وزنِ فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف) میں غالب دهلوی کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 3ای گل از نقش کف پای تو دامان ترا

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3

12 اشعار

غزل شمارهٔ 13بر نمی آید ز چشم از جوش حیرانی مرا

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 13

10 اشعار

غزل شمارهٔ 27گر بیایی مست ناگاه از در گلزار ما

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 27

12 اشعار

غزل شمارهٔ 30چون عذار خویش دارد نامه اعمال ما

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 30

11 اشعار

غزل شمارهٔ 35راز خویت از بدآموز تو می‌جوییم ما

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 35

7 اشعار

غزل شمارهٔ 70سینه بگشودیم و خلقی دید کاینجا آتش است

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 70

11 اشعار

غزل شمارهٔ 73لذت عشقم ز فیض بینوایی حاصلست

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 73

10 اشعار

غزل شمارهٔ 77ای که گفتی غم درون سینه جانفرساست، هست

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 77

11 اشعار

غزل شمارهٔ 80ایمنیم از مرگ تا تیغت جراحت بار هست

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 80

12 اشعار

غزل شمارهٔ 96منع ما از باده عرض احتسابی بیش نیست

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 96

10 اشعار

غزل شمارهٔ 100خواست کز ما رنجد و تقریب رنجیدن نداشت

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 100

10 اشعار

غزل شمارهٔ 108جلوه می خواهیم آتش شو هوای ما مسنج

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 108

10 اشعار

غزل شمارهٔ 109ای که نبوی هر چه نبود در تماشایش مپیچ

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 109

10 اشعار

غزل شمارهٔ 135هم «انا الله » خوان درختی را به گفتار آورد

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 135

9 اشعار

غزل شمارهٔ 163بهر خواری بس که سرگرم تلاشم کرده‌اند

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 163

9 اشعار

غزل شمارهٔ 168ننگ فرهادم به فرسنگ از وفا دور افگند

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 168

10 اشعار

غزل شمارهٔ 175قدر مشتاقان چه داند؟ درد ما چندش بود؟

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 175

10 اشعار

غزل شمارهٔ 202با همه گمگشتگی خالی بود جایم هنوز

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 202

10 اشعار

غزل شمارهٔ 209هر که را بینی ز می بیخود، ثنایش می نویس

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 209

10 اشعار

غزل شمارهٔ 215دود سودایی تتق بست آسمان نامیدمش

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 215

15 اشعار

غزل شمارهٔ 217نیست معبودش حریف تاب ناز آوردنش

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 217

10 اشعار

غزل شمارهٔ 242هم به عالم ز اهل عالم بر کنار افتاده‌ام

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 242

15 اشعار

غزل شمارهٔ 243بود بدگو ساده با خود هم‌زبانش کرده‌ام

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 243

12 اشعار

غزل شمارهٔ 244دیدم آن هنگامه، بیجا خوف محشر داشتم

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 244

11 اشعار

غزل شمارهٔ 245یاد باد آن روزگاران کاعتباری داشتم

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 245

9 اشعار

غزل شمارهٔ 246نوگرفتار تو و دیرینه آزاد خودم

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 246

10 اشعار

غزل شمارهٔ 255بخت در خوابست می خواهم که بیدارش کنم

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 255

10 اشعار

غزل شمارهٔ 257می‌ربایم بوسه و عرض ندامت می‌کنم

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 257

11 اشعار

غزل شمارهٔ 259در هر انجام محبت طرح آغاز افگنم

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 259

15 اشعار

غزل شمارهٔ 270جلوه معنی به جیب وهم پنهان کرده‌ایم

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 270

12 اشعار

غزل شمارهٔ 282خوش بود فارغ ز بند کفر و ایمان زیستن

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 282

11 اشعار

غزل شمارهٔ 287تا ز دیوانم که سرمست سخن خواهد شدن؟

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 287

20 اشعار

غزل شمارهٔ 288طاق شد طاقت ز عشقت بر کران خواهم شدن

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 288

10 اشعار

غزل شمارهٔ 291بس که لبریزست ز اندوه تو سر تا پای من

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 291

11 اشعار

غزل شمارهٔ 306چون زبان‌ها لال و جان‌ها پر ز غوغا کرده‌ای

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 306

12 اشعار

غزل شمارهٔ 326دل که ازمن مر ترا فرجام ننگ آرد همی

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 326

10 اشعار

غزل شمارهٔ 331همنشین جان من و جان تو این انگیز هی

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 331

10 اشعار

غزل شمارهٔ 334کافرم گر از تو باور باشدم غمخواریی

غالب دهلوی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 334

10 اشعار

وزنِ فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف) میں غالب دهلوی کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 3–ای گل از نقش کف پای تو دامان ترا

غزل شمارهٔ 13–بر نمی آید ز چشم از جوش حیرانی مرا

غزل شمارهٔ 27–گر بیایی مست ناگاه از در گلزار ما

غزل شمارهٔ 30–چون عذار خویش دارد نامه اعمال ما

غزل شمارهٔ 35–راز خویت از بدآموز تو می‌جوییم ما

غزل شمارهٔ 70–سینه بگشودیم و خلقی دید کاینجا آتش است

غزل شمارهٔ 73–لذت عشقم ز فیض بینوایی حاصلست

غزل شمارهٔ 77–ای که گفتی غم درون سینه جانفرساست، هست

غزل شمارهٔ 80–ایمنیم از مرگ تا تیغت جراحت بار هست

غزل شمارهٔ 96–منع ما از باده عرض احتسابی بیش نیست

غزل شمارهٔ 100–خواست کز ما رنجد و تقریب رنجیدن نداشت

غزل شمارهٔ 108–جلوه می خواهیم آتش شو هوای ما مسنج

غزل شمارهٔ 109–ای که نبوی هر چه نبود در تماشایش مپیچ

غزل شمارهٔ 135–هم «انا الله » خوان درختی را به گفتار آورد

غزل شمارهٔ 163–بهر خواری بس که سرگرم تلاشم کرده‌اند

غزل شمارهٔ 168–ننگ فرهادم به فرسنگ از وفا دور افگند

غزل شمارهٔ 175–قدر مشتاقان چه داند؟ درد ما چندش بود؟

غزل شمارهٔ 202–با همه گمگشتگی خالی بود جایم هنوز

غزل شمارهٔ 209–هر که را بینی ز می بیخود، ثنایش می نویس

غزل شمارهٔ 215–دود سودایی تتق بست آسمان نامیدمش

غزل شمارهٔ 217–نیست معبودش حریف تاب ناز آوردنش

غزل شمارهٔ 242–هم به عالم ز اهل عالم بر کنار افتاده‌ام

غزل شمارهٔ 243–بود بدگو ساده با خود هم‌زبانش کرده‌ام

غزل شمارهٔ 244–دیدم آن هنگامه، بیجا خوف محشر داشتم

غزل شمارهٔ 245–یاد باد آن روزگاران کاعتباری داشتم

غزل شمارهٔ 246–نوگرفتار تو و دیرینه آزاد خودم

غزل شمارهٔ 255–بخت در خوابست می خواهم که بیدارش کنم

غزل شمارهٔ 257–می‌ربایم بوسه و عرض ندامت می‌کنم

غزل شمارهٔ 259–در هر انجام محبت طرح آغاز افگنم

غزل شمارهٔ 270–جلوه معنی به جیب وهم پنهان کرده‌ایم

غزل شمارهٔ 282–خوش بود فارغ ز بند کفر و ایمان زیستن

غزل شمارهٔ 287–تا ز دیوانم که سرمست سخن خواهد شدن؟

غزل شمارهٔ 288–طاق شد طاقت ز عشقت بر کران خواهم شدن

غزل شمارهٔ 291–بس که لبریزست ز اندوه تو سر تا پای من

غزل شمارهٔ 306–چون زبان‌ها لال و جان‌ها پر ز غوغا کرده‌ای

غزل شمارهٔ 326–دل که ازمن مر ترا فرجام ننگ آرد همی

غزل شمارهٔ 331–همنشین جان من و جان تو این انگیز هی

غزل شمارهٔ 334–کافرم گر از تو باور باشدم غمخواریی

وزنِ فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف) میں غالب دهلوی کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 3–ای گل از نقش کف پای تو دامان ترا

غزل شمارهٔ 13–بر نمی آید ز چشم از جوش حیرانی مرا

غزل شمارهٔ 27–گر بیایی مست ناگاه از در گلزار ما

غزل شمارهٔ 30–چون عذار خویش دارد نامه اعمال ما

غزل شمارهٔ 35–راز خویت از بدآموز تو می‌جوییم ما

غزل شمارهٔ 70–سینه بگشودیم و خلقی دید کاینجا آتش است

غزل شمارهٔ 73–لذت عشقم ز فیض بینوایی حاصلست

غزل شمارهٔ 77–ای که گفتی غم درون سینه جانفرساست، هست

غزل شمارهٔ 80–ایمنیم از مرگ تا تیغت جراحت بار هست

غزل شمارهٔ 96–منع ما از باده عرض احتسابی بیش نیست

غزل شمارهٔ 100–خواست کز ما رنجد و تقریب رنجیدن نداشت

غزل شمارهٔ 108–جلوه می خواهیم آتش شو هوای ما مسنج

غزل شمارهٔ 109–ای که نبوی هر چه نبود در تماشایش مپیچ

غزل شمارهٔ 135–هم «انا الله » خوان درختی را به گفتار آورد

غزل شمارهٔ 163–بهر خواری بس که سرگرم تلاشم کرده‌اند

غزل شمارهٔ 168–ننگ فرهادم به فرسنگ از وفا دور افگند

غزل شمارهٔ 175–قدر مشتاقان چه داند؟ درد ما چندش بود؟

غزل شمارهٔ 202–با همه گمگشتگی خالی بود جایم هنوز

غزل شمارهٔ 209–هر که را بینی ز می بیخود، ثنایش می نویس

غزل شمارهٔ 215–دود سودایی تتق بست آسمان نامیدمش

غزل شمارهٔ 217–نیست معبودش حریف تاب ناز آوردنش

غزل شمارهٔ 242–هم به عالم ز اهل عالم بر کنار افتاده‌ام

غزل شمارهٔ 243–بود بدگو ساده با خود هم‌زبانش کرده‌ام

غزل شمارهٔ 244–دیدم آن هنگامه، بیجا خوف محشر داشتم

غزل شمارهٔ 245–یاد باد آن روزگاران کاعتباری داشتم

غزل شمارهٔ 246–نوگرفتار تو و دیرینه آزاد خودم

غزل شمارهٔ 255–بخت در خوابست می خواهم که بیدارش کنم

غزل شمارهٔ 257–می‌ربایم بوسه و عرض ندامت می‌کنم

غزل شمارهٔ 259–در هر انجام محبت طرح آغاز افگنم

غزل شمارهٔ 270–جلوه معنی به جیب وهم پنهان کرده‌ایم

غزل شمارهٔ 282–خوش بود فارغ ز بند کفر و ایمان زیستن

غزل شمارهٔ 287–تا ز دیوانم که سرمست سخن خواهد شدن؟

غزل شمارهٔ 288–طاق شد طاقت ز عشقت بر کران خواهم شدن

غزل شمارهٔ 291–بس که لبریزست ز اندوه تو سر تا پای من

غزل شمارهٔ 306–چون زبان‌ها لال و جان‌ها پر ز غوغا کرده‌ای

غزل شمارهٔ 326–دل که ازمن مر ترا فرجام ننگ آرد همی

غزل شمارهٔ 331–همنشین جان من و جان تو این انگیز هی

غزل شمارهٔ 334–کافرم گر از تو باور باشدم غمخواریی

غزل شمارهٔ 3ای گل از نقش کف پای تو دامان ترا

غزل شمارهٔ 13بر نمی آید ز چشم از جوش حیرانی مرا

غزل شمارهٔ 27گر بیایی مست ناگاه از در گلزار ما

غزل شمارهٔ 30چون عذار خویش دارد نامه اعمال ما

غزل شمارهٔ 35راز خویت از بدآموز تو می‌جوییم ما

غزل شمارهٔ 70سینه بگشودیم و خلقی دید کاینجا آتش است

غزل شمارهٔ 73لذت عشقم ز فیض بینوایی حاصلست

غزل شمارهٔ 77ای که گفتی غم درون سینه جانفرساست، هست

غزل شمارهٔ 80ایمنیم از مرگ تا تیغت جراحت بار هست

غزل شمارهٔ 96منع ما از باده عرض احتسابی بیش نیست

غزل شمارهٔ 100خواست کز ما رنجد و تقریب رنجیدن نداشت

غزل شمارهٔ 108جلوه می خواهیم آتش شو هوای ما مسنج

غزل شمارهٔ 109ای که نبوی هر چه نبود در تماشایش مپیچ

غزل شمارهٔ 135هم «انا الله » خوان درختی را به گفتار آورد

غزل شمارهٔ 163بهر خواری بس که سرگرم تلاشم کرده‌اند

غزل شمارهٔ 168ننگ فرهادم به فرسنگ از وفا دور افگند

غزل شمارهٔ 175قدر مشتاقان چه داند؟ درد ما چندش بود؟

غزل شمارهٔ 202با همه گمگشتگی خالی بود جایم هنوز

غزل شمارهٔ 209هر که را بینی ز می بیخود، ثنایش می نویس

غزل شمارهٔ 215دود سودایی تتق بست آسمان نامیدمش

غزل شمارهٔ 217نیست معبودش حریف تاب ناز آوردنش

غزل شمارهٔ 242هم به عالم ز اهل عالم بر کنار افتاده‌ام

غزل شمارهٔ 243بود بدگو ساده با خود هم‌زبانش کرده‌ام

غزل شمارهٔ 244دیدم آن هنگامه، بیجا خوف محشر داشتم

غزل شمارهٔ 245یاد باد آن روزگاران کاعتباری داشتم

غزل شمارهٔ 246نوگرفتار تو و دیرینه آزاد خودم

غزل شمارهٔ 255بخت در خوابست می خواهم که بیدارش کنم

غزل شمارهٔ 257می‌ربایم بوسه و عرض ندامت می‌کنم

غزل شمارهٔ 259در هر انجام محبت طرح آغاز افگنم

غزل شمارهٔ 270جلوه معنی به جیب وهم پنهان کرده‌ایم

غزل شمارهٔ 282خوش بود فارغ ز بند کفر و ایمان زیستن

غزل شمارهٔ 287تا ز دیوانم که سرمست سخن خواهد شدن؟

غزل شمارهٔ 288طاق شد طاقت ز عشقت بر کران خواهم شدن

غزل شمارهٔ 291بس که لبریزست ز اندوه تو سر تا پای من

غزل شمارهٔ 306چون زبان‌ها لال و جان‌ها پر ز غوغا کرده‌ای

غزل شمارهٔ 326دل که ازمن مر ترا فرجام ننگ آرد همی

غزل شمارهٔ 331همنشین جان من و جان تو این انگیز هی

غزل شمارهٔ 334کافرم گر از تو باور باشدم غمخواریی

غزل شمارهٔ 3ای گل از نقش کف پای تو دامان ترا

غزل شمارهٔ 13بر نمی آید ز چشم از جوش حیرانی مرا

غزل شمارهٔ 27گر بیایی مست ناگاه از در گلزار ما

غزل شمارهٔ 30چون عذار خویش دارد نامه اعمال ما

غزل شمارهٔ 35راز خویت از بدآموز تو می‌جوییم ما

غزل شمارهٔ 70سینه بگشودیم و خلقی دید کاینجا آتش است

غزل شمارهٔ 73لذت عشقم ز فیض بینوایی حاصلست

غزل شمارهٔ 77ای که گفتی غم درون سینه جانفرساست، هست

غزل شمارهٔ 80ایمنیم از مرگ تا تیغت جراحت بار هست

غزل شمارهٔ 96منع ما از باده عرض احتسابی بیش نیست

غزل شمارهٔ 100خواست کز ما رنجد و تقریب رنجیدن نداشت

غزل شمارهٔ 108جلوه می خواهیم آتش شو هوای ما مسنج

غزل شمارهٔ 109ای که نبوی هر چه نبود در تماشایش مپیچ

غزل شمارهٔ 135هم «انا الله » خوان درختی را به گفتار آورد

غزل شمارهٔ 163بهر خواری بس که سرگرم تلاشم کرده‌اند

غزل شمارهٔ 168ننگ فرهادم به فرسنگ از وفا دور افگند

غزل شمارهٔ 175قدر مشتاقان چه داند؟ درد ما چندش بود؟

غزل شمارهٔ 202با همه گمگشتگی خالی بود جایم هنوز

غزل شمارهٔ 209هر که را بینی ز می بیخود، ثنایش می نویس

غزل شمارهٔ 215دود سودایی تتق بست آسمان نامیدمش

غزل شمارهٔ 217نیست معبودش حریف تاب ناز آوردنش

غزل شمارهٔ 242هم به عالم ز اهل عالم بر کنار افتاده‌ام

غزل شمارهٔ 243بود بدگو ساده با خود هم‌زبانش کرده‌ام

غزل شمارهٔ 244دیدم آن هنگامه، بیجا خوف محشر داشتم

غزل شمارهٔ 245یاد باد آن روزگاران کاعتباری داشتم

غزل شمارهٔ 246نوگرفتار تو و دیرینه آزاد خودم

غزل شمارهٔ 255بخت در خوابست می خواهم که بیدارش کنم

غزل شمارهٔ 257می‌ربایم بوسه و عرض ندامت می‌کنم

غزل شمارهٔ 259در هر انجام محبت طرح آغاز افگنم

غزل شمارهٔ 270جلوه معنی به جیب وهم پنهان کرده‌ایم

غزل شمارهٔ 282خوش بود فارغ ز بند کفر و ایمان زیستن

غزل شمارهٔ 287تا ز دیوانم که سرمست سخن خواهد شدن؟

غزل شمارهٔ 288طاق شد طاقت ز عشقت بر کران خواهم شدن

غزل شمارهٔ 291بس که لبریزست ز اندوه تو سر تا پای من

غزل شمارهٔ 306چون زبان‌ها لال و جان‌ها پر ز غوغا کرده‌ای

غزل شمارهٔ 326دل که ازمن مر ترا فرجام ننگ آرد همی

غزل شمارهٔ 331همنشین جان من و جان تو این انگیز هی

غزل شمارهٔ 334کافرم گر از تو باور باشدم غمخواریی