آڈیوز

صداکار عندلیب کی آڈیوز میں بیدل دهلوی کی کتاب غزلیات

یہ صفحہ صرف صداکار عندلیب کی دستیاب آڈیوز دکھاتا ہے۔

284نظمیں284آڈیوز

نظمیں

غزل شمارهٔ 1آیینه بر خاک زد صُنعِ یکتا

غزل شمارهٔ 2اگر به گلشن ز ناز گردد قدِ بلندِ تو جلوه‌فرما

غزل شمارهٔ 3ای خیالِ قامتت آهِ ضعیفان را عصا

غزل شمارهٔ 4او سپهر و من‌کف خاک اوکجا و من‌کجا

غزل شمارهٔ 5کرده‌ام باز به آن گریهٔ سودا، سودا

غزل شمارهٔ 6جولان ما فسرد به زنجیر خواب پا

غزل شمارهٔ 7خط جبین ماست هم آغوش نقش پا

غزل شمارهٔ 8روزی‌که زد به خواب شعورم ایاغ پا

غزل شمارهٔ 9آخر ز فقر بر سر دنیا‌ زدیم پا

غزل شمارهٔ 10به اوج کبریا کز پهلوی عجز است راه آنجا

غزل شمارهٔ 11به دعوت هم‌کسی راکس نمی‌گوید بیا اینجا

غزل شمارهٔ 12پل و زورق نمی‌خواهد محیط‌کبریا اینجا

غزل شمارهٔ 13آبیار چمن رنگ‌، سراب است اینجا

غزل شمارهٔ 14صبح پیری اثر قطع امید است اینجا

غزل شمارهٔ 15جام امید نظرگاه خمار است اینجا

غزل شمارهٔ 16جوش اشکیم وشکست آیینه‌دار است اینجا

غزل شمارهٔ 17در خموشی همه صلح است‌، نه جنگ است اینجا

غزل شمارهٔ 18نه طرح باغ و نه گلشن فکنده‌اند اینجا

غزل شمارهٔ 19کسی در بندغفلت‌مانده‌ای چون من ندید اینجا

غزل شمارهٔ 20به مهر مادر گیتی مکش رنج امید اینجا

غزل شمارهٔ 21دریای خیالیم و نمی نیست در اینجا

غزل شمارهٔ 22چون غنچه همان به که بدزدی نفس اینجا

غزل شمارهٔ 23شب وصل است و نبود آرزو را دسترس اینجا

غزل شمارهٔ 24در محفل ما و منم‌، محو صفیر هر صدا

غزل شمارهٔ 25درین نه آشیان غیر از پر عنقا نشد پیدا

غزل شمارهٔ 26چه‌ امکان است‌ گرد غیر ازین محفل‌ شود پیدا

غزل شمارهٔ 27کجا الوان نعمت زین بساط آسان شود پیدا

غزل شمارهٔ 28کو بقا گر نفست‌ گشت مکرر پیدا

غزل شمارهٔ 29چه ظلمت است اینکه گشت غفلت به چشم یاران ز نور پیدا

غزل شمارهٔ 30نشد در این درسگاه عبرت به فهم چندین رساله پیدا

غزل شمارهٔ 31بر آن سرم که ز دامن برون کشم پا را

غزل شمارهٔ 32به رنگ غنچه سودای خطت پیچیده دلها را

غزل شمارهٔ 33پریشان نسخه کرد اجزای مژگان تر ما را

غزل شمارهٔ 34جز پیش ما مخوانید افسانهٔ فنا را

غزل شمارهٔ 35خط آوردی و ننوشتی برات مطلب ما را

غزل شمارهٔ 36گذشت از چرخ و بگرفت آبله چشم ثریا را

غزل شمارهٔ 37کسی چه شکر کند دولت تمنا را

غزل شمارهٔ 38موج پوشید روی دریا را

غزل شمارهٔ 39نزیبد پردهٔ فانوس دیگر شمع سودا را

غزل شمارهٔ 40نسیم شانه کند زلفِ موجِ دریا را

غزل شمارهٔ 41نفس آشفته می‌دارد چو گل جمعیت ما را

غزل شمارهٔ 42نگاه وحشی لیلی چه افسون کرد صحرا را

غزل شمارهٔ 43دو روزی فرصت آموزد درود مصطفا ما را

غزل شمارهٔ 44به خاک تیره آخر خودسری‌ها می‌برد ما را

غزل شمارهٔ 45ز بزم وصل‌ خواهش‌های بی‌جا می‌برد ما را

غزل شمارهٔ 46جنون کی قدردان کوه و هامون می‌کند ما را

غزل شمارهٔ 47در عالمی‌ که با خود رنگی نبود ما را

غزل شمارهٔ 48حسابی نیست با وحشت جنون‌ کامل ما را

غزل شمارهٔ 49سری‌ نبود به وحشت‌ ز بزم‌ جستن‌ ما را

غزل شمارهٔ 50محبت بس که پر کرد از وفا جان و تن ما را