریشانی نیندیشد گدای زلف تو

غزل شمارهٔ 6468ای بهار آفرینش خط چون ریحان تو

غزل شمارهٔ 6469خون رغبت را به جوش آرد لب میگون تو

غزل شمارهٔ 6470می شود روشن چراغ از چهره رنگین تو

غزل شمارهٔ 6471گرچه شد از سرنوشت من نگارین پای تو

غزل شمارهٔ 6472از کدامین باغ سوزد عاشق شیدای تو؟

غزل شمارهٔ 6473ای بهار آفرینش گرده سیمای تو

غزل شمارهٔ 6474ای قیامت پیش خیز قامت رعنای تو

غزل شمارهٔ 6475جوش غیرت می زند خون حنای پای تو

غزل شمارهٔ 6476بس که تندی کرد با پهلونشینان خوی تو

غزل شمارهٔ 6477ای زبان شعله از زنهاریان خوی تو

غزل شمارهٔ 6478برنمی آید کسی با خوی یک پهلوی تو

غزل شمارهٔ 6479نافه چین را گریبان پاره سازد موی تو

غزل شمارهٔ 6480دوست را از دیگران ای عاشق شیدا مجو

غزل شمارهٔ 6481نیست همدوشی به نخل قامت او، شان سرو

غزل شمارهٔ 6482عقده ای نگشود آزادی ز کارم همچو سرو