Ghazaliyat by Urfi, in the metre مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)

غزل شمارهٔ 10در باغ طبیعت بفشردیم قدم را

7 couplets

غزل شمارهٔ 33صد قول به یک زمزمه طی می کنم امشب

7 couplets

غزل شمارهٔ 37صد چشمه ی زهر از لب داغ دل ما ریخت

7 couplets

غزل شمارهٔ 43صد شکر که بتخانه ی اندیشه خراب است

7 couplets

غزل شمارهٔ 49تا کوکبه ی رحمت جاوید بلند است

5 couplets

غزل شمارهٔ 58هر گاه که از مهر به کین میل تو بیش است

5 couplets

غزل شمارهٔ 62گر نوش وفا قحط شود، نیش کفاف است

6 couplets

غزل شمارهٔ 65خاموشی من قفل نهان‌خانهٔ عشق است

7 couplets

غزل شمارهٔ 66منزلگه دل‌ها همه کاشانهٔ عشق است

Audio

6 couplets

غزل شمارهٔ 74ما را به طرب موعظت و پند حرام است

9 couplets

غزل شمارهٔ 75ما تشنه لب و چشمه ی حیوان نفس ماست

6 couplets

غزل شمارهٔ 76باز آتش غم دست در آغوش رخس ماست

5 couplets

غزل شمارهٔ 92من بلبل آن گل که گلابش همه خون است

7 couplets

غزل شمارهٔ 93تنها نه دلم باده ی نابش همه خون است

4 couplets

غزل شمارهٔ 99هم صومعه را فیض به دستور نمانده است

6 couplets

غزل شمارهٔ 105از شوق که این ناله گرانمایه متاعی است

7 couplets

غزل شمارهٔ 118ماهم نه نهالی است که خورشید بر اوست

8 couplets

غزل شمارهٔ 120بخت جم و کاووس، عنانش به کف توست

9 couplets

غزل شمارهٔ 127گر نخل وفا بر ندهد چشم تری هست

6 couplets

غزل شمارهٔ 141اصلاح پریشانی ام اندازه ی کس نیست

5 couplets

غزل شمارهٔ 142آن شیوه که غارت گر صد قافله جان نیست

6 couplets

غزل شمارهٔ 155نازنده جهان از تو به آلایش آفت

5 couplets

غزل شمارهٔ 160منصور و اناالحق زدن و دار و دگر هیچ

5 couplets

غزل شمارهٔ 181مجنون تو هر دم روش تازه نسازد

7 couplets

غزل شمارهٔ 186تا بوی نعیم ستم از خوان تو یابند

8 couplets

غزل شمارهٔ 190خوبان که به هم گرمی بازار فروشند

9 couplets

غزل شمارهٔ 194گر باد شوم بر تو وزیدن نگذارند

7 couplets

غزل شمارهٔ 197آن دل که به هجر تو ز آرام برآید

8 couplets

غزل شمارهٔ 208تا بود سراسیمه دلم در به دری بود

7 couplets

غزل شمارهٔ 215زندانی شوق تو به گلزار نگنجد

5 couplets

غزل شمارهٔ 217آنان که غمت مایهٔ افسانه نسازند

6 couplets

غزل شمارهٔ 250آن کو چو من از عشق پریشان ننشیند

5 couplets

غزل شمارهٔ 271دل خانه در این عالم ویرانه نگیرد

5 couplets

غزل شمارهٔ 308آواره دلی کو روش خیر نداند

4 couplets

غزل شمارهٔ 316لب حرف شفا گفت، دلِ سوخته تب کرد

8 couplets

غزل شمارهٔ 327تا چند به زنجیر خرد بند توان بود

6 couplets

غزل شمارهٔ 336از مرگ من آن عشوه نما را که خبر کرد

7 couplets

غزل شمارهٔ 340حیف است که دستی به نمکدان تو یابند

5 couplets

غزل شمارهٔ 351آن کس که مرا با دل غمناک بر آورد

5 couplets

غزل شمارهٔ 364گر مرد وفایی ره بازار الم گیر

6 couplets

غزل شمارهٔ 386کی دل به جهان بنگرد و ناز و نعیمش

8 couplets

غزل شمارهٔ 388آن گه که تو باشی در مردن نگرانش

8 couplets

غزل شمارهٔ 402جان می رود ای اشک ز دنباله روان باش

5 couplets

غزل شمارهٔ 405در دل شکنی آفت صرف است نگاهش

7 couplets

غزل شمارهٔ 407از بس که بود جان، دم رفتن نگرانش

7 couplets

غزل شمارهٔ 422دردی که به افسانه و افسون رود از دل

5 couplets

غزل شمارهٔ 434از مردن دشوار من است آن مژه پر نم

7 couplets

غزل شمارهٔ 440هرگز دل کس را به گناهی نشکستیم

6 couplets

غزل شمارهٔ 452ما لذت فقریم، سخا را نشناسیم

7 couplets

غزل شمارهٔ 454از شش جهتم شکوه زند موج خموشم

6 couplets

Ghazaliyat by Urfi, in the metre مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)

Poems

غزل شمارهٔ 10–در باغ طبیعت بفشردیم قدم را

غزل شمارهٔ 33–صد قول به یک زمزمه طی می کنم امشب

غزل شمارهٔ 37–صد چشمه ی زهر از لب داغ دل ما ریخت

غزل شمارهٔ 43–صد شکر که بتخانه ی اندیشه خراب است

غزل شمارهٔ 49–تا کوکبه ی رحمت جاوید بلند است

غزل شمارهٔ 58–هر گاه که از مهر به کین میل تو بیش است

غزل شمارهٔ 62–گر نوش وفا قحط شود، نیش کفاف است

غزل شمارهٔ 65–خاموشی من قفل نهان‌خانهٔ عشق است

غزل شمارهٔ 66–منزلگه دل‌ها همه کاشانهٔ عشق است

غزل شمارهٔ 74–ما را به طرب موعظت و پند حرام است

غزل شمارهٔ 75–ما تشنه لب و چشمه ی حیوان نفس ماست

غزل شمارهٔ 76–باز آتش غم دست در آغوش رخس ماست

غزل شمارهٔ 92–من بلبل آن گل که گلابش همه خون است

غزل شمارهٔ 93–تنها نه دلم باده ی نابش همه خون است

غزل شمارهٔ 99–هم صومعه را فیض به دستور نمانده است

غزل شمارهٔ 105–از شوق که این ناله گرانمایه متاعی است

غزل شمارهٔ 118–ماهم نه نهالی است که خورشید بر اوست

غزل شمارهٔ 120–بخت جم و کاووس، عنانش به کف توست

غزل شمارهٔ 127–گر نخل وفا بر ندهد چشم تری هست

غزل شمارهٔ 141–اصلاح پریشانی ام اندازه ی کس نیست

غزل شمارهٔ 142–آن شیوه که غارت گر صد قافله جان نیست

غزل شمارهٔ 155–نازنده جهان از تو به آلایش آفت

غزل شمارهٔ 160–منصور و اناالحق زدن و دار و دگر هیچ

غزل شمارهٔ 181–مجنون تو هر دم روش تازه نسازد

غزل شمارهٔ 186–تا بوی نعیم ستم از خوان تو یابند

غزل شمارهٔ 190–خوبان که به هم گرمی بازار فروشند

غزل شمارهٔ 194–گر باد شوم بر تو وزیدن نگذارند

غزل شمارهٔ 197–آن دل که به هجر تو ز آرام برآید

غزل شمارهٔ 208–تا بود سراسیمه دلم در به دری بود

غزل شمارهٔ 215–زندانی شوق تو به گلزار نگنجد

غزل شمارهٔ 217–آنان که غمت مایهٔ افسانه نسازند

غزل شمارهٔ 250–آن کو چو من از عشق پریشان ننشیند

غزل شمارهٔ 271–دل خانه در این عالم ویرانه نگیرد

غزل شمارهٔ 308–آواره دلی کو روش خیر نداند

غزل شمارهٔ 316–لب حرف شفا گفت، دلِ سوخته تب کرد

غزل شمارهٔ 327–تا چند به زنجیر خرد بند توان بود

غزل شمارهٔ 336–از مرگ من آن عشوه نما را که خبر کرد

غزل شمارهٔ 340–حیف است که دستی به نمکدان تو یابند

غزل شمارهٔ 351–آن کس که مرا با دل غمناک بر آورد

غزل شمارهٔ 364–گر مرد وفایی ره بازار الم گیر

غزل شمارهٔ 386–کی دل به جهان بنگرد و ناز و نعیمش

غزل شمارهٔ 388–آن گه که تو باشی در مردن نگرانش

غزل شمارهٔ 402–جان می رود ای اشک ز دنباله روان باش

غزل شمارهٔ 405–در دل شکنی آفت صرف است نگاهش

غزل شمارهٔ 407–از بس که بود جان، دم رفتن نگرانش

غزل شمارهٔ 422–دردی که به افسانه و افسون رود از دل

غزل شمارهٔ 434–از مردن دشوار من است آن مژه پر نم

غزل شمارهٔ 440–هرگز دل کس را به گناهی نشکستیم

غزل شمارهٔ 452–ما لذت فقریم، سخا را نشناسیم

غزل شمارهٔ 454–از شش جهتم شکوه زند موج خموشم

غزل شمارهٔ 10در باغ طبیعت بفشردیم قدم را

غزل شمارهٔ 33صد قول به یک زمزمه طی می کنم امشب

غزل شمارهٔ 37صد چشمه ی زهر از لب داغ دل ما ریخت

غزل شمارهٔ 43صد شکر که بتخانه ی اندیشه خراب است

غزل شمارهٔ 49تا کوکبه ی رحمت جاوید بلند است

غزل شمارهٔ 58هر گاه که از مهر به کین میل تو بیش است

غزل شمارهٔ 62گر نوش وفا قحط شود، نیش کفاف است

غزل شمارهٔ 65خاموشی من قفل نهان‌خانهٔ عشق است

غزل شمارهٔ 66منزلگه دل‌ها همه کاشانهٔ عشق است

غزل شمارهٔ 74ما را به طرب موعظت و پند حرام است

غزل شمارهٔ 75ما تشنه لب و چشمه ی حیوان نفس ماست

غزل شمارهٔ 76باز آتش غم دست در آغوش رخس ماست

غزل شمارهٔ 92من بلبل آن گل که گلابش همه خون است

غزل شمارهٔ 93تنها نه دلم باده ی نابش همه خون است

غزل شمارهٔ 99هم صومعه را فیض به دستور نمانده است

غزل شمارهٔ 105از شوق که این ناله گرانمایه متاعی است

غزل شمارهٔ 118ماهم نه نهالی است که خورشید بر اوست

غزل شمارهٔ 120بخت جم و کاووس، عنانش به کف توست

غزل شمارهٔ 127گر نخل وفا بر ندهد چشم تری هست

غزل شمارهٔ 141اصلاح پریشانی ام اندازه ی کس نیست

غزل شمارهٔ 142آن شیوه که غارت گر صد قافله جان نیست

غزل شمارهٔ 155نازنده جهان از تو به آلایش آفت

غزل شمارهٔ 160منصور و اناالحق زدن و دار و دگر هیچ

غزل شمارهٔ 181مجنون تو هر دم روش تازه نسازد

غزل شمارهٔ 186تا بوی نعیم ستم از خوان تو یابند

غزل شمارهٔ 190خوبان که به هم گرمی بازار فروشند

غزل شمارهٔ 194گر باد شوم بر تو وزیدن نگذارند

غزل شمارهٔ 197آن دل که به هجر تو ز آرام برآید

غزل شمارهٔ 208تا بود سراسیمه دلم در به دری بود

غزل شمارهٔ 215زندانی شوق تو به گلزار نگنجد

غزل شمارهٔ 217آنان که غمت مایهٔ افسانه نسازند

غزل شمارهٔ 250آن کو چو من از عشق پریشان ننشیند

غزل شمارهٔ 271دل خانه در این عالم ویرانه نگیرد

غزل شمارهٔ 308آواره دلی کو روش خیر نداند

غزل شمارهٔ 316لب حرف شفا گفت، دلِ سوخته تب کرد

غزل شمارهٔ 327تا چند به زنجیر خرد بند توان بود

غزل شمارهٔ 336از مرگ من آن عشوه نما را که خبر کرد

غزل شمارهٔ 340حیف است که دستی به نمکدان تو یابند

غزل شمارهٔ 351آن کس که مرا با دل غمناک بر آورد

غزل شمارهٔ 364گر مرد وفایی ره بازار الم گیر

غزل شمارهٔ 386کی دل به جهان بنگرد و ناز و نعیمش

غزل شمارهٔ 388آن گه که تو باشی در مردن نگرانش

غزل شمارهٔ 402جان می رود ای اشک ز دنباله روان باش

غزل شمارهٔ 405در دل شکنی آفت صرف است نگاهش

غزل شمارهٔ 407از بس که بود جان، دم رفتن نگرانش

غزل شمارهٔ 422دردی که به افسانه و افسون رود از دل

غزل شمارهٔ 434از مردن دشوار من است آن مژه پر نم

غزل شمارهٔ 440هرگز دل کس را به گناهی نشکستیم

غزل شمارهٔ 452ما لذت فقریم، سخا را نشناسیم

غزل شمارهٔ 454از شش جهتم شکوه زند موج خموشم