غزلیات

غزل شمارهٔ 5453ما به چشم انجم و افلاک خار افشانده ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5453

11 اشعار

غزل شمارهٔ 5454لطف کن مطرب رهی سر کن که بر جا مانده ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5454

13 اشعار

غزل شمارهٔ 5455گرچه ما سر پیش از جوش ثمر افکنده ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5455

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5456عشق را در بند جسم از پیچ و تاب افکنده‌ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5456

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5457روزگاری در رگ جان پیچ و تاب افکنده‌ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5457

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5458ما ز روی آتشین او نقاب افکنده‌ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5458

4 اشعار

غزل شمارهٔ 5459ما دل خود را ز غفلت در گناه افکنده ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5459

7 اشعار

غزل شمارهٔ 5460ما به چشم کوته اندیشان چنین آسوده ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5460

17 اشعار

غزل شمارهٔ 5461ما به بوی گل ز قرب گلستان آسوده‌ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5461

15 اشعار

غزل شمارهٔ 5462در دل صد پاره عیش جاودان پوشیده ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5462

15 اشعار

غزل شمارهٔ 5463ما ز شغل آب و گل آیینه را پرداختیم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5463

7 اشعار

غزل شمارهٔ 5464ما نفس بر لب به صد رنج و تعب می آوریم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5464

7 اشعار

غزل شمارهٔ 5465از شکست آرزو قند مکرر می خوریم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5465

13 اشعار

غزل شمارهٔ 5466ما ز حیرت در حریم وصل هجران می کشیم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5466

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5467ما به دشنام از لب شیرین دلبر قانعیم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5467

22 اشعار

غزل شمارهٔ 5468ما ز اهل عالمیم اما ز عالم فارغیم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5468

6 اشعار

غزل شمارهٔ 5469ما چو صبح از راست گفتاری علم در عالمیم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5469

آڈیو

17 اشعار

غزل شمارهٔ 5470گرد باد دامن صحرای بی سامانیم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5470

آڈیو

16 اشعار

غزل شمارهٔ 5471چند چون اخگر نفس در زیر خاکستر زنیم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5471

13 اشعار

غزل شمارهٔ 5472در وصالیم و ز هجران دست بر سر می‌زنیم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5472

6 اشعار

غزل شمارهٔ 5473مستیی کو تا ره صحرای محشر سرکنیم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5473

13 اشعار

غزل شمارهٔ 5474عشق کو تا همچو گل با خون خود بازی کنیم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5474

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5475ما کجا دست آشنا با مهره گل می‌کنیم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5475

9 اشعار

غزل شمارهٔ 5476ما پریشان حاصل خود را زمستی می کنیم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5476

9 اشعار

غزل شمارهٔ 5477دست اگر کوتاه باشد آرزویی می کنیم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5477

12 اشعار

غزل شمارهٔ 5478دل درون سینه و ما رو به صحرا می رویم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5478

9 اشعار

غزل شمارهٔ 5479گرچه ما راه طلب را پای در گل می رویم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5479

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5480گر چنین از کف عنان توسن دل می دهیم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5480

9 اشعار

غزل شمارهٔ 5481حدیث تلخ ناصح کرد بیخود چون می نابم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5481

11 اشعار

غزل شمارهٔ 5482ز کوشش حاصلی غیر از غبار دل نمی یابم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5482

14 اشعار

غزل شمارهٔ 5483نظر تا باز کردم بر رخش بار سفر بستم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5483

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5484ز گیرایی چنان گشته است بی برگ و نوا دستم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5484

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5485در آن شبها که از یاد تو ساغر بود در دستم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5485

9 اشعار

غزل شمارهٔ 5486ز شور عشق اگر گل بر سر دستار می بستم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5486

6 اشعار

غزل شمارهٔ 5487نه آن جنسم که در قحط خریدار از بها افتم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5487

آڈیو

11 اشعار

غزل شمارهٔ 5488به یاد آتشین رخساره ای در انجمن رفتم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5488

12 اشعار

غزل شمارهٔ 5489به پای خفته دایم حرف از شبگیر می گفتم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5489

7 اشعار

غزل شمارهٔ 5490زبیتابی عنان خواهش دل را چسان پیچم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5490

9 اشعار

غزل شمارهٔ 5491گرچه بی ثمر مانند سرو و بید و شمشادم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5491

7 اشعار

غزل شمارهٔ 5492به رغبت نقد جان به یار سیمبر دادم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5492

11 اشعار

غزل شمارهٔ 5493به ناکامی ز خاک آستانت دردسر بردم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5493

5 اشعار

غزل شمارهٔ 5494غبار هستی خود سرمه چشم فنا کردم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5494

11 اشعار

غزل شمارهٔ 5495نظر را تا چراغ گوشه محراب خود کردم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5495

6 اشعار

غزل شمارهٔ 5496زغفلت عمر خود را چون قلم صرف سخن کردم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5496

11 اشعار

غزل شمارهٔ 5497نخوردم نیش خاری تا وداع رنگ و بو کردم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5497

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5498نه از خامی در آتش ناله و فریاد می کردم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5498

11 اشعار

غزل شمارهٔ 5499اگر بی‌پرده در گلزار افغان ساز می‌کردم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5499

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5500اگر می‌داشتم بال و پری پرواز می‌کردم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5500

9 اشعار

غزل شمارهٔ 5501اگر دل را ز خاشاک علایق پاک می کردم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5501

6 اشعار

غزل شمارهٔ 5502سواد شهر را از گریه گرهامون نمی کردم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5502

8 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 5453–ما به چشم انجم و افلاک خار افشانده ایم

غزل شمارهٔ 5454–لطف کن مطرب رهی سر کن که بر جا مانده ایم

غزل شمارهٔ 5455–گرچه ما سر پیش از جوش ثمر افکنده ایم

غزل شمارهٔ 5456–عشق را در بند جسم از پیچ و تاب افکنده‌ایم

غزل شمارهٔ 5457–روزگاری در رگ جان پیچ و تاب افکنده‌ایم

غزل شمارهٔ 5458–ما ز روی آتشین او نقاب افکنده‌ایم

غزل شمارهٔ 5459–ما دل خود را ز غفلت در گناه افکنده ایم

غزل شمارهٔ 5460–ما به چشم کوته اندیشان چنین آسوده ایم

غزل شمارهٔ 5461–ما به بوی گل ز قرب گلستان آسوده‌ایم

غزل شمارهٔ 5462–در دل صد پاره عیش جاودان پوشیده ایم

غزل شمارهٔ 5463–ما ز شغل آب و گل آیینه را پرداختیم

غزل شمارهٔ 5464–ما نفس بر لب به صد رنج و تعب می آوریم

غزل شمارهٔ 5465–از شکست آرزو قند مکرر می خوریم

غزل شمارهٔ 5466–ما ز حیرت در حریم وصل هجران می کشیم

غزل شمارهٔ 5467–ما به دشنام از لب شیرین دلبر قانعیم

غزل شمارهٔ 5468–ما ز اهل عالمیم اما ز عالم فارغیم

غزل شمارهٔ 5469–ما چو صبح از راست گفتاری علم در عالمیم

غزل شمارهٔ 5470–گرد باد دامن صحرای بی سامانیم

غزل شمارهٔ 5471–چند چون اخگر نفس در زیر خاکستر زنیم

غزل شمارهٔ 5472–در وصالیم و ز هجران دست بر سر می‌زنیم

غزل شمارهٔ 5473–مستیی کو تا ره صحرای محشر سرکنیم

غزل شمارهٔ 5474–عشق کو تا همچو گل با خون خود بازی کنیم

غزل شمارهٔ 5475–ما کجا دست آشنا با مهره گل می‌کنیم

غزل شمارهٔ 5476–ما پریشان حاصل خود را زمستی می کنیم

غزل شمارهٔ 5477–دست اگر کوتاه باشد آرزویی می کنیم

غزل شمارهٔ 5478–دل درون سینه و ما رو به صحرا می رویم

غزل شمارهٔ 5479–گرچه ما راه طلب را پای در گل می رویم

غزل شمارهٔ 5480–گر چنین از کف عنان توسن دل می دهیم

غزل شمارهٔ 5481–حدیث تلخ ناصح کرد بیخود چون می نابم

غزل شمارهٔ 5482–ز کوشش حاصلی غیر از غبار دل نمی یابم

غزل شمارهٔ 5483–نظر تا باز کردم بر رخش بار سفر بستم

غزل شمارهٔ 5484–ز گیرایی چنان گشته است بی برگ و نوا دستم

غزل شمارهٔ 5485–در آن شبها که از یاد تو ساغر بود در دستم

غزل شمارهٔ 5486–ز شور عشق اگر گل بر سر دستار می بستم

غزل شمارهٔ 5487–نه آن جنسم که در قحط خریدار از بها افتم

غزل شمارهٔ 5488–به یاد آتشین رخساره ای در انجمن رفتم

غزل شمارهٔ 5489–به پای خفته دایم حرف از شبگیر می گفتم

غزل شمارهٔ 5490–زبیتابی عنان خواهش دل را چسان پیچم

غزل شمارهٔ 5491–گرچه بی ثمر مانند سرو و بید و شمشادم

غزل شمارهٔ 5492–به رغبت نقد جان به یار سیمبر دادم

غزل شمارهٔ 5493–به ناکامی ز خاک آستانت دردسر بردم

غزل شمارهٔ 5494–غبار هستی خود سرمه چشم فنا کردم

غزل شمارهٔ 5495–نظر را تا چراغ گوشه محراب خود کردم

غزل شمارهٔ 5496–زغفلت عمر خود را چون قلم صرف سخن کردم

غزل شمارهٔ 5497–نخوردم نیش خاری تا وداع رنگ و بو کردم

غزل شمارهٔ 5498–نه از خامی در آتش ناله و فریاد می کردم

غزل شمارهٔ 5499–اگر بی‌پرده در گلزار افغان ساز می‌کردم

غزل شمارهٔ 5500–اگر می‌داشتم بال و پری پرواز می‌کردم

غزل شمارهٔ 5501–اگر دل را ز خاشاک علایق پاک می کردم

غزل شمارهٔ 5502–سواد شهر را از گریه گرهامون نمی کردم

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 5453–ما به چشم انجم و افلاک خار افشانده ایم

غزل شمارهٔ 5454–لطف کن مطرب رهی سر کن که بر جا مانده ایم

غزل شمارهٔ 5455–گرچه ما سر پیش از جوش ثمر افکنده ایم

غزل شمارهٔ 5456–عشق را در بند جسم از پیچ و تاب افکنده‌ایم

غزل شمارهٔ 5457–روزگاری در رگ جان پیچ و تاب افکنده‌ایم

غزل شمارهٔ 5458–ما ز روی آتشین او نقاب افکنده‌ایم

غزل شمارهٔ 5459–ما دل خود را ز غفلت در گناه افکنده ایم

غزل شمارهٔ 5460–ما به چشم کوته اندیشان چنین آسوده ایم

غزل شمارهٔ 5461–ما به بوی گل ز قرب گلستان آسوده‌ایم

غزل شمارهٔ 5462–در دل صد پاره عیش جاودان پوشیده ایم

غزل شمارهٔ 5463–ما ز شغل آب و گل آیینه را پرداختیم

غزل شمارهٔ 5464–ما نفس بر لب به صد رنج و تعب می آوریم

غزل شمارهٔ 5465–از شکست آرزو قند مکرر می خوریم

غزل شمارهٔ 5466–ما ز حیرت در حریم وصل هجران می کشیم

غزل شمارهٔ 5467–ما به دشنام از لب شیرین دلبر قانعیم

غزل شمارهٔ 5468–ما ز اهل عالمیم اما ز عالم فارغیم

غزل شمارهٔ 5469–ما چو صبح از راست گفتاری علم در عالمیم

غزل شمارهٔ 5470–گرد باد دامن صحرای بی سامانیم

غزل شمارهٔ 5471–چند چون اخگر نفس در زیر خاکستر زنیم

غزل شمارهٔ 5472–در وصالیم و ز هجران دست بر سر می‌زنیم

غزل شمارهٔ 5473–مستیی کو تا ره صحرای محشر سرکنیم

غزل شمارهٔ 5474–عشق کو تا همچو گل با خون خود بازی کنیم

غزل شمارهٔ 5475–ما کجا دست آشنا با مهره گل می‌کنیم

غزل شمارهٔ 5476–ما پریشان حاصل خود را زمستی می کنیم

غزل شمارهٔ 5477–دست اگر کوتاه باشد آرزویی می کنیم

غزل شمارهٔ 5478–دل درون سینه و ما رو به صحرا می رویم

غزل شمارهٔ 5453ما به چشم انجم و افلاک خار افشانده ایم

غزل شمارهٔ 5454لطف کن مطرب رهی سر کن که بر جا مانده ایم

غزل شمارهٔ 5455گرچه ما سر پیش از جوش ثمر افکنده ایم

غزل شمارهٔ 5456عشق را در بند جسم از پیچ و تاب افکنده‌ایم

غزل شمارهٔ 5457روزگاری در رگ جان پیچ و تاب افکنده‌ایم

غزل شمارهٔ 5458ما ز روی آتشین او نقاب افکنده‌ایم

غزل شمارهٔ 5459ما دل خود را ز غفلت در گناه افکنده ایم

غزل شمارهٔ 5460ما به چشم کوته اندیشان چنین آسوده ایم

غزل شمارهٔ 5461ما به بوی گل ز قرب گلستان آسوده‌ایم

غزل شمارهٔ 5462در دل صد پاره عیش جاودان پوشیده ایم

غزل شمارهٔ 5463ما ز شغل آب و گل آیینه را پرداختیم

غزل شمارهٔ 5464ما نفس بر لب به صد رنج و تعب می آوریم

غزل شمارهٔ 5465از شکست آرزو قند مکرر می خوریم

غزل شمارهٔ 5466ما ز حیرت در حریم وصل هجران می کشیم

غزل شمارهٔ 5467ما به دشنام از لب شیرین دلبر قانعیم

غزل شمارهٔ 5468ما ز اهل عالمیم اما ز عالم فارغیم

غزل شمارهٔ 5469ما چو صبح از راست گفتاری علم در عالمیم

غزل شمارهٔ 5470گرد باد دامن صحرای بی سامانیم

غزل شمارهٔ 5471چند چون اخگر نفس در زیر خاکستر زنیم

غزل شمارهٔ 5472در وصالیم و ز هجران دست بر سر می‌زنیم

غزل شمارهٔ 5473مستیی کو تا ره صحرای محشر سرکنیم

غزل شمارهٔ 5474عشق کو تا همچو گل با خون خود بازی کنیم

غزل شمارهٔ 5475ما کجا دست آشنا با مهره گل می‌کنیم

غزل شمارهٔ 5476ما پریشان حاصل خود را زمستی می کنیم

غزل شمارهٔ 5477دست اگر کوتاه باشد آرزویی می کنیم

غزل شمارهٔ 5478دل درون سینه و ما رو به صحرا می رویم

غزل شمارهٔ 5479گرچه ما راه طلب را پای در گل می رویم

غزل شمارهٔ 5480گر چنین از کف عنان توسن دل می دهیم

غزل شمارهٔ 5481حدیث تلخ ناصح کرد بیخود چون می نابم

غزل شمارهٔ 5482ز کوشش حاصلی غیر از غبار دل نمی یابم

غزل شمارهٔ 5483نظر تا باز کردم بر رخش بار سفر بستم

غزل شمارهٔ 5484ز گیرایی چنان گشته است بی برگ و نوا دستم

غزل شمارهٔ 5485در آن شبها که از یاد تو ساغر بود در دستم

غزل شمارهٔ 5486ز شور عشق اگر گل بر سر دستار می بستم

غزل شمارهٔ 5487نه آن جنسم که در قحط خریدار از بها افتم

غزل شمارهٔ 5488به یاد آتشین رخساره ای در انجمن رفتم

غزل شمارهٔ 5489به پای خفته دایم حرف از شبگیر می گفتم

غزل شمارهٔ 5490زبیتابی عنان خواهش دل را چسان پیچم

غزل شمارهٔ 5491گرچه بی ثمر مانند سرو و بید و شمشادم

غزل شمارهٔ 5492به رغبت نقد جان به یار سیمبر دادم

غزل شمارهٔ 5493به ناکامی ز خاک آستانت دردسر بردم

غزل شمارهٔ 5494غبار هستی خود سرمه چشم فنا کردم

غزل شمارهٔ 5495نظر را تا چراغ گوشه محراب خود کردم

غزل شمارهٔ 5496زغفلت عمر خود را چون قلم صرف سخن کردم

غزل شمارهٔ 5497نخوردم نیش خاری تا وداع رنگ و بو کردم

غزل شمارهٔ 5498نه از خامی در آتش ناله و فریاد می کردم

غزل شمارهٔ 5499اگر بی‌پرده در گلزار افغان ساز می‌کردم

غزل شمارهٔ 5500اگر می‌داشتم بال و پری پرواز می‌کردم

غزل شمارهٔ 5501اگر دل را ز خاشاک علایق پاک می کردم

غزل شمارهٔ 5502سواد شهر را از گریه گرهامون نمی کردم

غزل شمارهٔ 5453ما به چشم انجم و افلاک خار افشانده ایم

غزل شمارهٔ 5454لطف کن مطرب رهی سر کن که بر جا مانده ایم

غزل شمارهٔ 5455گرچه ما سر پیش از جوش ثمر افکنده ایم

غزل شمارهٔ 5456عشق را در بند جسم از پیچ و تاب افکنده‌ایم

غزل شمارهٔ 5457روزگاری در رگ جان پیچ و تاب افکنده‌ایم

غزل شمارهٔ 5458ما ز روی آتشین او نقاب افکنده‌ایم

غزل شمارهٔ 5459ما دل خود را ز غفلت در گناه افکنده ایم

غزل شمارهٔ 5460ما به چشم کوته اندیشان چنین آسوده ایم

غزل شمارهٔ 5461ما به بوی گل ز قرب گلستان آسوده‌ایم

غزل شمارهٔ 5462در دل صد پاره عیش جاودان پوشیده ایم

غزل شمارهٔ 5463ما ز شغل آب و گل آیینه را پرداختیم

غزل شمارهٔ 5464ما نفس بر لب به صد رنج و تعب می آوریم

غزل شمارهٔ 5465از شکست آرزو قند مکرر می خوریم

غزل شمارهٔ 5466ما ز حیرت در حریم وصل هجران می کشیم

غزل شمارهٔ 5467ما به دشنام از لب شیرین دلبر قانعیم

غزل شمارهٔ 5468ما ز اهل عالمیم اما ز عالم فارغیم

غزل شمارهٔ 5469ما چو صبح از راست گفتاری علم در عالمیم

غزل شمارهٔ 5470گرد باد دامن صحرای بی سامانیم

غزل شمارهٔ 5471چند چون اخگر نفس در زیر خاکستر زنیم

غزل شمارهٔ 5472در وصالیم و ز هجران دست بر سر می‌زنیم

غزل شمارهٔ 5473مستیی کو تا ره صحرای محشر سرکنیم

غزل شمارهٔ 5474عشق کو تا همچو گل با خون خود بازی کنیم

غزل شمارهٔ 5475ما کجا دست آشنا با مهره گل می‌کنیم

غزل شمارهٔ 5476ما پریشان حاصل خود را زمستی می کنیم

غزل شمارهٔ 5477دست اگر کوتاه باشد آرزویی می کنیم

غزل شمارهٔ 5478دل درون سینه و ما رو به صحرا می رویم

غزل شمارهٔ 5479گرچه ما راه طلب را پای در گل می رویم

غزل شمارهٔ 5480گر چنین از کف عنان توسن دل می دهیم

غزل شمارهٔ 5481حدیث تلخ ناصح کرد بیخود چون می نابم

غزل شمارهٔ 5482ز کوشش حاصلی غیر از غبار دل نمی یابم