صنفِ غزل میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 5425می شود پرشور هروادی که مجنونش منم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5425

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5426چند از غفلت به عیب دیگران گویاشوم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5426

13 اشعار

غزل شمارهٔ 5427سوختم چند از هوای نفس بی لنگر شوم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5427

9 اشعار

غزل شمارهٔ 5428هرکه ادراک زلف و روی جانان را به هم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5428

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5429تاخط شیرنگ آورد از دو جانب سر به هم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5429

16 اشعار

غزل شمارهٔ 5430ساده لوحان غافلند از الفت بیجای هم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5430

9 اشعار

غزل شمارهٔ 5431معنی بسیار را از لفظ کم جان می دهم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5431

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5432خاکمال دشمن سرکش به تمکین می دهم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5432

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5433از حجاب عشق محروم از گل روی توییم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5433

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5434ما ز حرف پوچ مانند صدف لب بسته ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5434

7 اشعار

غزل شمارهٔ 5435ما ز فیض بیخودی از خودپرستی رسته ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5435

9 اشعار

غزل شمارهٔ 5436ما رگ جان را به آن زلف پریشان بسته ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5436

13 اشعار

غزل شمارهٔ 5437ما ز بیکاری ز فکر کار فارغ گشته ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5437

13 اشعار

غزل شمارهٔ 5438در ره باطل ز پا چون نقش پا افتاده‌ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5438

9 اشعار

غزل شمارهٔ 5439ما درین وحشت سرا آتش عنان افتاده ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5439

آڈیو

17 اشعار

غزل شمارهٔ 5440ما چو موج خوش عنان در بحر و بر افتاده ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5440

9 اشعار

غزل شمارهٔ 5441ما وفاداری به اسباب جهان نسپرده ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5441

13 اشعار

غزل شمارهٔ 5442زیر سقف چرخ بیدردانه پا افشرده ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5442

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5443ما به اکسیر قناعت خاک را زر کرده ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5443

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5444رانده درگاه حق را داغ محرومی سزاست

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5444

11 اشعار

غزل شمارهٔ 5445ما به روی تلخ صلح از اهل عالم کرده ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5445

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5446عشق را در تنگنای سینه پنهان کرده‌ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5446

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5447ما دماغ خشک را از باده گلشن کرده‌ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5447

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5448ما ز سر بیرون هوای سیر گردون کرده ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5448

7 اشعار

غزل شمارهٔ 5449چون سبو تا ما ز دست خویش بالین کرده ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5449

11 اشعار

غزل شمارهٔ 5450چهره از عشق جوانان ارغوانی کرده ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5450

6 اشعار

غزل شمارهٔ 5451ما که سطر کهکشان از لوح گردون خوانده ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5451

6 اشعار

غزل شمارهٔ 5452ما چو سرو از راستی دامن به بار افشانده ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5452

18 اشعار

غزل شمارهٔ 5453ما به چشم انجم و افلاک خار افشانده ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5453

11 اشعار

غزل شمارهٔ 5454لطف کن مطرب رهی سر کن که بر جا مانده ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5454

13 اشعار

غزل شمارهٔ 5455گرچه ما سر پیش از جوش ثمر افکنده ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5455

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5456عشق را در بند جسم از پیچ و تاب افکنده‌ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5456

10 اشعار

غزل شمارهٔ 5457روزگاری در رگ جان پیچ و تاب افکنده‌ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5457

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5458ما ز روی آتشین او نقاب افکنده‌ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5458

4 اشعار

غزل شمارهٔ 5459ما دل خود را ز غفلت در گناه افکنده ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5459

7 اشعار

غزل شمارهٔ 5460ما به چشم کوته اندیشان چنین آسوده ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5460

17 اشعار

غزل شمارهٔ 5461ما به بوی گل ز قرب گلستان آسوده‌ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5461

15 اشعار

غزل شمارهٔ 5462در دل صد پاره عیش جاودان پوشیده ایم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5462

15 اشعار

غزل شمارهٔ 5463ما ز شغل آب و گل آیینه را پرداختیم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5463

7 اشعار

غزل شمارهٔ 5464ما نفس بر لب به صد رنج و تعب می آوریم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5464

7 اشعار

غزل شمارهٔ 5465از شکست آرزو قند مکرر می خوریم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5465

13 اشعار

غزل شمارهٔ 5466ما ز حیرت در حریم وصل هجران می کشیم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5466

8 اشعار

غزل شمارهٔ 5467ما به دشنام از لب شیرین دلبر قانعیم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5467

22 اشعار

غزل شمارهٔ 5468ما ز اهل عالمیم اما ز عالم فارغیم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5468

6 اشعار

غزل شمارهٔ 5469ما چو صبح از راست گفتاری علم در عالمیم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5469

آڈیو

17 اشعار

غزل شمارهٔ 5470گرد باد دامن صحرای بی سامانیم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5470

آڈیو

16 اشعار

غزل شمارهٔ 5471چند چون اخگر نفس در زیر خاکستر زنیم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5471

13 اشعار

غزل شمارهٔ 5472در وصالیم و ز هجران دست بر سر می‌زنیم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5472

6 اشعار

غزل شمارهٔ 5473مستیی کو تا ره صحرای محشر سرکنیم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5473

13 اشعار

غزل شمارهٔ 5474عشق کو تا همچو گل با خون خود بازی کنیم

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 5474

8 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 5425–می شود پرشور هروادی که مجنونش منم

غزل شمارهٔ 5426–چند از غفلت به عیب دیگران گویاشوم

غزل شمارهٔ 5427–سوختم چند از هوای نفس بی لنگر شوم

غزل شمارهٔ 5428–هرکه ادراک زلف و روی جانان را به هم

غزل شمارهٔ 5429–تاخط شیرنگ آورد از دو جانب سر به هم

غزل شمارهٔ 5430–ساده لوحان غافلند از الفت بیجای هم

غزل شمارهٔ 5431–معنی بسیار را از لفظ کم جان می دهم

غزل شمارهٔ 5432–خاکمال دشمن سرکش به تمکین می دهم

غزل شمارهٔ 5433–از حجاب عشق محروم از گل روی توییم

غزل شمارهٔ 5434–ما ز حرف پوچ مانند صدف لب بسته ایم

غزل شمارهٔ 5435–ما ز فیض بیخودی از خودپرستی رسته ایم

غزل شمارهٔ 5436–ما رگ جان را به آن زلف پریشان بسته ایم

غزل شمارهٔ 5437–ما ز بیکاری ز فکر کار فارغ گشته ایم

غزل شمارهٔ 5438–در ره باطل ز پا چون نقش پا افتاده‌ایم

غزل شمارهٔ 5439–ما درین وحشت سرا آتش عنان افتاده ایم

غزل شمارهٔ 5440–ما چو موج خوش عنان در بحر و بر افتاده ایم

غزل شمارهٔ 5441–ما وفاداری به اسباب جهان نسپرده ایم

غزل شمارهٔ 5442–زیر سقف چرخ بیدردانه پا افشرده ایم

غزل شمارهٔ 5443–ما به اکسیر قناعت خاک را زر کرده ایم

غزل شمارهٔ 5444–رانده درگاه حق را داغ محرومی سزاست

غزل شمارهٔ 5445–ما به روی تلخ صلح از اهل عالم کرده ایم

غزل شمارهٔ 5446–عشق را در تنگنای سینه پنهان کرده‌ایم

غزل شمارهٔ 5447–ما دماغ خشک را از باده گلشن کرده‌ایم

غزل شمارهٔ 5448–ما ز سر بیرون هوای سیر گردون کرده ایم

غزل شمارهٔ 5449–چون سبو تا ما ز دست خویش بالین کرده ایم

غزل شمارهٔ 5450–چهره از عشق جوانان ارغوانی کرده ایم

غزل شمارهٔ 5451–ما که سطر کهکشان از لوح گردون خوانده ایم

غزل شمارهٔ 5452–ما چو سرو از راستی دامن به بار افشانده ایم

غزل شمارهٔ 5453–ما به چشم انجم و افلاک خار افشانده ایم

غزل شمارهٔ 5454–لطف کن مطرب رهی سر کن که بر جا مانده ایم

غزل شمارهٔ 5455–گرچه ما سر پیش از جوش ثمر افکنده ایم

غزل شمارهٔ 5456–عشق را در بند جسم از پیچ و تاب افکنده‌ایم

غزل شمارهٔ 5457–روزگاری در رگ جان پیچ و تاب افکنده‌ایم

غزل شمارهٔ 5458–ما ز روی آتشین او نقاب افکنده‌ایم

غزل شمارهٔ 5459–ما دل خود را ز غفلت در گناه افکنده ایم

غزل شمارهٔ 5460–ما به چشم کوته اندیشان چنین آسوده ایم

غزل شمارهٔ 5461–ما به بوی گل ز قرب گلستان آسوده‌ایم

غزل شمارهٔ 5462–در دل صد پاره عیش جاودان پوشیده ایم

غزل شمارهٔ 5463–ما ز شغل آب و گل آیینه را پرداختیم

غزل شمارهٔ 5464–ما نفس بر لب به صد رنج و تعب می آوریم

غزل شمارهٔ 5465–از شکست آرزو قند مکرر می خوریم

غزل شمارهٔ 5466–ما ز حیرت در حریم وصل هجران می کشیم

غزل شمارهٔ 5467–ما به دشنام از لب شیرین دلبر قانعیم

غزل شمارهٔ 5468–ما ز اهل عالمیم اما ز عالم فارغیم

غزل شمارهٔ 5469–ما چو صبح از راست گفتاری علم در عالمیم

غزل شمارهٔ 5470–گرد باد دامن صحرای بی سامانیم

غزل شمارهٔ 5471–چند چون اخگر نفس در زیر خاکستر زنیم

غزل شمارهٔ 5472–در وصالیم و ز هجران دست بر سر می‌زنیم

غزل شمارهٔ 5473–مستیی کو تا ره صحرای محشر سرکنیم

غزل شمارهٔ 5474–عشق کو تا همچو گل با خون خود بازی کنیم

صنفِ غزل میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 5425–می شود پرشور هروادی که مجنونش منم

غزل شمارهٔ 5426–چند از غفلت به عیب دیگران گویاشوم

غزل شمارهٔ 5427–سوختم چند از هوای نفس بی لنگر شوم

غزل شمارهٔ 5428–هرکه ادراک زلف و روی جانان را به هم

غزل شمارهٔ 5429–تاخط شیرنگ آورد از دو جانب سر به هم

غزل شمارهٔ 5430–ساده لوحان غافلند از الفت بیجای هم

غزل شمارهٔ 5431–معنی بسیار را از لفظ کم جان می دهم

غزل شمارهٔ 5432–خاکمال دشمن سرکش به تمکین می دهم

غزل شمارهٔ 5433–از حجاب عشق محروم از گل روی توییم

غزل شمارهٔ 5434–ما ز حرف پوچ مانند صدف لب بسته ایم

غزل شمارهٔ 5435–ما ز فیض بیخودی از خودپرستی رسته ایم

غزل شمارهٔ 5436–ما رگ جان را به آن زلف پریشان بسته ایم

غزل شمارهٔ 5437–ما ز بیکاری ز فکر کار فارغ گشته ایم

غزل شمارهٔ 5438–در ره باطل ز پا چون نقش پا افتاده‌ایم

غزل شمارهٔ 5439–ما درین وحشت سرا آتش عنان افتاده ایم

غزل شمارهٔ 5440–ما چو موج خوش عنان در بحر و بر افتاده ایم

غزل شمارهٔ 5441–ما وفاداری به اسباب جهان نسپرده ایم

غزل شمارهٔ 5442–زیر سقف چرخ بیدردانه پا افشرده ایم

غزل شمارهٔ 5443–ما به اکسیر قناعت خاک را زر کرده ایم

غزل شمارهٔ 5444–رانده درگاه حق را داغ محرومی سزاست

غزل شمارهٔ 5445–ما به روی تلخ صلح از اهل عالم کرده ایم

غزل شمارهٔ 5446–عشق را در تنگنای سینه پنهان کرده‌ایم

غزل شمارهٔ 5447–ما دماغ خشک را از باده گلشن کرده‌ایم

غزل شمارهٔ 5448–ما ز سر بیرون هوای سیر گردون کرده ایم

غزل شمارهٔ 5449–چون سبو تا ما ز دست خویش بالین کرده ایم

غزل شمارهٔ 5450–چهره از عشق جوانان ارغوانی کرده ایم

غزل شمارهٔ 5425می شود پرشور هروادی که مجنونش منم

غزل شمارهٔ 5426چند از غفلت به عیب دیگران گویاشوم

غزل شمارهٔ 5427سوختم چند از هوای نفس بی لنگر شوم

غزل شمارهٔ 5428هرکه ادراک زلف و روی جانان را به هم

غزل شمارهٔ 5429تاخط شیرنگ آورد از دو جانب سر به هم

غزل شمارهٔ 5430ساده لوحان غافلند از الفت بیجای هم

غزل شمارهٔ 5431معنی بسیار را از لفظ کم جان می دهم

غزل شمارهٔ 5432خاکمال دشمن سرکش به تمکین می دهم

غزل شمارهٔ 5433از حجاب عشق محروم از گل روی توییم

غزل شمارهٔ 5434ما ز حرف پوچ مانند صدف لب بسته ایم

غزل شمارهٔ 5435ما ز فیض بیخودی از خودپرستی رسته ایم

غزل شمارهٔ 5436ما رگ جان را به آن زلف پریشان بسته ایم

غزل شمارهٔ 5437ما ز بیکاری ز فکر کار فارغ گشته ایم

غزل شمارهٔ 5438در ره باطل ز پا چون نقش پا افتاده‌ایم

غزل شمارهٔ 5439ما درین وحشت سرا آتش عنان افتاده ایم

غزل شمارهٔ 5440ما چو موج خوش عنان در بحر و بر افتاده ایم

غزل شمارهٔ 5441ما وفاداری به اسباب جهان نسپرده ایم

غزل شمارهٔ 5442زیر سقف چرخ بیدردانه پا افشرده ایم

غزل شمارهٔ 5443ما به اکسیر قناعت خاک را زر کرده ایم

غزل شمارهٔ 5444رانده درگاه حق را داغ محرومی سزاست

غزل شمارهٔ 5445ما به روی تلخ صلح از اهل عالم کرده ایم

غزل شمارهٔ 5446عشق را در تنگنای سینه پنهان کرده‌ایم

غزل شمارهٔ 5447ما دماغ خشک را از باده گلشن کرده‌ایم

غزل شمارهٔ 5448ما ز سر بیرون هوای سیر گردون کرده ایم

غزل شمارهٔ 5449چون سبو تا ما ز دست خویش بالین کرده ایم

غزل شمارهٔ 5450چهره از عشق جوانان ارغوانی کرده ایم

غزل شمارهٔ 5451ما که سطر کهکشان از لوح گردون خوانده ایم

غزل شمارهٔ 5452ما چو سرو از راستی دامن به بار افشانده ایم

غزل شمارهٔ 5453ما به چشم انجم و افلاک خار افشانده ایم

غزل شمارهٔ 5454لطف کن مطرب رهی سر کن که بر جا مانده ایم

غزل شمارهٔ 5455گرچه ما سر پیش از جوش ثمر افکنده ایم

غزل شمارهٔ 5456عشق را در بند جسم از پیچ و تاب افکنده‌ایم

غزل شمارهٔ 5457روزگاری در رگ جان پیچ و تاب افکنده‌ایم

غزل شمارهٔ 5458ما ز روی آتشین او نقاب افکنده‌ایم

غزل شمارهٔ 5459ما دل خود را ز غفلت در گناه افکنده ایم

غزل شمارهٔ 5460ما به چشم کوته اندیشان چنین آسوده ایم

غزل شمارهٔ 5461ما به بوی گل ز قرب گلستان آسوده‌ایم

غزل شمارهٔ 5462در دل صد پاره عیش جاودان پوشیده ایم

غزل شمارهٔ 5463ما ز شغل آب و گل آیینه را پرداختیم

غزل شمارهٔ 5464ما نفس بر لب به صد رنج و تعب می آوریم

غزل شمارهٔ 5465از شکست آرزو قند مکرر می خوریم

غزل شمارهٔ 5466ما ز حیرت در حریم وصل هجران می کشیم

غزل شمارهٔ 5467ما به دشنام از لب شیرین دلبر قانعیم

غزل شمارهٔ 5468ما ز اهل عالمیم اما ز عالم فارغیم

غزل شمارهٔ 5469ما چو صبح از راست گفتاری علم در عالمیم

غزل شمارهٔ 5470گرد باد دامن صحرای بی سامانیم

غزل شمارهٔ 5471چند چون اخگر نفس در زیر خاکستر زنیم

غزل شمارهٔ 5472در وصالیم و ز هجران دست بر سر می‌زنیم

غزل شمارهٔ 5473مستیی کو تا ره صحرای محشر سرکنیم

غزل شمارهٔ 5474عشق کو تا همچو گل با خون خود بازی کنیم

غزل شمارهٔ 5425می شود پرشور هروادی که مجنونش منم

غزل شمارهٔ 5426چند از غفلت به عیب دیگران گویاشوم

غزل شمارهٔ 5427سوختم چند از هوای نفس بی لنگر شوم

غزل شمارهٔ 5428هرکه ادراک زلف و روی جانان را به هم

غزل شمارهٔ 5429تاخط شیرنگ آورد از دو جانب سر به هم

غزل شمارهٔ 5430ساده لوحان غافلند از الفت بیجای هم

غزل شمارهٔ 5431معنی بسیار را از لفظ کم جان می دهم

غزل شمارهٔ 5432خاکمال دشمن سرکش به تمکین می دهم

غزل شمارهٔ 5433از حجاب عشق محروم از گل روی توییم

غزل شمارهٔ 5434ما ز حرف پوچ مانند صدف لب بسته ایم

غزل شمارهٔ 5435ما ز فیض بیخودی از خودپرستی رسته ایم

غزل شمارهٔ 5436ما رگ جان را به آن زلف پریشان بسته ایم

غزل شمارهٔ 5437ما ز بیکاری ز فکر کار فارغ گشته ایم

غزل شمارهٔ 5438در ره باطل ز پا چون نقش پا افتاده‌ایم

غزل شمارهٔ 5439ما درین وحشت سرا آتش عنان افتاده ایم

غزل شمارهٔ 5440ما چو موج خوش عنان در بحر و بر افتاده ایم

غزل شمارهٔ 5441ما وفاداری به اسباب جهان نسپرده ایم

غزل شمارهٔ 5442زیر سقف چرخ بیدردانه پا افشرده ایم

غزل شمارهٔ 5443ما به اکسیر قناعت خاک را زر کرده ایم

غزل شمارهٔ 5444رانده درگاه حق را داغ محرومی سزاست

غزل شمارهٔ 5445ما به روی تلخ صلح از اهل عالم کرده ایم

غزل شمارهٔ 5446عشق را در تنگنای سینه پنهان کرده‌ایم

غزل شمارهٔ 5447ما دماغ خشک را از باده گلشن کرده‌ایم

غزل شمارهٔ 5448ما ز سر بیرون هوای سیر گردون کرده ایم

غزل شمارهٔ 5449چون سبو تا ما ز دست خویش بالین کرده ایم

غزل شمارهٔ 5450چهره از عشق جوانان ارغوانی کرده ایم

غزل شمارهٔ 5451ما که سطر کهکشان از لوح گردون خوانده ایم

غزل شمارهٔ 5452ما چو سرو از راستی دامن به بار افشانده ایم

غزل شمارهٔ 5453ما به چشم انجم و افلاک خار افشانده ایم

غزل شمارهٔ 5454لطف کن مطرب رهی سر کن که بر جا مانده ایم