ایم ہادی حسین کے تراجم میں علامہ اقبال کی کتاب پیام مشرق

رباعی شمارهٔ 64–وفا ناآشنا بیگانه خو بود

Stranger it was, nor faithfulness did know, its gaze was restless, searching to and fro:

رباعی شمارهٔ 65–مپرس از عشق و از نیرنگی عشق

Speak not of Love, and of Love’s wizardry: Whatever shape thou wilt, he doth descend:

رباعی شمارهٔ 66–مشو ای غنچهٔ نورسته دلگیر

Sweet newborn bud, why art thou so forlorn? What seekest thou within this garden fair?

رباعی شمارهٔ 69–به مرغان چمن همداستانم

My talk is with the songsters of the glade; the tongue of tongueless rosebuds I was made.

رباعی شمارهٔ 70–نماید آنچه هست این وادی گل؟

This vale of roses, is it as it seems? What makes the tulip’s fiery heart to glow?

رباعی شمارهٔ 71–تو خورشیدی و من سیارهٔ تو

I am a circling planet; Thou my sun, the light that bathes me by Thy glance is thrown:

رباعی شمارهٔ 72–خیال او درون دیده خوشتر

Sweet is His image in my sight to stay, sweeter His love, my life to steal away:

رباعی شمارهٔ 73–دماغم کافر زنار دار است

A girdled infidel, this brain of mine, it worships idols of its own design:

رباعی شمارهٔ 74–صنوبر بندهٔ آزادهٔ او

The free-paced fir His bondslave was before, fire in the rose’s cheek His wine did pour.

رباعی شمارهٔ 75–ز انجم تا به انجم صد جهان بود

A hundred worlds stretched star to farthest star. Where’er the mind soared, there the heavens are.

رباعی شمارهٔ 76–بپای خود مزن زنجیر تقدیر

Set not the chain of Fate upon thy foot; there is a way beyond this rolling sphere.

رباعی شمارهٔ 79–نفس آشفته موجی از یم اوست

The heaved breath is a beaker of His sea; He lips our reed, and plays our melody.

رباعی شمارهٔ 80–ترا درد یکی در سینه پیچید

There is one pain that tortureth Thy breast: Thou madest this world of colours and of scents.

رباعی شمارهٔ 83–نه افغانیم و نی ترک و تتاریم

We are not Afghans, Turks or Tartars: Offspring of the garden, we grew from the same bough.

رباعی شمارهٔ 85–دل من ای دل من ایدل من

رباعی شمارهٔ 87–کسی کو درد پنهانی ندارد

One who has been blessed with no secret grief may have a body, but has not a soul.

رباعی شمارهٔ 89–به چندین جلوه در زیر نقابی

With all Thy glory, Thou the veil dost wear. The passion of our gaze Thou canst not bear;

رباعی شمارهٔ 90–دل از منزل تهی کن پا بره دار

Forget the goal, be steadfast on the path, keep bright your vision like the sun and moon.

رباعی شمارهٔ 91–بیا ای عشق ای رمز دل ما

Come, O Love, guarded secret of our hearts, come, O our sowing and our harvesting.

رباعی شمارهٔ 92–سخن درد و غم آرد ، درد و غم به

Speech bringeth pain and grief – so best it were; this long lament to me is lovelier.

رباعی شمارهٔ 93–نه من بر مرکب ختلی سوارم

I have no swift-paced steed to ride upon; I am no courtier of a monarch’s son;

رباعی شمارهٔ 94–کمال زندگی خواهی بیاموز

Wouldst thou the perfect life attain? Then learn on self alone to fix the opened eye;

رباعی شمارهٔ 97–ندانم باده ام یا ساغرم من

Wine am I, or the bowl where it doth lie? Pearl, or the bosom it is treasured by?

رباعی شمارهٔ 98–تو گوئی طایر ما زیر دام است

Thou sayest, ‘Lo, our bird is in the snare, no more shall he stretch wings and fly in air’;

رباعی شمارهٔ 99–چسان زاید تمنا در دل ما

Declare: how in the heart is born desire, how in the dwelling burns the lantern’s fire.

رباعی شمارهٔ 104–بمنزل رهرو دل در نسازد

The roving heart likes not at borne to stay, to be contained in water, fire, and clay;

رباعی شمارهٔ 105–بیا با شاهد فطرت نظر باز

Come drink in Nature’s beauty with your eyes. Why muse like a recluse?

رباعی شمارهٔ 106–میان آب و گل خلوت گزیدم

Eschewing Plato and Farabi! Observed the world of sense with my own eye.

رباعی شمارهٔ 107–ز آغاز خودی کس را خبر نیست

The origins of selfhood no man knows, to dawn and eve no fellowship it owes.

رباعی شمارهٔ 110–ز خاک نرگسستان غنچه ئی رست

In the narcissus bed a bud did rise, the dew of dawn washed slumber from its eyes.

رباعی شمارهٔ 113–گل رعنا چو من در مشکلی هست

The Rose and I one problem have to tell; we both are seized by the assembly’s spell;

رباعی شمارهٔ 114–مزاج لالهٔ خود رو شناسم

The self-sown tulip’s temper I know well, within the stem the roses’ scent I smell;

رباعی شمارهٔ 115–جهان یک نغمه زار آرزوئی

One song of yearning fills the world entire; this yearning strings the universal lyre;

رباعی شمارهٔ 116–دل من بی قرار آرزوئی

My heart is all the yearning of unrest, tumult and agitation fill my breast;

رباعی شمارهٔ 117–دوام ما ز سوز ناتمام است

Unceasing restlessness is life for us. Like a fish we must always remain mobile.

رباعی شمارهٔ 118–مرنج از برهمن ای واعظ شهر

O preacher if the Brahmin asks that we bow down to idols, then why should you be displeased?

رباعی شمارهٔ 119–حکیمان گرچه صد پیکر شکستند

Philosophers break idols in their wrath, but still are prisoners of Being’s Somnath.

رباعی شمارهٔ 120–جهانها روید از مشت گل من

Worlds spring like grain from my handful of clay.come share my harvest.

رباعی شمارهٔ 121–هزاران سال با فطرت نشستم

With Nature my relations are age-old. I gave myself up to it heart and soul.

رباعی شمارهٔ 122–به پهنای ازل پر می گشودم

Winging Eternity’s uncharted space, still an unbodied spirit, I was caught.

رباعی شمارهٔ 124–بخود نازم گدای بی نیازم

I boast, I am a beggar without need; I shake, I burn, I melt; I play my reed.

رباعی شمارهٔ 125–اگر آگاهی از کیف و کم خویش

If you know your potentialities, then with the dew you are create vast seas.

رباعی شمارهٔ 126–چه غم داری ، حیات دل ز دم نیست

Why sorrowest thou? The heart lives not by breath; it is not chained to Being and to Death.

رباعی شمارهٔ 128–ز من گو صوفیان با صفا را

On my behalf tell the pure-hearted Sufis; those seekers after God and possessors of the truth:

رباعی شمارهٔ 129–چو نرگس این چمن نادیده مگذر

Do not pass through this garden with eyes closed narcissus-like, and do not like scent keep.

رباعی شمارهٔ 130–تراشیدم صنم بر صورت خویش

After my likeness I an image made: I bound on God the fashion that I wore:

رباعی شمارهٔ 131–به شبنم غنچهٔ نورسته می گفت

Thus spake the new-sprung blossom to the dew: ‘We meadow children have no piercing eye:

رباعی شمارهٔ 132–زمین را رازدان آسمان گیر

Take earth to be the confidante of Heaven and space a gloss upon infinity.

رباعی شمارهٔ 133–ضمیر کن فکان غیر از تو کس نیست

You are the meaning of God’s fait, ‘Be’, the only clue to Being’s mystery.

رباعی شمارهٔ 134–زمین خاک در میخانهٔ ما

The earth is mere dust at our tavern’s door, the sky our wine-cup going round, no more.