Name: غزلیات
Author: عرفی

غزل شمارهٔ 501چون زخم تازه دوخته ز خون لبالبم

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 501

9 اشعار

غزل شمارهٔ 502ما جام درد با دف و نی کم کشیده ایم

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 502

6 اشعار

غزل شمارهٔ 503هر متاع فتنه کز عشق ستمگر می‌خرم

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 503

8 اشعار

غزل شمارهٔ 504چند چو جو خوری، در پی آبرو روم

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 504

3 اشعار

غزل شمارهٔ 505مستیی کو که خرد را ز جنون دل شکنیم

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 505

6 اشعار

غزل شمارهٔ 506بردیم ز کویش، دم سردی و گذشتیم

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 506

6 اشعار

غزل شمارهٔ 507نیشی گرفته سینهٔ خویش ریش می کنیم

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 507

5 اشعار

غزل شمارهٔ 508مستم دگر این بیخودی از بوی که دارم

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 508

8 اشعار

غزل شمارهٔ 509منم که پارهٔ غم در دهان غم دارم

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 509

6 اشعار

غزل شمارهٔ 510به لب داغ چو با خنده به مرهم زده ایم

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 510

6 اشعار

غزل شمارهٔ 511دلی داریم و ما جمعی پریشان از غم اوییم

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 511

4 اشعار

غزل شمارهٔ 512باز می خواهم که شوخ دل ربایی خوش کنم

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 512

6 اشعار

غزل شمارهٔ 513در آتش آمدیم و فعانی نداشتیم

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 513

7 اشعار

غزل شمارهٔ 514ز من نبوده فغانی که دوش می کردم

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 514

7 اشعار

غزل شمارهٔ 515دل ر ا چه می دهی که به دارالشفا بریم

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 515

8 اشعار

غزل شمارهٔ 516چند از این بند غمت فال گشادی بزنیم

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 516

5 اشعار

غزل شمارهٔ 517گر نه خود را بیخود از جام جنون می ساختم

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 517

5 اشعار

غزل شمارهٔ 518پیش بردم در قمار عشق جانان باختن

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 518

6 اشعار

غزل شمارهٔ 519خوش آن ساعت که می رفتی و طاقت می رمید از من

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 519

5 اشعار

غزل شمارهٔ 520به چه رو به جلوه آید، طلب نیازمندان

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 520

7 اشعار

غزل شمارهٔ 521دانی که چیست مصلحت ما؟ گریستن

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 521

8 اشعار

غزل شمارهٔ 522دلا رنجی ببر، کز دردمندان می توان بودن

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 522

5 اشعار

غزل شمارهٔ 523خوش در خور است، حسرت تو با گریستن

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 523

7 اشعار

غزل شمارهٔ 524میرم ز هجر و گویم، یا رب به حسرت من

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 524

5 اشعار

غزل شمارهٔ 525بوستان پژمرده گردد، از دل ناشاد من

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 525

6 اشعار

غزل شمارهٔ 526نام حسنت چون برم، بر آسمان آید گران

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 526

7 اشعار

غزل شمارهٔ 527نه رو از ناز می تابد، گه نظاره ماه من

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 527

7 اشعار

غزل شمارهٔ 528تا تیغ به کف یابی، بر نفس دو دستی زن

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 528

5 اشعار

غزل شمارهٔ 529بیار شیشهٔ می، بر گل و کلاه فشان

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 529

7 اشعار

غزل شمارهٔ 530ای گریه، خون دل به کنار هوس مکن

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 530

5 اشعار

غزل شمارهٔ 531هنگام و دم نزغ، خراب نقس است این

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 531

5 اشعار

غزل شمارهٔ 532میان دعا بر دل شب مزن

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 532

6 اشعار

غزل شمارهٔ 533ز خونم روی میدان تازه گردان

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 533

8 اشعار

غزل شمارهٔ 534کو می شوقی که دل مست جنون آید برون

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 534

3 اشعار

غزل شمارهٔ 535ساقی بیا و دامن گل بر سبو فشان

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 535

6 اشعار

غزل شمارهٔ 536تو ای زاهد برو افسانهٔ باغ ارم بشنو

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 536

6 اشعار

غزل شمارهٔ 537ز چشم من مجوش ای گریه هنگام وصال او

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 537

6 اشعار

غزل شمارهٔ 538مسازم نا امید از خود، چو گشتم مبتلای تو

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 538

8 اشعار

غزل شمارهٔ 539تا به خون ریزیم اشارت ها نمود ابروی او

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 539

6 اشعار

غزل شمارهٔ 540اینک رسید وعده، گشاد نقاب کو

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 540

9 اشعار

غزل شمارهٔ 541صنمی که غمزهٔ او، به صف بلا نشسته

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 541

7 اشعار

غزل شمارهٔ 542خیز و شراب حیرتم، زان قد جلوه ساز ده

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 542

7 اشعار

غزل شمارهٔ 543ساغر لب ریز وصل، بر کف مشتاق نه

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 543

4 اشعار

غزل شمارهٔ 544عاشقی دکان رسوایی به شهر و کو منه

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 544

6 اشعار

غزل شمارهٔ 545شب نشد از تاب تب پیرهن آتشکده

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 545

5 اشعار

غزل شمارهٔ 546جانم ز سینه بر زه دامان بر آمده

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 546

9 اشعار

غزل شمارهٔ 547به کشتن من عاجز شتاب، یعنی چه

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 547

5 اشعار

غزل شمارهٔ 548نه بی موجب به خاکم، از سم اسبش، نشان مانده

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 548

4 اشعار

غزل شمارهٔ 549بانگ ما کبک است، خرمن را به خرمن باز ده

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 549

6 اشعار

غزل شمارهٔ 550از سفر می آیی و تاراج عزت کرده ای

عرفی » غزلیات » غزل شمارهٔ 550

7 اشعار

غزلیات

غزل شمارهٔ 501–چون زخم تازه دوخته ز خون لبالبم

غزل شمارهٔ 502–ما جام درد با دف و نی کم کشیده ایم

غزل شمارهٔ 503–هر متاع فتنه کز عشق ستمگر می‌خرم

غزل شمارهٔ 504–چند چو جو خوری، در پی آبرو روم

غزل شمارهٔ 505–مستیی کو که خرد را ز جنون دل شکنیم

غزل شمارهٔ 506–بردیم ز کویش، دم سردی و گذشتیم

غزل شمارهٔ 507–نیشی گرفته سینهٔ خویش ریش می کنیم

غزل شمارهٔ 508–مستم دگر این بیخودی از بوی که دارم

غزل شمارهٔ 509–منم که پارهٔ غم در دهان غم دارم

غزل شمارهٔ 510–به لب داغ چو با خنده به مرهم زده ایم

غزل شمارهٔ 511–دلی داریم و ما جمعی پریشان از غم اوییم

غزل شمارهٔ 512–باز می خواهم که شوخ دل ربایی خوش کنم

غزل شمارهٔ 513–در آتش آمدیم و فعانی نداشتیم

غزل شمارهٔ 514–ز من نبوده فغانی که دوش می کردم

غزل شمارهٔ 515–دل ر ا چه می دهی که به دارالشفا بریم

غزل شمارهٔ 516–چند از این بند غمت فال گشادی بزنیم

غزل شمارهٔ 517–گر نه خود را بیخود از جام جنون می ساختم

غزل شمارهٔ 518–پیش بردم در قمار عشق جانان باختن

غزل شمارهٔ 519–خوش آن ساعت که می رفتی و طاقت می رمید از من

غزل شمارهٔ 520–به چه رو به جلوه آید، طلب نیازمندان

غزل شمارهٔ 521–دانی که چیست مصلحت ما؟ گریستن

غزل شمارهٔ 522–دلا رنجی ببر، کز دردمندان می توان بودن

غزل شمارهٔ 523–خوش در خور است، حسرت تو با گریستن

غزل شمارهٔ 524–میرم ز هجر و گویم، یا رب به حسرت من

غزل شمارهٔ 525–بوستان پژمرده گردد، از دل ناشاد من

غزل شمارهٔ 526–نام حسنت چون برم، بر آسمان آید گران

غزل شمارهٔ 527–نه رو از ناز می تابد، گه نظاره ماه من

غزل شمارهٔ 528–تا تیغ به کف یابی، بر نفس دو دستی زن

غزل شمارهٔ 529–بیار شیشهٔ می، بر گل و کلاه فشان

غزل شمارهٔ 530–ای گریه، خون دل به کنار هوس مکن

غزل شمارهٔ 531–هنگام و دم نزغ، خراب نقس است این

غزل شمارهٔ 532–میان دعا بر دل شب مزن

غزل شمارهٔ 533–ز خونم روی میدان تازه گردان

غزل شمارهٔ 534–کو می شوقی که دل مست جنون آید برون

غزل شمارهٔ 535–ساقی بیا و دامن گل بر سبو فشان

غزل شمارهٔ 536–تو ای زاهد برو افسانهٔ باغ ارم بشنو

غزل شمارهٔ 537–ز چشم من مجوش ای گریه هنگام وصال او

غزل شمارهٔ 538–مسازم نا امید از خود، چو گشتم مبتلای تو

غزل شمارهٔ 539–تا به خون ریزیم اشارت ها نمود ابروی او

غزل شمارهٔ 540–اینک رسید وعده، گشاد نقاب کو

غزل شمارهٔ 541–صنمی که غمزهٔ او، به صف بلا نشسته

غزل شمارهٔ 542–خیز و شراب حیرتم، زان قد جلوه ساز ده

غزل شمارهٔ 543–ساغر لب ریز وصل، بر کف مشتاق نه

غزل شمارهٔ 544–عاشقی دکان رسوایی به شهر و کو منه

غزل شمارهٔ 545–شب نشد از تاب تب پیرهن آتشکده

غزل شمارهٔ 546–جانم ز سینه بر زه دامان بر آمده

غزل شمارهٔ 547–به کشتن من عاجز شتاب، یعنی چه

غزل شمارهٔ 548–نه بی موجب به خاکم، از سم اسبش، نشان مانده

غزل شمارهٔ 549–بانگ ما کبک است، خرمن را به خرمن باز ده

غزل شمارهٔ 550–از سفر می آیی و تاراج عزت کرده ای

صداکاران

غزلیات

غزل شمارهٔ 501–چون زخم تازه دوخته ز خون لبالبم

غزل شمارهٔ 502–ما جام درد با دف و نی کم کشیده ایم

غزل شمارهٔ 503–هر متاع فتنه کز عشق ستمگر می‌خرم

غزل شمارهٔ 504–چند چو جو خوری، در پی آبرو روم

غزل شمارهٔ 505–مستیی کو که خرد را ز جنون دل شکنیم

غزل شمارهٔ 506–بردیم ز کویش، دم سردی و گذشتیم

غزل شمارهٔ 507–نیشی گرفته سینهٔ خویش ریش می کنیم

غزل شمارهٔ 508–مستم دگر این بیخودی از بوی که دارم

غزل شمارهٔ 509–منم که پارهٔ غم در دهان غم دارم

غزل شمارهٔ 510–به لب داغ چو با خنده به مرهم زده ایم

غزل شمارهٔ 511–دلی داریم و ما جمعی پریشان از غم اوییم

غزل شمارهٔ 512–باز می خواهم که شوخ دل ربایی خوش کنم

غزل شمارهٔ 513–در آتش آمدیم و فعانی نداشتیم

غزل شمارهٔ 514–ز من نبوده فغانی که دوش می کردم

غزل شمارهٔ 515–دل ر ا چه می دهی که به دارالشفا بریم

غزل شمارهٔ 516–چند از این بند غمت فال گشادی بزنیم

غزل شمارهٔ 517–گر نه خود را بیخود از جام جنون می ساختم

غزل شمارهٔ 518–پیش بردم در قمار عشق جانان باختن

غزل شمارهٔ 519–خوش آن ساعت که می رفتی و طاقت می رمید از من

غزل شمارهٔ 520–به چه رو به جلوه آید، طلب نیازمندان

غزل شمارهٔ 521–دانی که چیست مصلحت ما؟ گریستن

غزل شمارهٔ 522–دلا رنجی ببر، کز دردمندان می توان بودن

غزل شمارهٔ 523–خوش در خور است، حسرت تو با گریستن

غزل شمارهٔ 524–میرم ز هجر و گویم، یا رب به حسرت من

غزل شمارهٔ 525–بوستان پژمرده گردد، از دل ناشاد من

غزل شمارهٔ 526–نام حسنت چون برم، بر آسمان آید گران

غزل شمارهٔ 527–نه رو از ناز می تابد، گه نظاره ماه من

غزل شمارهٔ 501چون زخم تازه دوخته ز خون لبالبم

غزل شمارهٔ 502ما جام درد با دف و نی کم کشیده ایم

غزل شمارهٔ 503هر متاع فتنه کز عشق ستمگر می‌خرم

غزل شمارهٔ 504چند چو جو خوری، در پی آبرو روم

غزل شمارهٔ 505مستیی کو که خرد را ز جنون دل شکنیم

غزل شمارهٔ 506بردیم ز کویش، دم سردی و گذشتیم

غزل شمارهٔ 507نیشی گرفته سینهٔ خویش ریش می کنیم

غزل شمارهٔ 508مستم دگر این بیخودی از بوی که دارم

غزل شمارهٔ 509منم که پارهٔ غم در دهان غم دارم

غزل شمارهٔ 510به لب داغ چو با خنده به مرهم زده ایم

غزل شمارهٔ 511دلی داریم و ما جمعی پریشان از غم اوییم

غزل شمارهٔ 512باز می خواهم که شوخ دل ربایی خوش کنم

غزل شمارهٔ 513در آتش آمدیم و فعانی نداشتیم

غزل شمارهٔ 514ز من نبوده فغانی که دوش می کردم

غزل شمارهٔ 515دل ر ا چه می دهی که به دارالشفا بریم

غزل شمارهٔ 516چند از این بند غمت فال گشادی بزنیم

غزل شمارهٔ 517گر نه خود را بیخود از جام جنون می ساختم

غزل شمارهٔ 518پیش بردم در قمار عشق جانان باختن

غزل شمارهٔ 519خوش آن ساعت که می رفتی و طاقت می رمید از من

غزل شمارهٔ 520به چه رو به جلوه آید، طلب نیازمندان

غزل شمارهٔ 521دانی که چیست مصلحت ما؟ گریستن

غزل شمارهٔ 522دلا رنجی ببر، کز دردمندان می توان بودن

غزل شمارهٔ 523خوش در خور است، حسرت تو با گریستن

غزل شمارهٔ 524میرم ز هجر و گویم، یا رب به حسرت من

غزل شمارهٔ 525بوستان پژمرده گردد، از دل ناشاد من

غزل شمارهٔ 526نام حسنت چون برم، بر آسمان آید گران

غزل شمارهٔ 527نه رو از ناز می تابد، گه نظاره ماه من

غزل شمارهٔ 528تا تیغ به کف یابی، بر نفس دو دستی زن

غزل شمارهٔ 529بیار شیشهٔ می، بر گل و کلاه فشان

غزل شمارهٔ 530ای گریه، خون دل به کنار هوس مکن

غزل شمارهٔ 531هنگام و دم نزغ، خراب نقس است این

غزل شمارهٔ 532میان دعا بر دل شب مزن

غزل شمارهٔ 533ز خونم روی میدان تازه گردان

غزل شمارهٔ 534کو می شوقی که دل مست جنون آید برون

غزل شمارهٔ 535ساقی بیا و دامن گل بر سبو فشان

غزل شمارهٔ 536تو ای زاهد برو افسانهٔ باغ ارم بشنو

غزل شمارهٔ 537ز چشم من مجوش ای گریه هنگام وصال او

غزل شمارهٔ 538مسازم نا امید از خود، چو گشتم مبتلای تو

غزل شمارهٔ 539تا به خون ریزیم اشارت ها نمود ابروی او

غزل شمارهٔ 540اینک رسید وعده، گشاد نقاب کو

غزل شمارهٔ 541صنمی که غمزهٔ او، به صف بلا نشسته

غزل شمارهٔ 542خیز و شراب حیرتم، زان قد جلوه ساز ده

غزل شمارهٔ 543ساغر لب ریز وصل، بر کف مشتاق نه

غزل شمارهٔ 544عاشقی دکان رسوایی به شهر و کو منه

غزل شمارهٔ 545شب نشد از تاب تب پیرهن آتشکده

غزل شمارهٔ 546جانم ز سینه بر زه دامان بر آمده

غزل شمارهٔ 547به کشتن من عاجز شتاب، یعنی چه

غزل شمارهٔ 548نه بی موجب به خاکم، از سم اسبش، نشان مانده

غزل شمارهٔ 549بانگ ما کبک است، خرمن را به خرمن باز ده

غزل شمارهٔ 550از سفر می آیی و تاراج عزت کرده ای

غزل شمارهٔ 501چون زخم تازه دوخته ز خون لبالبم

غزل شمارهٔ 502ما جام درد با دف و نی کم کشیده ایم

غزل شمارهٔ 503هر متاع فتنه کز عشق ستمگر می‌خرم

غزل شمارهٔ 504چند چو جو خوری، در پی آبرو روم

غزل شمارهٔ 505مستیی کو که خرد را ز جنون دل شکنیم

غزل شمارهٔ 506بردیم ز کویش، دم سردی و گذشتیم

غزل شمارهٔ 507نیشی گرفته سینهٔ خویش ریش می کنیم

غزل شمارهٔ 508مستم دگر این بیخودی از بوی که دارم

غزل شمارهٔ 509منم که پارهٔ غم در دهان غم دارم

غزل شمارهٔ 510به لب داغ چو با خنده به مرهم زده ایم

غزل شمارهٔ 511دلی داریم و ما جمعی پریشان از غم اوییم

غزل شمارهٔ 512باز می خواهم که شوخ دل ربایی خوش کنم

غزل شمارهٔ 513در آتش آمدیم و فعانی نداشتیم

غزل شمارهٔ 514ز من نبوده فغانی که دوش می کردم

غزل شمارهٔ 515دل ر ا چه می دهی که به دارالشفا بریم

غزل شمارهٔ 516چند از این بند غمت فال گشادی بزنیم

غزل شمارهٔ 517گر نه خود را بیخود از جام جنون می ساختم

غزل شمارهٔ 518پیش بردم در قمار عشق جانان باختن

غزل شمارهٔ 519خوش آن ساعت که می رفتی و طاقت می رمید از من

غزل شمارهٔ 520به چه رو به جلوه آید، طلب نیازمندان

غزل شمارهٔ 521دانی که چیست مصلحت ما؟ گریستن

غزل شمارهٔ 522دلا رنجی ببر، کز دردمندان می توان بودن

غزل شمارهٔ 523خوش در خور است، حسرت تو با گریستن

غزل شمارهٔ 524میرم ز هجر و گویم، یا رب به حسرت من

غزل شمارهٔ 525بوستان پژمرده گردد، از دل ناشاد من

غزل شمارهٔ 526نام حسنت چون برم، بر آسمان آید گران

غزل شمارهٔ 527نه رو از ناز می تابد، گه نظاره ماه من

غزل شمارهٔ 528تا تیغ به کف یابی، بر نفس دو دستی زن

غزل شمارهٔ 529بیار شیشهٔ می، بر گل و کلاه فشان

غزل شمارهٔ 530ای گریه، خون دل به کنار هوس مکن