غزلیات

غزل شمارهٔ 6003بر سبکروحان گران نبود بپا برخاستن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6003

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6004چون صدف تا چند پیش ابر دست افراشتن؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6004

6 اشعار

غزل شمارهٔ 6005نیست معشوقی همین زلف چلیپا داشتن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6005

8 اشعار

غزل شمارهٔ 6006پیش اهل دل ادب منظور باید داشتن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6006

11 اشعار

غزل شمارهٔ 6007پیچ و تاب عشق را نتوان ز جان برداشتن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6007

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6008راز را در سینه دشوارست پنهان داشتن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6008

18 اشعار

غزل شمارهٔ 6009کار هر بی ظرف نبود عشق پنهان داشتن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6009

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6010اندکی کوتاه کن زلف بلند خویشتن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6010

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6011موج دریا را نباشد اختیار خویشتن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6011

آڈیو

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6012به که غافل باشد آن سرو روان از خویشتن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6012

8 اشعار

غزل شمارهٔ 6013چند چون طاوس باشی محو بال خویشتن؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6013

8 اشعار

غزل شمارهٔ 6014آدمی را نیست خصمی چون جمال خویشتن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6014

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6015تندخویان می زنند آتش به جان خویشتن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6015

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6016برده ام تا از سر کویت نشان خویشتن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6016

6 اشعار

غزل شمارهٔ 6017هیچ همدردی نمی یابم سزای خویشتن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6017

آڈیو

12 اشعار

غزل شمارهٔ 6018عشق در بند گران است از وفای خویشتن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6018

7 اشعار

غزل شمارهٔ 6019پیش هر تلخی نریزم آبروی خویشتن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6019

14 اشعار

غزل شمارهٔ 6020حق گوهر چیست، آب و رنگ گوهر یافتن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6020

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6021در محبت راز سر پوشیده نتوان یافتن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6021

7 اشعار

غزل شمارهٔ 6022سر به زانوماندگان را طاق می گردد سخن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6022

7 اشعار

غزل شمارهٔ 6023در لب جان پرور جانان نمی ماند سخن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6023

12 اشعار

غزل شمارهٔ 6024دل مدام از خط و زلف یار می گوید سخن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6024

11 اشعار

غزل شمارهٔ 6025نیست از منصور اگر مستانه می گوید سخن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6025

13 اشعار

غزل شمارهٔ 6026هر که باشد چون قلم از سینه چاکان سخن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6026

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6027می نشاند آن دهان تنگ را در خون سخن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6027

12 اشعار

غزل شمارهٔ 6028می شود نقل مجالس چون شود شیرین سخن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6028

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6029چون قلم آن را که در سر هست سودای سخن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6029

14 اشعار

غزل شمارهٔ 6030دست رد مشکل بود بر توشه عقبی زدن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6030

7 اشعار

غزل شمارهٔ 6031لشکر خط ملک حسنت را به هم خواهد زدن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6031

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6032باده با رندان صافی سینه می باید زدن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6032

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6033باده بی لعل لب دلبر نمی باید زدن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6033

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6034تا توان خاموش بودن دم نمی باید زدن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6034

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6035تا به کی پوشیده از همصحبتان ساغر زدن؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6035

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6036چند حرف آب و نان چون مردم غافل زدن؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6036

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6037بخیه تا کی بر لباس تن ز آب و نان زدن؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6037

13 اشعار

غزل شمارهٔ 6038چیست دانی عشقبازی، بی سخن گویا شدن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6038

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6039استخوان من اگر رزق هما خواهد شدن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6039

11 اشعار

غزل شمارهٔ 6040عاقبت این مرغ وحشی زین قفس خواهد شدن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6040

11 اشعار

غزل شمارهٔ 6041شوق ما بال و پر جسم گران خواهد شدن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6041

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6042ای که چون گل خنده بر اوضاع عالم می زنی

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6042

10 اشعار

غزل شمارهٔ 6043خانه سوز و آشیان پرداز می باید شدن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6043

8 اشعار

غزل شمارهٔ 6044در حضور بلبلان خاموش می باید شدن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6044

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6045پیش مستان از خرد بیگانه می باید شدن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6045

9 اشعار

غزل شمارهٔ 6046مرد غوغا نیستی سرور نمی باید شدن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6046

17 اشعار

غزل شمارهٔ 6047از سرانجام سفر غافل نمی باید شدن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6047

15 اشعار

غزل شمارهٔ 6048چون توان قانع به پیغام از لب دلبر شدن؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6048

8 اشعار

غزل شمارهٔ 6049چند سرگردان درین دریای بی لنگر شدن؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6049

11 اشعار

غزل شمارهٔ 6050گر تو ای سرو روان خواهی هم آغوشم شدن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6050

6 اشعار

غزل شمارهٔ 6051عمر اگر باشد ز قید تن رها خواهم شدن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6051

13 اشعار

غزل شمارهٔ 6052با هوسناکان چنین گر آشنا خواهی شدن

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 6052

9 اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 6003–بر سبکروحان گران نبود بپا برخاستن

غزل شمارهٔ 6004–چون صدف تا چند پیش ابر دست افراشتن؟

غزل شمارهٔ 6005–نیست معشوقی همین زلف چلیپا داشتن

غزل شمارهٔ 6006–پیش اهل دل ادب منظور باید داشتن

غزل شمارهٔ 6007–پیچ و تاب عشق را نتوان ز جان برداشتن

غزل شمارهٔ 6008–راز را در سینه دشوارست پنهان داشتن

غزل شمارهٔ 6009–کار هر بی ظرف نبود عشق پنهان داشتن

غزل شمارهٔ 6010–اندکی کوتاه کن زلف بلند خویشتن

غزل شمارهٔ 6011–موج دریا را نباشد اختیار خویشتن

غزل شمارهٔ 6012–به که غافل باشد آن سرو روان از خویشتن

غزل شمارهٔ 6013–چند چون طاوس باشی محو بال خویشتن؟

غزل شمارهٔ 6014–آدمی را نیست خصمی چون جمال خویشتن

غزل شمارهٔ 6015–تندخویان می زنند آتش به جان خویشتن

غزل شمارهٔ 6016–برده ام تا از سر کویت نشان خویشتن

غزل شمارهٔ 6017–هیچ همدردی نمی یابم سزای خویشتن

غزل شمارهٔ 6018–عشق در بند گران است از وفای خویشتن

غزل شمارهٔ 6019–پیش هر تلخی نریزم آبروی خویشتن

غزل شمارهٔ 6020–حق گوهر چیست، آب و رنگ گوهر یافتن

غزل شمارهٔ 6021–در محبت راز سر پوشیده نتوان یافتن

غزل شمارهٔ 6022–سر به زانوماندگان را طاق می گردد سخن

غزل شمارهٔ 6023–در لب جان پرور جانان نمی ماند سخن

غزل شمارهٔ 6024–دل مدام از خط و زلف یار می گوید سخن

غزل شمارهٔ 6025–نیست از منصور اگر مستانه می گوید سخن

غزل شمارهٔ 6026–هر که باشد چون قلم از سینه چاکان سخن

غزل شمارهٔ 6027–می نشاند آن دهان تنگ را در خون سخن

غزل شمارهٔ 6028–می شود نقل مجالس چون شود شیرین سخن

غزل شمارهٔ 6029–چون قلم آن را که در سر هست سودای سخن

غزل شمارهٔ 6030–دست رد مشکل بود بر توشه عقبی زدن

غزل شمارهٔ 6031–لشکر خط ملک حسنت را به هم خواهد زدن

غزل شمارهٔ 6032–باده با رندان صافی سینه می باید زدن

غزل شمارهٔ 6033–باده بی لعل لب دلبر نمی باید زدن

غزل شمارهٔ 6034–تا توان خاموش بودن دم نمی باید زدن

غزل شمارهٔ 6035–تا به کی پوشیده از همصحبتان ساغر زدن؟

غزل شمارهٔ 6036–چند حرف آب و نان چون مردم غافل زدن؟

غزل شمارهٔ 6037–بخیه تا کی بر لباس تن ز آب و نان زدن؟

غزل شمارهٔ 6038–چیست دانی عشقبازی، بی سخن گویا شدن

غزل شمارهٔ 6039–استخوان من اگر رزق هما خواهد شدن

غزل شمارهٔ 6040–عاقبت این مرغ وحشی زین قفس خواهد شدن

غزل شمارهٔ 6041–شوق ما بال و پر جسم گران خواهد شدن

غزل شمارهٔ 6042–ای که چون گل خنده بر اوضاع عالم می زنی

غزل شمارهٔ 6043–خانه سوز و آشیان پرداز می باید شدن

غزل شمارهٔ 6044–در حضور بلبلان خاموش می باید شدن

غزل شمارهٔ 6045–پیش مستان از خرد بیگانه می باید شدن

غزل شمارهٔ 6046–مرد غوغا نیستی سرور نمی باید شدن

غزل شمارهٔ 6047–از سرانجام سفر غافل نمی باید شدن

غزل شمارهٔ 6048–چون توان قانع به پیغام از لب دلبر شدن؟

غزل شمارهٔ 6049–چند سرگردان درین دریای بی لنگر شدن؟

غزل شمارهٔ 6050–گر تو ای سرو روان خواهی هم آغوشم شدن

غزل شمارهٔ 6051–عمر اگر باشد ز قید تن رها خواهم شدن

غزل شمارهٔ 6052–با هوسناکان چنین گر آشنا خواهی شدن

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 6003–بر سبکروحان گران نبود بپا برخاستن

غزل شمارهٔ 6004–چون صدف تا چند پیش ابر دست افراشتن؟

غزل شمارهٔ 6005–نیست معشوقی همین زلف چلیپا داشتن

غزل شمارهٔ 6006–پیش اهل دل ادب منظور باید داشتن

غزل شمارهٔ 6007–پیچ و تاب عشق را نتوان ز جان برداشتن

غزل شمارهٔ 6008–راز را در سینه دشوارست پنهان داشتن

غزل شمارهٔ 6009–کار هر بی ظرف نبود عشق پنهان داشتن

غزل شمارهٔ 6010–اندکی کوتاه کن زلف بلند خویشتن

غزل شمارهٔ 6011–موج دریا را نباشد اختیار خویشتن

غزل شمارهٔ 6012–به که غافل باشد آن سرو روان از خویشتن

غزل شمارهٔ 6013–چند چون طاوس باشی محو بال خویشتن؟

غزل شمارهٔ 6014–آدمی را نیست خصمی چون جمال خویشتن

غزل شمارهٔ 6015–تندخویان می زنند آتش به جان خویشتن

غزل شمارهٔ 6016–برده ام تا از سر کویت نشان خویشتن

غزل شمارهٔ 6017–هیچ همدردی نمی یابم سزای خویشتن

غزل شمارهٔ 6018–عشق در بند گران است از وفای خویشتن

غزل شمارهٔ 6019–پیش هر تلخی نریزم آبروی خویشتن

غزل شمارهٔ 6020–حق گوهر چیست، آب و رنگ گوهر یافتن

غزل شمارهٔ 6021–در محبت راز سر پوشیده نتوان یافتن

غزل شمارهٔ 6022–سر به زانوماندگان را طاق می گردد سخن

غزل شمارهٔ 6023–در لب جان پرور جانان نمی ماند سخن

غزل شمارهٔ 6024–دل مدام از خط و زلف یار می گوید سخن

غزل شمارهٔ 6025–نیست از منصور اگر مستانه می گوید سخن

غزل شمارهٔ 6026–هر که باشد چون قلم از سینه چاکان سخن

غزل شمارهٔ 6027–می نشاند آن دهان تنگ را در خون سخن

غزل شمارهٔ 6028–می شود نقل مجالس چون شود شیرین سخن

غزل شمارهٔ 6003بر سبکروحان گران نبود بپا برخاستن

غزل شمارهٔ 6004چون صدف تا چند پیش ابر دست افراشتن؟

غزل شمارهٔ 6005نیست معشوقی همین زلف چلیپا داشتن

غزل شمارهٔ 6006پیش اهل دل ادب منظور باید داشتن

غزل شمارهٔ 6007پیچ و تاب عشق را نتوان ز جان برداشتن

غزل شمارهٔ 6008راز را در سینه دشوارست پنهان داشتن

غزل شمارهٔ 6009کار هر بی ظرف نبود عشق پنهان داشتن

غزل شمارهٔ 6010اندکی کوتاه کن زلف بلند خویشتن

غزل شمارهٔ 6011موج دریا را نباشد اختیار خویشتن

غزل شمارهٔ 6012به که غافل باشد آن سرو روان از خویشتن

غزل شمارهٔ 6013چند چون طاوس باشی محو بال خویشتن؟

غزل شمارهٔ 6014آدمی را نیست خصمی چون جمال خویشتن

غزل شمارهٔ 6015تندخویان می زنند آتش به جان خویشتن

غزل شمارهٔ 6016برده ام تا از سر کویت نشان خویشتن

غزل شمارهٔ 6017هیچ همدردی نمی یابم سزای خویشتن

غزل شمارهٔ 6018عشق در بند گران است از وفای خویشتن

غزل شمارهٔ 6019پیش هر تلخی نریزم آبروی خویشتن

غزل شمارهٔ 6020حق گوهر چیست، آب و رنگ گوهر یافتن

غزل شمارهٔ 6021در محبت راز سر پوشیده نتوان یافتن

غزل شمارهٔ 6022سر به زانوماندگان را طاق می گردد سخن

غزل شمارهٔ 6023در لب جان پرور جانان نمی ماند سخن

غزل شمارهٔ 6024دل مدام از خط و زلف یار می گوید سخن

غزل شمارهٔ 6025نیست از منصور اگر مستانه می گوید سخن

غزل شمارهٔ 6026هر که باشد چون قلم از سینه چاکان سخن

غزل شمارهٔ 6027می نشاند آن دهان تنگ را در خون سخن

غزل شمارهٔ 6028می شود نقل مجالس چون شود شیرین سخن

غزل شمارهٔ 6029چون قلم آن را که در سر هست سودای سخن

غزل شمارهٔ 6030دست رد مشکل بود بر توشه عقبی زدن

غزل شمارهٔ 6031لشکر خط ملک حسنت را به هم خواهد زدن

غزل شمارهٔ 6032باده با رندان صافی سینه می باید زدن

غزل شمارهٔ 6033باده بی لعل لب دلبر نمی باید زدن

غزل شمارهٔ 6034تا توان خاموش بودن دم نمی باید زدن

غزل شمارهٔ 6035تا به کی پوشیده از همصحبتان ساغر زدن؟

غزل شمارهٔ 6036چند حرف آب و نان چون مردم غافل زدن؟

غزل شمارهٔ 6037بخیه تا کی بر لباس تن ز آب و نان زدن؟

غزل شمارهٔ 6038چیست دانی عشقبازی، بی سخن گویا شدن

غزل شمارهٔ 6039استخوان من اگر رزق هما خواهد شدن

غزل شمارهٔ 6040عاقبت این مرغ وحشی زین قفس خواهد شدن

غزل شمارهٔ 6041شوق ما بال و پر جسم گران خواهد شدن

غزل شمارهٔ 6042ای که چون گل خنده بر اوضاع عالم می زنی

غزل شمارهٔ 6043خانه سوز و آشیان پرداز می باید شدن

غزل شمارهٔ 6044در حضور بلبلان خاموش می باید شدن

غزل شمارهٔ 6045پیش مستان از خرد بیگانه می باید شدن

غزل شمارهٔ 6046مرد غوغا نیستی سرور نمی باید شدن

غزل شمارهٔ 6047از سرانجام سفر غافل نمی باید شدن

غزل شمارهٔ 6048چون توان قانع به پیغام از لب دلبر شدن؟

غزل شمارهٔ 6049چند سرگردان درین دریای بی لنگر شدن؟

غزل شمارهٔ 6050گر تو ای سرو روان خواهی هم آغوشم شدن

غزل شمارهٔ 6051عمر اگر باشد ز قید تن رها خواهم شدن

غزل شمارهٔ 6052با هوسناکان چنین گر آشنا خواهی شدن

غزل شمارهٔ 6003بر سبکروحان گران نبود بپا برخاستن

غزل شمارهٔ 6004چون صدف تا چند پیش ابر دست افراشتن؟

غزل شمارهٔ 6005نیست معشوقی همین زلف چلیپا داشتن

غزل شمارهٔ 6006پیش اهل دل ادب منظور باید داشتن

غزل شمارهٔ 6007پیچ و تاب عشق را نتوان ز جان برداشتن

غزل شمارهٔ 6008راز را در سینه دشوارست پنهان داشتن

غزل شمارهٔ 6009کار هر بی ظرف نبود عشق پنهان داشتن

غزل شمارهٔ 6010اندکی کوتاه کن زلف بلند خویشتن

غزل شمارهٔ 6011موج دریا را نباشد اختیار خویشتن

غزل شمارهٔ 6012به که غافل باشد آن سرو روان از خویشتن

غزل شمارهٔ 6013چند چون طاوس باشی محو بال خویشتن؟

غزل شمارهٔ 6014آدمی را نیست خصمی چون جمال خویشتن

غزل شمارهٔ 6015تندخویان می زنند آتش به جان خویشتن

غزل شمارهٔ 6016برده ام تا از سر کویت نشان خویشتن

غزل شمارهٔ 6017هیچ همدردی نمی یابم سزای خویشتن

غزل شمارهٔ 6018عشق در بند گران است از وفای خویشتن

غزل شمارهٔ 6019پیش هر تلخی نریزم آبروی خویشتن

غزل شمارهٔ 6020حق گوهر چیست، آب و رنگ گوهر یافتن

غزل شمارهٔ 6021در محبت راز سر پوشیده نتوان یافتن

غزل شمارهٔ 6022سر به زانوماندگان را طاق می گردد سخن

غزل شمارهٔ 6023در لب جان پرور جانان نمی ماند سخن

غزل شمارهٔ 6024دل مدام از خط و زلف یار می گوید سخن

غزل شمارهٔ 6025نیست از منصور اگر مستانه می گوید سخن

غزل شمارهٔ 6026هر که باشد چون قلم از سینه چاکان سخن

غزل شمارهٔ 6027می نشاند آن دهان تنگ را در خون سخن

غزل شمارهٔ 6028می شود نقل مجالس چون شود شیرین سخن

غزل شمارهٔ 6029چون قلم آن را که در سر هست سودای سخن

غزل شمارهٔ 6030دست رد مشکل بود بر توشه عقبی زدن

غزل شمارهٔ 6031لشکر خط ملک حسنت را به هم خواهد زدن

غزل شمارهٔ 6032باده با رندان صافی سینه می باید زدن