صنفِ مثنوی میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 1391وقت رندی خوش که کام از موسم گل برگرفت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1391

12 اشعار

غزل شمارهٔ 1549از تب رشک تو خورشید هلالی شده است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1549

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1634هر که باریک شد از فکر، توانایی یافت

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1634

6 اشعار

غزل شمارهٔ 1677حضور خاطر اگر در نماز معتبرست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1677

6 اشعار

غزل شمارهٔ 1774ز اشک، دیده تاریک شمع نورانی است

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 1774

13 اشعار

غزل شمارهٔ 2304دردمندی کرد بر من شربت دیدار تلخ

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2304

10 اشعار

غزل شمارهٔ 2475عشق بالا دست وجان بیقرارم داده اند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 2475

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3582از ملامت دل روشن گهران شاد شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3582

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3941دماغ سوختگان را شراب تازه کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3941

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3942کجا مرا می گلگون دماغ تازه کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3942

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3943کسی برون سرازین بحربیکرانه کند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3943

6 اشعار

غزل شمارهٔ 3975سری که خالی از اندیشه محال شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3975

12 اشعار

غزل شمارهٔ 4050سودا کدورت از دیوانه می برد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4050

11 اشعار

غزل شمارهٔ 4065دل آب گشت وتربیت دانه ای نکرد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4065

7 اشعار

غزل شمارهٔ 4122طی شد زمان پیری ودل داغدار ماند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4122

11 اشعار

غزل شمارهٔ 4245هر جا حدیث خامه من بر زبان رود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4245

9 اشعار

غزل شمارهٔ 4256چینی اگر ز سنبل زلف تو وا شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4256

8 اشعار

غزل شمارهٔ 4258از خط فروغ روی تو پنهان کجا شود

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4258

11 اشعار

غزل شمارهٔ 4806در کاهش است از سخن خود سخن طراز

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 4806

7 اشعار

غزل شمارهٔ 5267حیرت نگر که در بغل غنچه بوی گل

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5267

18 اشعار

غزل شمارهٔ 5318در نبندد چون کمان برروی مهمان خانه ام

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5318

13 اشعار

غزل شمارهٔ 5397تیغ سیرابم دم از پاکی گوهر می زنم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5397

12 اشعار

غزل شمارهٔ 5611به فلک از تن خاکی چو مسیحا رفتم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5611

12 اشعار

غزل شمارهٔ 5759به هر که باده دهد یار، من خراب شوم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5759

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5804تا چند خون زرشک تماشاییان خورم؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5804

12 اشعار

غزل شمارهٔ 5961چه عجب اگر نسوزد دل کس به آه سردم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5961

7 اشعار

غزل شمارهٔ 6007پیچ و تاب عشق را نتوان ز جان برداشتن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6007

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6321خجل ز کوشش تدبیر بایدم بودن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6321

13 اشعار

غزل شمارهٔ 6431هر چند به ظاهر چون روان در بدنم من

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6431

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6453می دود هر کس ز خود بیرون به استقبال او

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6453

11 اشعار

غزل شمارهٔ 6866حضور فرش بود در جهان درویشی

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6866

22 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 1391–وقت رندی خوش که کام از موسم گل برگرفت

غزل شمارهٔ 1549–از تب رشک تو خورشید هلالی شده است

غزل شمارهٔ 1634–هر که باریک شد از فکر، توانایی یافت

غزل شمارهٔ 1677–حضور خاطر اگر در نماز معتبرست

غزل شمارهٔ 1774–ز اشک، دیده تاریک شمع نورانی است

غزل شمارهٔ 2304–دردمندی کرد بر من شربت دیدار تلخ

غزل شمارهٔ 2475–عشق بالا دست وجان بیقرارم داده اند

غزل شمارهٔ 3582–از ملامت دل روشن گهران شاد شود

غزل شمارهٔ 3941–دماغ سوختگان را شراب تازه کند

غزل شمارهٔ 3942–کجا مرا می گلگون دماغ تازه کند

غزل شمارهٔ 3943–کسی برون سرازین بحربیکرانه کند

غزل شمارهٔ 3975–سری که خالی از اندیشه محال شود

غزل شمارهٔ 4050–سودا کدورت از دیوانه می برد

غزل شمارهٔ 4065–دل آب گشت وتربیت دانه ای نکرد

غزل شمارهٔ 4122–طی شد زمان پیری ودل داغدار ماند

غزل شمارهٔ 4245–هر جا حدیث خامه من بر زبان رود

غزل شمارهٔ 4256–چینی اگر ز سنبل زلف تو وا شود

غزل شمارهٔ 4258–از خط فروغ روی تو پنهان کجا شود

غزل شمارهٔ 4806–در کاهش است از سخن خود سخن طراز

غزل شمارهٔ 5267–حیرت نگر که در بغل غنچه بوی گل

غزل شمارهٔ 5318–در نبندد چون کمان برروی مهمان خانه ام

غزل شمارهٔ 5397–تیغ سیرابم دم از پاکی گوهر می زنم

غزل شمارهٔ 5611–به فلک از تن خاکی چو مسیحا رفتم

غزل شمارهٔ 5759–به هر که باده دهد یار، من خراب شوم

غزل شمارهٔ 5804–تا چند خون زرشک تماشاییان خورم؟

غزل شمارهٔ 5961–چه عجب اگر نسوزد دل کس به آه سردم

غزل شمارهٔ 6007–پیچ و تاب عشق را نتوان ز جان برداشتن

غزل شمارهٔ 6321–خجل ز کوشش تدبیر بایدم بودن

غزل شمارهٔ 6431–هر چند به ظاهر چون روان در بدنم من

غزل شمارهٔ 6453–می دود هر کس ز خود بیرون به استقبال او

غزل شمارهٔ 6866–حضور فرش بود در جهان درویشی

صنفِ مثنوی میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 1391–وقت رندی خوش که کام از موسم گل برگرفت

غزل شمارهٔ 1549–از تب رشک تو خورشید هلالی شده است

غزل شمارهٔ 1634–هر که باریک شد از فکر، توانایی یافت

غزل شمارهٔ 1677–حضور خاطر اگر در نماز معتبرست

غزل شمارهٔ 1774–ز اشک، دیده تاریک شمع نورانی است

غزل شمارهٔ 2304–دردمندی کرد بر من شربت دیدار تلخ

غزل شمارهٔ 2475–عشق بالا دست وجان بیقرارم داده اند

غزل شمارهٔ 3582–از ملامت دل روشن گهران شاد شود

غزل شمارهٔ 3941–دماغ سوختگان را شراب تازه کند

غزل شمارهٔ 3942–کجا مرا می گلگون دماغ تازه کند

غزل شمارهٔ 3943–کسی برون سرازین بحربیکرانه کند

غزل شمارهٔ 3975–سری که خالی از اندیشه محال شود

غزل شمارهٔ 4050–سودا کدورت از دیوانه می برد

غزل شمارهٔ 4065–دل آب گشت وتربیت دانه ای نکرد

غزل شمارهٔ 4122–طی شد زمان پیری ودل داغدار ماند

غزل شمارهٔ 4245–هر جا حدیث خامه من بر زبان رود

غزل شمارهٔ 4256–چینی اگر ز سنبل زلف تو وا شود

غزل شمارهٔ 4258–از خط فروغ روی تو پنهان کجا شود

غزل شمارهٔ 4806–در کاهش است از سخن خود سخن طراز

غزل شمارهٔ 5267–حیرت نگر که در بغل غنچه بوی گل

غزل شمارهٔ 5318–در نبندد چون کمان برروی مهمان خانه ام

غزل شمارهٔ 5397–تیغ سیرابم دم از پاکی گوهر می زنم

غزل شمارهٔ 5611–به فلک از تن خاکی چو مسیحا رفتم

غزل شمارهٔ 5759–به هر که باده دهد یار، من خراب شوم

غزل شمارهٔ 5804–تا چند خون زرشک تماشاییان خورم؟

غزل شمارهٔ 5961–چه عجب اگر نسوزد دل کس به آه سردم

غزل شمارهٔ 6007–پیچ و تاب عشق را نتوان ز جان برداشتن

غزل شمارهٔ 6321–خجل ز کوشش تدبیر بایدم بودن

غزل شمارهٔ 6431–هر چند به ظاهر چون روان در بدنم من

غزل شمارهٔ 6453–می دود هر کس ز خود بیرون به استقبال او

غزل شمارهٔ 6866–حضور فرش بود در جهان درویشی

غزل شمارهٔ 1391وقت رندی خوش که کام از موسم گل برگرفت

غزل شمارهٔ 1549از تب رشک تو خورشید هلالی شده است

غزل شمارهٔ 1634هر که باریک شد از فکر، توانایی یافت

غزل شمارهٔ 1677حضور خاطر اگر در نماز معتبرست

غزل شمارهٔ 1774ز اشک، دیده تاریک شمع نورانی است

غزل شمارهٔ 2304دردمندی کرد بر من شربت دیدار تلخ

غزل شمارهٔ 2475عشق بالا دست وجان بیقرارم داده اند

غزل شمارهٔ 3582از ملامت دل روشن گهران شاد شود

غزل شمارهٔ 3941دماغ سوختگان را شراب تازه کند

غزل شمارهٔ 3942کجا مرا می گلگون دماغ تازه کند

غزل شمارهٔ 3943کسی برون سرازین بحربیکرانه کند

غزل شمارهٔ 3975سری که خالی از اندیشه محال شود

غزل شمارهٔ 4050سودا کدورت از دیوانه می برد

غزل شمارهٔ 4065دل آب گشت وتربیت دانه ای نکرد

غزل شمارهٔ 4122طی شد زمان پیری ودل داغدار ماند

غزل شمارهٔ 4245هر جا حدیث خامه من بر زبان رود

غزل شمارهٔ 4256چینی اگر ز سنبل زلف تو وا شود

غزل شمارهٔ 4258از خط فروغ روی تو پنهان کجا شود

غزل شمارهٔ 4806در کاهش است از سخن خود سخن طراز

غزل شمارهٔ 5267حیرت نگر که در بغل غنچه بوی گل

غزل شمارهٔ 5318در نبندد چون کمان برروی مهمان خانه ام

غزل شمارهٔ 5397تیغ سیرابم دم از پاکی گوهر می زنم

غزل شمارهٔ 5611به فلک از تن خاکی چو مسیحا رفتم

غزل شمارهٔ 5759به هر که باده دهد یار، من خراب شوم

غزل شمارهٔ 5804تا چند خون زرشک تماشاییان خورم؟

غزل شمارهٔ 5961چه عجب اگر نسوزد دل کس به آه سردم

غزل شمارهٔ 6007پیچ و تاب عشق را نتوان ز جان برداشتن

غزل شمارهٔ 6321خجل ز کوشش تدبیر بایدم بودن

غزل شمارهٔ 6431هر چند به ظاهر چون روان در بدنم من

غزل شمارهٔ 6453می دود هر کس ز خود بیرون به استقبال او

غزل شمارهٔ 6866حضور فرش بود در جهان درویشی

غزل شمارهٔ 1391وقت رندی خوش که کام از موسم گل برگرفت

غزل شمارهٔ 1549از تب رشک تو خورشید هلالی شده است

غزل شمارهٔ 1634هر که باریک شد از فکر، توانایی یافت

غزل شمارهٔ 1677حضور خاطر اگر در نماز معتبرست

غزل شمارهٔ 1774ز اشک، دیده تاریک شمع نورانی است

غزل شمارهٔ 2304دردمندی کرد بر من شربت دیدار تلخ

غزل شمارهٔ 2475عشق بالا دست وجان بیقرارم داده اند

غزل شمارهٔ 3582از ملامت دل روشن گهران شاد شود

غزل شمارهٔ 3941دماغ سوختگان را شراب تازه کند

غزل شمارهٔ 3942کجا مرا می گلگون دماغ تازه کند

غزل شمارهٔ 3943کسی برون سرازین بحربیکرانه کند

غزل شمارهٔ 3975سری که خالی از اندیشه محال شود

غزل شمارهٔ 4050سودا کدورت از دیوانه می برد

غزل شمارهٔ 4065دل آب گشت وتربیت دانه ای نکرد

غزل شمارهٔ 4122طی شد زمان پیری ودل داغدار ماند

غزل شمارهٔ 4245هر جا حدیث خامه من بر زبان رود

غزل شمارهٔ 4256چینی اگر ز سنبل زلف تو وا شود

غزل شمارهٔ 4258از خط فروغ روی تو پنهان کجا شود

غزل شمارهٔ 4806در کاهش است از سخن خود سخن طراز

غزل شمارهٔ 5267حیرت نگر که در بغل غنچه بوی گل

غزل شمارهٔ 5318در نبندد چون کمان برروی مهمان خانه ام

غزل شمارهٔ 5397تیغ سیرابم دم از پاکی گوهر می زنم

غزل شمارهٔ 5611به فلک از تن خاکی چو مسیحا رفتم

غزل شمارهٔ 5759به هر که باده دهد یار، من خراب شوم

غزل شمارهٔ 5804تا چند خون زرشک تماشاییان خورم؟

غزل شمارهٔ 5961چه عجب اگر نسوزد دل کس به آه سردم

غزل شمارهٔ 6007پیچ و تاب عشق را نتوان ز جان برداشتن

غزل شمارهٔ 6321خجل ز کوشش تدبیر بایدم بودن

غزل شمارهٔ 6431هر چند به ظاهر چون روان در بدنم من

غزل شمارهٔ 6453می دود هر کس ز خود بیرون به استقبال او

غزل شمارهٔ 6866حضور فرش بود در جهان درویشی