غزلیات

غزل شمارهٔ 5853ما نقل باده را ز لب جام کرده ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5853

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5854چندین کتاب در گرو باده کرده ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5854

7 اشعار

غزل شمارهٔ 5855از آه دام موج به دریا فکنده ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5855

9 اشعار

غزل شمارهٔ 5856ما در محیط حادثه لنگر فکنده ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5856

12 اشعار

غزل شمارهٔ 5857ما گل به دست خود ز نهالی نچیده‌ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5857

آڈیو

13 اشعار

غزل شمارهٔ 5858ما همچو آفتاب به هرجا رسیده‌ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5858

5 اشعار

غزل شمارهٔ 5859ما پرده از حقیقت عالم کشیده‌ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5859

6 اشعار

غزل شمارهٔ 5860مادام را ز دانه صیاد دیده ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5860

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5861ما رخت خود به گوشه عزلت کشیده ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5861

آڈیو

13 اشعار

غزل شمارهٔ 5862ما هر کجا که تیغ زبان برکشیده ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5862

13 اشعار

غزل شمارهٔ 5863در محفلی که تیغ زبان بر کشیده ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5863

7 اشعار

غزل شمارهٔ 5864ما همچو غنچه سر به گریبان کشیده ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5864

11 اشعار

غزل شمارهٔ 5865تا واله نظاره آن ماهپاره ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5865

14 اشعار

غزل شمارهٔ 5866ما گرچه در بلندی فطرت یگانه‌ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5866

آڈیو

12 اشعار

غزل شمارهٔ 5867داغی ز عشق بر دل فرزانه سوختیم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5867

12 اشعار

غزل شمارهٔ 5868ما اختیار خویش به صهبا گذاشتیم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5868

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 5869چون غنچه دست بر دل شیدا گذاشتیم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5869

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5870ما داغ توبه بر دل ساغر گذاشتیم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5870

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5871ما خنده را به مردم بیغم گذاشتیم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5871

آڈیو

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5872ما کار دل به آن خم ابرو گذاشتیم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5872

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5873هموار از درشتی چرخ دغا شدیم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5873

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5874نقش مراد اگر چه نشد دستگیر ما

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5874

13 اشعار

غزل شمارهٔ 5875ما تازه روی چون صدف از دانه خودیم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5875

14 اشعار

غزل شمارهٔ 5876ما در شکست گوهر یکدانه خودیم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5876

11 اشعار

غزل شمارهٔ 5877با هر که شکوه از دل افگار می بریم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5877

9 اشعار

غزل شمارهٔ 5878در کوی جان به قطع مراحل نمی‌رسیم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5878

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5879گاهی در آب دیده و گاهی در آتشیم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5879

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5880ما همچو خار سلسله جنبان آتشیم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5880

18 اشعار

غزل شمارهٔ 5881تا کی به ذوق نشأه می دردسر کشیم؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5881

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5882ما زهر را به جبهه بگشاده چون کشیم؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5882

9 اشعار

غزل شمارهٔ 5883ما درد را به ذوق می ناب می کشیم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5883

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 5884ما تلخی جهان به رخ تازه می کشیم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5884

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5885با شوخ دیدگان هوس آشنا نیم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5885

14 اشعار

غزل شمارهٔ 5886آیینه خانه ایم و دم از نور می زنیم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5886

7 اشعار

غزل شمارهٔ 5887چون صبح خنده با جگر چاک می زنیم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5887

7 اشعار

غزل شمارهٔ 5888خیزید تا ز عالم صورت سفر کنیم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5888

12 اشعار

غزل شمارهٔ 5889در شهر اگر ملول نگردیم چون کنیم؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5889

5 اشعار

غزل شمارهٔ 5890آن همت از کجاست که منزل یکی کنیم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5890

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5891از خویش می رویم و ترا یاد می کنیم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5891

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5892ما روی دل به هر کس و ناکس نمی کنیم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5892

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5893برخیز تا به عالم بی چند و چون رویم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5893

9 اشعار

غزل شمارهٔ 5894بی آبرو حیات ابد زهر قاتل است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5894

آڈیو

13 اشعار

غزل شمارهٔ 5895ما داغ خود به تاج فریدون نمی دهیم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5895

11 اشعار

غزل شمارهٔ 5896افزود گرانباری غفلت ز شتابم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5896

9 اشعار

غزل شمارهٔ 5897روشن ز فروغ می ناب است حیاتم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5897

13 اشعار

غزل شمارهٔ 5898آن حال ندارم که به فکر دگر افتم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5898

9 اشعار

غزل شمارهٔ 5899تلخی ز لب لعل تو نشنفتم و رفتم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5899

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5900پیش از گل رخسار تو افروخته بودم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5900

11 اشعار

غزل شمارهٔ 5901فریاد که از کوتهی بخت ندارم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5901

11 اشعار

غزل شمارهٔ 5902آتش به دل از گرمی این مرحله دارم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5902

7 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 5853–ما نقل باده را ز لب جام کرده ایم

غزل شمارهٔ 5854–چندین کتاب در گرو باده کرده ایم

غزل شمارهٔ 5855–از آه دام موج به دریا فکنده ایم

غزل شمارهٔ 5856–ما در محیط حادثه لنگر فکنده ایم

غزل شمارهٔ 5857–ما گل به دست خود ز نهالی نچیده‌ایم

غزل شمارهٔ 5858–ما همچو آفتاب به هرجا رسیده‌ایم

غزل شمارهٔ 5859–ما پرده از حقیقت عالم کشیده‌ایم

غزل شمارهٔ 5860–مادام را ز دانه صیاد دیده ایم

غزل شمارهٔ 5861–ما رخت خود به گوشه عزلت کشیده ایم

غزل شمارهٔ 5862–ما هر کجا که تیغ زبان برکشیده ایم

غزل شمارهٔ 5863–در محفلی که تیغ زبان بر کشیده ایم

غزل شمارهٔ 5864–ما همچو غنچه سر به گریبان کشیده ایم

غزل شمارهٔ 5865–تا واله نظاره آن ماهپاره ایم

غزل شمارهٔ 5866–ما گرچه در بلندی فطرت یگانه‌ایم

غزل شمارهٔ 5867–داغی ز عشق بر دل فرزانه سوختیم

غزل شمارهٔ 5868–ما اختیار خویش به صهبا گذاشتیم

غزل شمارهٔ 5869–چون غنچه دست بر دل شیدا گذاشتیم

غزل شمارهٔ 5870–ما داغ توبه بر دل ساغر گذاشتیم

غزل شمارهٔ 5871–ما خنده را به مردم بیغم گذاشتیم

غزل شمارهٔ 5872–ما کار دل به آن خم ابرو گذاشتیم

غزل شمارهٔ 5873–هموار از درشتی چرخ دغا شدیم

غزل شمارهٔ 5874–نقش مراد اگر چه نشد دستگیر ما

غزل شمارهٔ 5875–ما تازه روی چون صدف از دانه خودیم

غزل شمارهٔ 5876–ما در شکست گوهر یکدانه خودیم

غزل شمارهٔ 5877–با هر که شکوه از دل افگار می بریم

غزل شمارهٔ 5878–در کوی جان به قطع مراحل نمی‌رسیم

غزل شمارهٔ 5879–گاهی در آب دیده و گاهی در آتشیم

غزل شمارهٔ 5880–ما همچو خار سلسله جنبان آتشیم

غزل شمارهٔ 5881–تا کی به ذوق نشأه می دردسر کشیم؟

غزل شمارهٔ 5882–ما زهر را به جبهه بگشاده چون کشیم؟

غزل شمارهٔ 5883–ما درد را به ذوق می ناب می کشیم

غزل شمارهٔ 5884–ما تلخی جهان به رخ تازه می کشیم

غزل شمارهٔ 5885–با شوخ دیدگان هوس آشنا نیم

غزل شمارهٔ 5886–آیینه خانه ایم و دم از نور می زنیم

غزل شمارهٔ 5887–چون صبح خنده با جگر چاک می زنیم

غزل شمارهٔ 5888–خیزید تا ز عالم صورت سفر کنیم

غزل شمارهٔ 5889–در شهر اگر ملول نگردیم چون کنیم؟

غزل شمارهٔ 5890–آن همت از کجاست که منزل یکی کنیم

غزل شمارهٔ 5891–از خویش می رویم و ترا یاد می کنیم

غزل شمارهٔ 5892–ما روی دل به هر کس و ناکس نمی کنیم

غزل شمارهٔ 5893–برخیز تا به عالم بی چند و چون رویم

غزل شمارهٔ 5894–بی آبرو حیات ابد زهر قاتل است

غزل شمارهٔ 5895–ما داغ خود به تاج فریدون نمی دهیم

غزل شمارهٔ 5896–افزود گرانباری غفلت ز شتابم

غزل شمارهٔ 5897–روشن ز فروغ می ناب است حیاتم

غزل شمارهٔ 5898–آن حال ندارم که به فکر دگر افتم

غزل شمارهٔ 5899–تلخی ز لب لعل تو نشنفتم و رفتم

غزل شمارهٔ 5900–پیش از گل رخسار تو افروخته بودم

غزل شمارهٔ 5901–فریاد که از کوتهی بخت ندارم

غزل شمارهٔ 5902–آتش به دل از گرمی این مرحله دارم

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 5853–ما نقل باده را ز لب جام کرده ایم

غزل شمارهٔ 5854–چندین کتاب در گرو باده کرده ایم

غزل شمارهٔ 5855–از آه دام موج به دریا فکنده ایم

غزل شمارهٔ 5856–ما در محیط حادثه لنگر فکنده ایم

غزل شمارهٔ 5857–ما گل به دست خود ز نهالی نچیده‌ایم

غزل شمارهٔ 5858–ما همچو آفتاب به هرجا رسیده‌ایم

غزل شمارهٔ 5859–ما پرده از حقیقت عالم کشیده‌ایم

غزل شمارهٔ 5860–مادام را ز دانه صیاد دیده ایم

غزل شمارهٔ 5861–ما رخت خود به گوشه عزلت کشیده ایم

غزل شمارهٔ 5862–ما هر کجا که تیغ زبان برکشیده ایم

غزل شمارهٔ 5863–در محفلی که تیغ زبان بر کشیده ایم

غزل شمارهٔ 5864–ما همچو غنچه سر به گریبان کشیده ایم

غزل شمارهٔ 5865–تا واله نظاره آن ماهپاره ایم

غزل شمارهٔ 5866–ما گرچه در بلندی فطرت یگانه‌ایم

غزل شمارهٔ 5867–داغی ز عشق بر دل فرزانه سوختیم

غزل شمارهٔ 5868–ما اختیار خویش به صهبا گذاشتیم

غزل شمارهٔ 5869–چون غنچه دست بر دل شیدا گذاشتیم

غزل شمارهٔ 5870–ما داغ توبه بر دل ساغر گذاشتیم

غزل شمارهٔ 5871–ما خنده را به مردم بیغم گذاشتیم

غزل شمارهٔ 5872–ما کار دل به آن خم ابرو گذاشتیم

غزل شمارهٔ 5873–هموار از درشتی چرخ دغا شدیم

غزل شمارهٔ 5874–نقش مراد اگر چه نشد دستگیر ما

غزل شمارهٔ 5875–ما تازه روی چون صدف از دانه خودیم

غزل شمارهٔ 5876–ما در شکست گوهر یکدانه خودیم

غزل شمارهٔ 5877–با هر که شکوه از دل افگار می بریم

غزل شمارهٔ 5878–در کوی جان به قطع مراحل نمی‌رسیم

غزل شمارهٔ 5853ما نقل باده را ز لب جام کرده ایم

غزل شمارهٔ 5854چندین کتاب در گرو باده کرده ایم

غزل شمارهٔ 5855از آه دام موج به دریا فکنده ایم

غزل شمارهٔ 5856ما در محیط حادثه لنگر فکنده ایم

غزل شمارهٔ 5857ما گل به دست خود ز نهالی نچیده‌ایم

غزل شمارهٔ 5858ما همچو آفتاب به هرجا رسیده‌ایم

غزل شمارهٔ 5859ما پرده از حقیقت عالم کشیده‌ایم

غزل شمارهٔ 5860مادام را ز دانه صیاد دیده ایم

غزل شمارهٔ 5861ما رخت خود به گوشه عزلت کشیده ایم

غزل شمارهٔ 5862ما هر کجا که تیغ زبان برکشیده ایم

غزل شمارهٔ 5863در محفلی که تیغ زبان بر کشیده ایم

غزل شمارهٔ 5864ما همچو غنچه سر به گریبان کشیده ایم

غزل شمارهٔ 5865تا واله نظاره آن ماهپاره ایم

غزل شمارهٔ 5866ما گرچه در بلندی فطرت یگانه‌ایم

غزل شمارهٔ 5867داغی ز عشق بر دل فرزانه سوختیم

غزل شمارهٔ 5868ما اختیار خویش به صهبا گذاشتیم

غزل شمارهٔ 5869چون غنچه دست بر دل شیدا گذاشتیم

غزل شمارهٔ 5870ما داغ توبه بر دل ساغر گذاشتیم

غزل شمارهٔ 5871ما خنده را به مردم بیغم گذاشتیم

غزل شمارهٔ 5872ما کار دل به آن خم ابرو گذاشتیم

غزل شمارهٔ 5873هموار از درشتی چرخ دغا شدیم

غزل شمارهٔ 5874نقش مراد اگر چه نشد دستگیر ما

غزل شمارهٔ 5875ما تازه روی چون صدف از دانه خودیم

غزل شمارهٔ 5876ما در شکست گوهر یکدانه خودیم

غزل شمارهٔ 5877با هر که شکوه از دل افگار می بریم

غزل شمارهٔ 5878در کوی جان به قطع مراحل نمی‌رسیم

غزل شمارهٔ 5879گاهی در آب دیده و گاهی در آتشیم

غزل شمارهٔ 5880ما همچو خار سلسله جنبان آتشیم

غزل شمارهٔ 5881تا کی به ذوق نشأه می دردسر کشیم؟

غزل شمارهٔ 5882ما زهر را به جبهه بگشاده چون کشیم؟

غزل شمارهٔ 5883ما درد را به ذوق می ناب می کشیم

غزل شمارهٔ 5884ما تلخی جهان به رخ تازه می کشیم

غزل شمارهٔ 5885با شوخ دیدگان هوس آشنا نیم

غزل شمارهٔ 5886آیینه خانه ایم و دم از نور می زنیم

غزل شمارهٔ 5887چون صبح خنده با جگر چاک می زنیم

غزل شمارهٔ 5888خیزید تا ز عالم صورت سفر کنیم

غزل شمارهٔ 5889در شهر اگر ملول نگردیم چون کنیم؟

غزل شمارهٔ 5890آن همت از کجاست که منزل یکی کنیم

غزل شمارهٔ 5891از خویش می رویم و ترا یاد می کنیم

غزل شمارهٔ 5892ما روی دل به هر کس و ناکس نمی کنیم

غزل شمارهٔ 5893برخیز تا به عالم بی چند و چون رویم

غزل شمارهٔ 5894بی آبرو حیات ابد زهر قاتل است

غزل شمارهٔ 5895ما داغ خود به تاج فریدون نمی دهیم

غزل شمارهٔ 5896افزود گرانباری غفلت ز شتابم

غزل شمارهٔ 5897روشن ز فروغ می ناب است حیاتم

غزل شمارهٔ 5898آن حال ندارم که به فکر دگر افتم

غزل شمارهٔ 5899تلخی ز لب لعل تو نشنفتم و رفتم

غزل شمارهٔ 5900پیش از گل رخسار تو افروخته بودم

غزل شمارهٔ 5901فریاد که از کوتهی بخت ندارم

غزل شمارهٔ 5902آتش به دل از گرمی این مرحله دارم

غزل شمارهٔ 5853ما نقل باده را ز لب جام کرده ایم

غزل شمارهٔ 5854چندین کتاب در گرو باده کرده ایم

غزل شمارهٔ 5855از آه دام موج به دریا فکنده ایم

غزل شمارهٔ 5856ما در محیط حادثه لنگر فکنده ایم

غزل شمارهٔ 5857ما گل به دست خود ز نهالی نچیده‌ایم

غزل شمارهٔ 5858ما همچو آفتاب به هرجا رسیده‌ایم

غزل شمارهٔ 5859ما پرده از حقیقت عالم کشیده‌ایم

غزل شمارهٔ 5860مادام را ز دانه صیاد دیده ایم

غزل شمارهٔ 5861ما رخت خود به گوشه عزلت کشیده ایم

غزل شمارهٔ 5862ما هر کجا که تیغ زبان برکشیده ایم

غزل شمارهٔ 5863در محفلی که تیغ زبان بر کشیده ایم

غزل شمارهٔ 5864ما همچو غنچه سر به گریبان کشیده ایم

غزل شمارهٔ 5865تا واله نظاره آن ماهپاره ایم

غزل شمارهٔ 5866ما گرچه در بلندی فطرت یگانه‌ایم

غزل شمارهٔ 5867داغی ز عشق بر دل فرزانه سوختیم

غزل شمارهٔ 5868ما اختیار خویش به صهبا گذاشتیم

غزل شمارهٔ 5869چون غنچه دست بر دل شیدا گذاشتیم

غزل شمارهٔ 5870ما داغ توبه بر دل ساغر گذاشتیم

غزل شمارهٔ 5871ما خنده را به مردم بیغم گذاشتیم

غزل شمارهٔ 5872ما کار دل به آن خم ابرو گذاشتیم

غزل شمارهٔ 5873هموار از درشتی چرخ دغا شدیم

غزل شمارهٔ 5874نقش مراد اگر چه نشد دستگیر ما

غزل شمارهٔ 5875ما تازه روی چون صدف از دانه خودیم

غزل شمارهٔ 5876ما در شکست گوهر یکدانه خودیم

غزل شمارهٔ 5877با هر که شکوه از دل افگار می بریم

غزل شمارهٔ 5878در کوی جان به قطع مراحل نمی‌رسیم

غزل شمارهٔ 5879گاهی در آب دیده و گاهی در آتشیم

غزل شمارهٔ 5880ما همچو خار سلسله جنبان آتشیم

غزل شمارهٔ 5881تا کی به ذوق نشأه می دردسر کشیم؟

غزل شمارهٔ 5882ما زهر را به جبهه بگشاده چون کشیم؟