باب

عذر آوردن مرغان

نظمیں

حکایت مسعود و کودک ماهیگیر

حکایت خونیی که به بهشت رفت

حکایت سلطان محمود و خارکن

حکایت شیخ نوقانی

حکایت دیوانه‌ای برهنه که جبه‌ای ژنده به او بخشیدند

به کعبه رفتن رابعه

حکایت دیوانه‌ای که از مگس و کیک در عذاب بود

حکایت مرد توبه شکن

حکایت مرد بت پرستی که بت را خطاب میکرد و خدا خطابش را لبیک گفت

حکایت صوفی و انگبین فروش

حکایت موسی و قارون

حکایت زاهدی خودپسند که از مرده‌ای احتراز جست

گفتهٔ عباسه دربارهٔ روز رستخیز

گم‌شدن شبلی از بغداد

خصومت دو مرقع پوش

حکایت مفلسی که عاشق شاه مصر شد

حکایت گور کنی که عمر دراز یافت

گفتار عباسه دربارهٔ نفس

گفتگوی سالک ژنده‌پوش با پادشاه

حکایت دو روباه که شکار خسرو شدند

حکایت غافلی که از ابلیس گله داشت

احوال مالک دینار

پند دیوانه‌ای با خواجه‌ای ناسپاس

گفتار مردی پاک‌دین

حکایت نومریدی که زر از شیخ خود پنهان می‌داشت

نکته‌ای که شیخ بصره از رابعه پرسید

عابدی که پس از سالها عبادت به نوای مرغی دل خوش کرده بود

حکایت شهریاری که قصری زرنگار کرد

حکایت بازاریی که سرای زرنگار کرد

حکایت عنکبوت و خانهٔ او

حکایت مردی گران جان که در بیابان به درویشی رسید

سوگواری مردی که بی‌قرار و پند بیدلی به او

حکایت غافلی که عود می‌سوخت

حکایت دردمندی که از مرگ دوستش پیش شبلی گریه می‌کرد

حکایت تاجری که از فروختن کنیز خود پشیمان شد

حکایت خسروی که سگ تازی خود را رها کرد

حکایت حلاج که در دم مرگ روی خود را به خون خود سرخ کرد

حکایت جنید که سر پسرش را بریدند

حکایت مرگ ققنس

سوگواری پسری که در مرگ پدر

گفتار نایبی در دم مرگ

گفتگوی عیسی با خم آب

گفتگوی سقراط با شاگردش در دم مرگ

راه‌بینی که از دست کسی شربت نمی‌خورد

حکایت چاکری که از دست شاه میوهٔ تلخی را با رغبت خورد

گفتار مردی صوفی از روزگار خود

حکایت پیرزنی که از شیخ مهنه دعای خوشدلی خواست

گفتار جنید دربارهٔ خوشدلی

حکایت خفاشی که به طلب خورشید پرواز می‌کرد

حکایت خسروی که به استقبالش شهر را آراسته بودند و او فقط به آرایش زندانیان توجه کرد