آڈیوز

صداکار عندلیب کی آڈیوز میں بیدل دهلوی کی کتاب غزلیات

یہ صفحہ صرف صداکار عندلیب کی دستیاب آڈیوز دکھاتا ہے۔

284نظمیں284آڈیوز

نظمیں

غزل شمارهٔ 101به گلشن گر برافشاند ز روی ناز کاکل را

غزل شمارهٔ 102بهار اندیشهٔ صدرنگ عشرت‌کرد بسمل را

غزل شمارهٔ 103بر طاق نه تبخیر جاه و جلال را

غزل شمارهٔ 104ای چشم تو مهمیز جنون وحشیِ رم را

غزل شمارهٔ 105خیال قرب غفلت دوری ازانس است محرم را

غزل شمارهٔ 106گریک نفس آیینه‌کنی نقش قدم را

غزل شمارهٔ 107نباشد بی‌عصا امداد طاقت پیکر خم را

غزل شمارهٔ 108بوی وصلت‌گر ببالاند دل ناکام را

غزل شمارهٔ 109در طلب تا چند ریزی آبروی‌کام را

غزل شمارهٔ 110کی بود سیری ز ناز آن نرگس خودکام را

غزل شمارهٔ 111غم‌، طر‌ب جوش‌کرده است مرا

غزل شمارهٔ 112شکوهٔ جور تو نگشاید دهان زخم را

غزل شمارهٔ 113کیست‌کز راه تو چون خاشاک بردارد مرا

غزل شمارهٔ 114زین وجودی‌کز عدم شرمنده می‌گیرد مرا

غزل شمارهٔ 115عبرتی‌کوتا لب از هذیان به هم دوزد مرا

غزل شمارهٔ 116چو تخم اشک به‌کلفت سرشته‌اند مرا

غزل شمارهٔ 117کافرم‌گر مخمل و سنجاب می‌باید مرا

غزل شمارهٔ 118تبسم ریز لعلش‌گر نشان پرسد غبارم را

غزل شمارهٔ 119به‌تازگی نکشد عافیت دماغ مرا

غزل شمارهٔ 120بس که دارد ناتوانی نبض احوال مرا

غزل شمارهٔ 121بی‌سخن باید شنیدن چون نگین نام مرا

غزل شمارهٔ 122قاصد به حیرت‌کن ادا تمهید پیغام مرا

غزل شمارهٔ 123بسکه چون‌گل پرده‌ها بر پرده شد سامان مرا

غزل شمارهٔ 124رخصت نظاره‌ای‌گر می‌دهد جانان مرا

غزل شمارهٔ 125سوار برق عمرم‌، نیست برگشتن عنانم را

غزل شمارهٔ 126گدازگوهر دل باده ناب است شبنم را

غزل شمارهٔ 127وهم راحت صید الفت‌کرد مجنون مرا

غزل شمارهٔ 128بسکه‌ وحشت کرده‌ است آزاد مجنون‌ مرا

غزل شمارهٔ 129دام یک عالم تعلق‌ گشت حیرانی مرا

غزل شمارهٔ 130داغ عشقم‌، نیست الفت با تن‌آسانی مرا

غزل شمارهٔ 131به عجزی‌که داری قوی‌کن میان را

غزل شمارهٔ 132حیف است‌کشد سعی دگر باده‌کشان را

غزل شمارهٔ 133شدی پیر و همان در بند غفلت می‌کنی جان را

غزل شمارهٔ 134عبث تعلیم آگاهی مکن افسرده طبعان را

غزل شمارهٔ 135هرچند گرانی بوَد اسباب جهان را

غزل شمارهٔ 136هوس مشتاق رسوایی مکن سودای پنهان را

غزل شمارهٔ 137الهی پاره‌ای تمکین رم وحشی نگاهان را

غزل شمارهٔ 138چنان پیچیده توفان سرشکم کوه و هامون را

غزل شمارهٔ 139نظر بر کج‌روان از راستان بیش است‌ گردون‌ را

غزل شمارهٔ 140نمی‌دانم چه تنگی درهم افشرد آه مجنون را

غزل شمارهٔ 141اگر اندیشه کند ط‌رز نگاه او را

غزل شمارهٔ 142به‌ گلشنی‌ که دهم عرض شوخی او را

غزل شمارهٔ 143سرمه سنگین نکند شوخی چشم اورا

غزل شمارهٔ 144مکن ز شانه پریشان دماغ‌گیسو را

غزل شمارهٔ 145کیست بردارد ز اهل معرفت ناز تو را

غزل شمارهٔ 146حسن شرم آیینه داند روی تابان ترا

غزل شمارهٔ 147کرده‌ام سرمشق حیرت سرو موزون تورا

غزل شمارهٔ 148به حیرت آینه پرداختند روی تو را

غزل شمارهٔ 149گداز سعی دلیل است جستجوی تو را

غزل شمارهٔ 150مغتنم‌گیرید دامان دل آگاه را