وزنِ مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف) میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 4235دولت ز دستگیری مردم بپا بود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4235

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4236دولت ز دستگیری مردم بپابود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4236

9 اشعار

غزل شمارهٔ 4237اشکی که گوهرش ز نژاد جگر بود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4237

8 اشعار

غزل شمارهٔ 4238از دل هرآنچه خاست دل آن را مکان بود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4238

8 اشعار

غزل شمارهٔ 4239آن را که در جگر نفس آتشین بود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4239

11 اشعار

غزل شمارهٔ 4240آن راکه زخمی از دم شمشیر او بود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4240

7 اشعار

غزل شمارهٔ 4241غیر از دل دو نیم که خندان چوپسته بود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4241

8 اشعار

غزل شمارهٔ 4242زین پیشتر متاع سخن رایگان نبود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4242

9 اشعار

غزل شمارهٔ 4243بیرون ز خود کسی که پی مدعا رود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4243

13 اشعار

غزل شمارهٔ 4244هر کس که در نماز به روی و ریا رود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4244

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4245هر جا حدیث خامه من بر زبان رود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4245

9 اشعار

غزل شمارهٔ 4246چون غمزه تو بر سر بیداد می‌رود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4246

13 اشعار

غزل شمارهٔ 4247زاهد به کعبه با سر و دستار می‌رود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4247

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4248آزاده چون مسیح بر افلاک می رود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4248

8 اشعار

غزل شمارهٔ 4249هوش من از نسیم سحرگاه می رود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4249

9 اشعار

غزل شمارهٔ 4250می در پیاله کن که گل و لاله می رود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4250

8 اشعار

غزل شمارهٔ 4251کی یاد زلفش از دل بی کینه می رود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4251

8 اشعار

غزل شمارهٔ 4252یک شب نمی رود که دل از جا نمی رود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4252

9 اشعار

غزل شمارهٔ 4253رفتی و خط و خال تو از دل نمی‌رود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4253

9 اشعار

غزل شمارهٔ 4254حکم خرد به مردم مجنون نمی‌رود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4254

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4255طغیان نفس بیش به وقت غنا شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4255

7 اشعار

غزل شمارهٔ 4256چینی اگر ز سنبل زلف تو وا شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4256

8 اشعار

غزل شمارهٔ 4257در گلشنی که بند قبای تو وا شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4257

9 اشعار

غزل شمارهٔ 4258از خط فروغ روی تو پنهان کجا شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4258

11 اشعار

غزل شمارهٔ 4259آلوده دردمند به درمان چرا شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4259

14 اشعار

غزل شمارهٔ 4260دل از هجوم نشتر آزار وا شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4260

11 اشعار

غزل شمارهٔ 4261آنجا که خنده لعل ترا پرده در شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4261

8 اشعار

غزل شمارهٔ 4262دل چون کمال یافت سخن مختصر شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4262

14 اشعار

غزل شمارهٔ 4263از نور وحدت آن که دلش بهره ور شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4263

8 اشعار

غزل شمارهٔ 4264پهلوی چرب، دشمن روشن گهر شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4264

8 اشعار

غزل شمارهٔ 4265از آه دل سرآمد ارباب غم شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4265

12 اشعار

غزل شمارهٔ 4266در هر دلی که ریشه غم زعفران شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4266

8 اشعار

غزل شمارهٔ 4267وقت است از شکوفه چمن سیمتن شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4267

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4268خلوت ز گفتگوی دو تن انجمن شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4268

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4269آن آفتاب رو چو خریدار من شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4269

14 اشعار

غزل شمارهٔ 4270جوش درون کم از دو سه تبخال چون شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4270

11 اشعار

غزل شمارهٔ 4271سرو این چنین ز شرم تو گر آب می شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4271

6 اشعار

غزل شمارهٔ 4272از روی آتشین تو دل آب می شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4272

11 اشعار

غزل شمارهٔ 4273از می چو آن غزال، سیه مست می شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4273

9 اشعار

غزل شمارهٔ 4274از ترکتاز غم دل من شاد می‌شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4274

9 اشعار

غزل شمارهٔ 4275صد شِکوه به جا ز دلم جوش می‌زند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4275

18 اشعار

غزل شمارهٔ 4276گفتار صدق، مایهٔ آزار می‌شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4276

13 اشعار

غزل شمارهٔ 4277دل روشن از ریاضت بسیار می‌شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4277

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4278از یاد وصل، دیده من سیر می‌شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4278

12 اشعار

غزل شمارهٔ 4279جان از وداع سبکتاز می شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4279

9 اشعار

غزل شمارهٔ 4280در شوره زار دانه اگر سبز می شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4280

18 اشعار

غزل شمارهٔ 4281دل بی غبار از لب خاموش می شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4281

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4282رخسار او ز می چو عرقناک می شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4282

6 اشعار

غزل شمارهٔ 4283از جلوه تو سنگ سبکبال می شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4283

10 اشعار

غزل شمارهٔ 4284روشن دلم ز باده گلفام می شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4284

13 اشعار

وزنِ مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف) میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 4235–دولت ز دستگیری مردم بپا بود

غزل شمارهٔ 4236–دولت ز دستگیری مردم بپابود

غزل شمارهٔ 4237–اشکی که گوهرش ز نژاد جگر بود

غزل شمارهٔ 4238–از دل هرآنچه خاست دل آن را مکان بود

غزل شمارهٔ 4239–آن را که در جگر نفس آتشین بود

غزل شمارهٔ 4240–آن راکه زخمی از دم شمشیر او بود

غزل شمارهٔ 4241–غیر از دل دو نیم که خندان چوپسته بود

غزل شمارهٔ 4242–زین پیشتر متاع سخن رایگان نبود

غزل شمارهٔ 4243–بیرون ز خود کسی که پی مدعا رود

غزل شمارهٔ 4244–هر کس که در نماز به روی و ریا رود

غزل شمارهٔ 4245–هر جا حدیث خامه من بر زبان رود

غزل شمارهٔ 4246–چون غمزه تو بر سر بیداد می‌رود

غزل شمارهٔ 4247–زاهد به کعبه با سر و دستار می‌رود

غزل شمارهٔ 4248–آزاده چون مسیح بر افلاک می رود

غزل شمارهٔ 4249–هوش من از نسیم سحرگاه می رود

غزل شمارهٔ 4250–می در پیاله کن که گل و لاله می رود

غزل شمارهٔ 4251–کی یاد زلفش از دل بی کینه می رود

غزل شمارهٔ 4252–یک شب نمی رود که دل از جا نمی رود

غزل شمارهٔ 4253–رفتی و خط و خال تو از دل نمی‌رود

غزل شمارهٔ 4254–حکم خرد به مردم مجنون نمی‌رود

غزل شمارهٔ 4255–طغیان نفس بیش به وقت غنا شود

غزل شمارهٔ 4256–چینی اگر ز سنبل زلف تو وا شود

غزل شمارهٔ 4257–در گلشنی که بند قبای تو وا شود

غزل شمارهٔ 4258–از خط فروغ روی تو پنهان کجا شود

غزل شمارهٔ 4259–آلوده دردمند به درمان چرا شود

غزل شمارهٔ 4260–دل از هجوم نشتر آزار وا شود

غزل شمارهٔ 4261–آنجا که خنده لعل ترا پرده در شود

غزل شمارهٔ 4262–دل چون کمال یافت سخن مختصر شود

غزل شمارهٔ 4263–از نور وحدت آن که دلش بهره ور شود

غزل شمارهٔ 4264–پهلوی چرب، دشمن روشن گهر شود

غزل شمارهٔ 4265–از آه دل سرآمد ارباب غم شود

غزل شمارهٔ 4266–در هر دلی که ریشه غم زعفران شود

غزل شمارهٔ 4267–وقت است از شکوفه چمن سیمتن شود

غزل شمارهٔ 4268–خلوت ز گفتگوی دو تن انجمن شود

غزل شمارهٔ 4269–آن آفتاب رو چو خریدار من شود

غزل شمارهٔ 4270–جوش درون کم از دو سه تبخال چون شود

غزل شمارهٔ 4271–سرو این چنین ز شرم تو گر آب می شود

غزل شمارهٔ 4272–از روی آتشین تو دل آب می شود

غزل شمارهٔ 4273–از می چو آن غزال، سیه مست می شود

غزل شمارهٔ 4274–از ترکتاز غم دل من شاد می‌شود

غزل شمارهٔ 4275–صد شِکوه به جا ز دلم جوش می‌زند

غزل شمارهٔ 4276–گفتار صدق، مایهٔ آزار می‌شود

غزل شمارهٔ 4277–دل روشن از ریاضت بسیار می‌شود

غزل شمارهٔ 4278–از یاد وصل، دیده من سیر می‌شود

غزل شمارهٔ 4279–جان از وداع سبکتاز می شود

غزل شمارهٔ 4280–در شوره زار دانه اگر سبز می شود

غزل شمارهٔ 4281–دل بی غبار از لب خاموش می شود

غزل شمارهٔ 4282–رخسار او ز می چو عرقناک می شود

غزل شمارهٔ 4283–از جلوه تو سنگ سبکبال می شود

غزل شمارهٔ 4284–روشن دلم ز باده گلفام می شود

وزنِ مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف) میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 4235–دولت ز دستگیری مردم بپا بود

غزل شمارهٔ 4236–دولت ز دستگیری مردم بپابود

غزل شمارهٔ 4237–اشکی که گوهرش ز نژاد جگر بود

غزل شمارهٔ 4238–از دل هرآنچه خاست دل آن را مکان بود

غزل شمارهٔ 4239–آن را که در جگر نفس آتشین بود

غزل شمارهٔ 4240–آن راکه زخمی از دم شمشیر او بود

غزل شمارهٔ 4241–غیر از دل دو نیم که خندان چوپسته بود

غزل شمارهٔ 4242–زین پیشتر متاع سخن رایگان نبود

غزل شمارهٔ 4243–بیرون ز خود کسی که پی مدعا رود

غزل شمارهٔ 4244–هر کس که در نماز به روی و ریا رود

غزل شمارهٔ 4245–هر جا حدیث خامه من بر زبان رود

غزل شمارهٔ 4246–چون غمزه تو بر سر بیداد می‌رود

غزل شمارهٔ 4247–زاهد به کعبه با سر و دستار می‌رود

غزل شمارهٔ 4248–آزاده چون مسیح بر افلاک می رود

غزل شمارهٔ 4249–هوش من از نسیم سحرگاه می رود

غزل شمارهٔ 4250–می در پیاله کن که گل و لاله می رود

غزل شمارهٔ 4251–کی یاد زلفش از دل بی کینه می رود

غزل شمارهٔ 4252–یک شب نمی رود که دل از جا نمی رود

غزل شمارهٔ 4253–رفتی و خط و خال تو از دل نمی‌رود

غزل شمارهٔ 4254–حکم خرد به مردم مجنون نمی‌رود

غزل شمارهٔ 4255–طغیان نفس بیش به وقت غنا شود

غزل شمارهٔ 4256–چینی اگر ز سنبل زلف تو وا شود

غزل شمارهٔ 4257–در گلشنی که بند قبای تو وا شود

غزل شمارهٔ 4258–از خط فروغ روی تو پنهان کجا شود

غزل شمارهٔ 4259–آلوده دردمند به درمان چرا شود

غزل شمارهٔ 4260–دل از هجوم نشتر آزار وا شود

غزل شمارهٔ 4235دولت ز دستگیری مردم بپا بود

غزل شمارهٔ 4236دولت ز دستگیری مردم بپابود

غزل شمارهٔ 4237اشکی که گوهرش ز نژاد جگر بود

غزل شمارهٔ 4238از دل هرآنچه خاست دل آن را مکان بود

غزل شمارهٔ 4239آن را که در جگر نفس آتشین بود

غزل شمارهٔ 4240آن راکه زخمی از دم شمشیر او بود

غزل شمارهٔ 4241غیر از دل دو نیم که خندان چوپسته بود

غزل شمارهٔ 4242زین پیشتر متاع سخن رایگان نبود

غزل شمارهٔ 4243بیرون ز خود کسی که پی مدعا رود

غزل شمارهٔ 4244هر کس که در نماز به روی و ریا رود

غزل شمارهٔ 4245هر جا حدیث خامه من بر زبان رود

غزل شمارهٔ 4246چون غمزه تو بر سر بیداد می‌رود

غزل شمارهٔ 4247زاهد به کعبه با سر و دستار می‌رود

غزل شمارهٔ 4248آزاده چون مسیح بر افلاک می رود

غزل شمارهٔ 4249هوش من از نسیم سحرگاه می رود

غزل شمارهٔ 4250می در پیاله کن که گل و لاله می رود

غزل شمارهٔ 4251کی یاد زلفش از دل بی کینه می رود

غزل شمارهٔ 4252یک شب نمی رود که دل از جا نمی رود

غزل شمارهٔ 4253رفتی و خط و خال تو از دل نمی‌رود

غزل شمارهٔ 4254حکم خرد به مردم مجنون نمی‌رود

غزل شمارهٔ 4255طغیان نفس بیش به وقت غنا شود

غزل شمارهٔ 4256چینی اگر ز سنبل زلف تو وا شود

غزل شمارهٔ 4257در گلشنی که بند قبای تو وا شود

غزل شمارهٔ 4258از خط فروغ روی تو پنهان کجا شود

غزل شمارهٔ 4259آلوده دردمند به درمان چرا شود

غزل شمارهٔ 4260دل از هجوم نشتر آزار وا شود

غزل شمارهٔ 4261آنجا که خنده لعل ترا پرده در شود

غزل شمارهٔ 4262دل چون کمال یافت سخن مختصر شود

غزل شمارهٔ 4263از نور وحدت آن که دلش بهره ور شود

غزل شمارهٔ 4264پهلوی چرب، دشمن روشن گهر شود

غزل شمارهٔ 4265از آه دل سرآمد ارباب غم شود

غزل شمارهٔ 4266در هر دلی که ریشه غم زعفران شود

غزل شمارهٔ 4267وقت است از شکوفه چمن سیمتن شود

غزل شمارهٔ 4268خلوت ز گفتگوی دو تن انجمن شود

غزل شمارهٔ 4269آن آفتاب رو چو خریدار من شود

غزل شمارهٔ 4270جوش درون کم از دو سه تبخال چون شود

غزل شمارهٔ 4271سرو این چنین ز شرم تو گر آب می شود

غزل شمارهٔ 4272از روی آتشین تو دل آب می شود

غزل شمارهٔ 4273از می چو آن غزال، سیه مست می شود

غزل شمارهٔ 4274از ترکتاز غم دل من شاد می‌شود

غزل شمارهٔ 4275صد شِکوه به جا ز دلم جوش می‌زند

غزل شمارهٔ 4276گفتار صدق، مایهٔ آزار می‌شود

غزل شمارهٔ 4277دل روشن از ریاضت بسیار می‌شود

غزل شمارهٔ 4278از یاد وصل، دیده من سیر می‌شود

غزل شمارهٔ 4279جان از وداع سبکتاز می شود

غزل شمارهٔ 4280در شوره زار دانه اگر سبز می شود

غزل شمارهٔ 4281دل بی غبار از لب خاموش می شود

غزل شمارهٔ 4282رخسار او ز می چو عرقناک می شود

غزل شمارهٔ 4283از جلوه تو سنگ سبکبال می شود

غزل شمارهٔ 4284روشن دلم ز باده گلفام می شود

غزل شمارهٔ 4235دولت ز دستگیری مردم بپا بود

غزل شمارهٔ 4236دولت ز دستگیری مردم بپابود

غزل شمارهٔ 4237اشکی که گوهرش ز نژاد جگر بود

غزل شمارهٔ 4238از دل هرآنچه خاست دل آن را مکان بود

غزل شمارهٔ 4239آن را که در جگر نفس آتشین بود

غزل شمارهٔ 4240آن راکه زخمی از دم شمشیر او بود

غزل شمارهٔ 4241غیر از دل دو نیم که خندان چوپسته بود

غزل شمارهٔ 4242زین پیشتر متاع سخن رایگان نبود

غزل شمارهٔ 4243بیرون ز خود کسی که پی مدعا رود

غزل شمارهٔ 4244هر کس که در نماز به روی و ریا رود

غزل شمارهٔ 4245هر جا حدیث خامه من بر زبان رود

غزل شمارهٔ 4246چون غمزه تو بر سر بیداد می‌رود

غزل شمارهٔ 4247زاهد به کعبه با سر و دستار می‌رود

غزل شمارهٔ 4248آزاده چون مسیح بر افلاک می رود

غزل شمارهٔ 4249هوش من از نسیم سحرگاه می رود

غزل شمارهٔ 4250می در پیاله کن که گل و لاله می رود

غزل شمارهٔ 4251کی یاد زلفش از دل بی کینه می رود

غزل شمارهٔ 4252یک شب نمی رود که دل از جا نمی رود

غزل شمارهٔ 4253رفتی و خط و خال تو از دل نمی‌رود

غزل شمارهٔ 4254حکم خرد به مردم مجنون نمی‌رود

غزل شمارهٔ 4255طغیان نفس بیش به وقت غنا شود

غزل شمارهٔ 4256چینی اگر ز سنبل زلف تو وا شود

غزل شمارهٔ 4257در گلشنی که بند قبای تو وا شود

غزل شمارهٔ 4258از خط فروغ روی تو پنهان کجا شود

غزل شمارهٔ 4259آلوده دردمند به درمان چرا شود

غزل شمارهٔ 4260دل از هجوم نشتر آزار وا شود

غزل شمارهٔ 4261آنجا که خنده لعل ترا پرده در شود

غزل شمارهٔ 4262دل چون کمال یافت سخن مختصر شود

غزل شمارهٔ 4263از نور وحدت آن که دلش بهره ور شود

غزل شمارهٔ 4264پهلوی چرب، دشمن روشن گهر شود