باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 701دیوانه کرد سبزه خطت بهار را

غزل شمارهٔ 702دریاب صبح فیض نسیم بهار را

غزل شمارهٔ 703در آتش است نعل، نسیم بهار را

غزل شمارهٔ 704از شرم، حرص دلبری افزود ناز را

غزل شمارهٔ 705مستی ز خط زیاده شد آن دلنواز را

غزل شمارهٔ 706دانسته ام غرور خریدار خویش را

غزل شمارهٔ 707از کینه پاک کن دل افگار خویش را

غزل شمارهٔ 708کوتاه ساز رشته آمال خویش را

غزل شمارهٔ 709پوشیده گر به زلف کنی روی خویش را

غزل شمارهٔ 710حاجت به خون گرم جگر نیست داغ را

غزل شمارهٔ 711پیوسته دل سیاه بود خلق تنگ را

غزل شمارهٔ 712تیغ زبان لاف نباشد کمال را

غزل شمارهٔ 713هست از زوال نعل در آتش کمال را

غزل شمارهٔ 714نتوان به خواب کرد مسخر خیال را

غزل شمارهٔ 715در کوی عشق ره نبود جبرئیل را

غزل شمارهٔ 716عارف متابعت نکند قال و قیل را

غزل شمارهٔ 717در گردش آورید می لعل فام را

غزل شمارهٔ 718پیچیده است دست تو دست کلیم را

غزل شمارهٔ 719شد استخوان ز دورِ فلک توتیا مرا

غزل شمارهٔ 720غمگین نیم که خلق شمارند بد مرا

غزل شمارهٔ 721می در پیاله خون جگر می شود مرا

غزل شمارهٔ 722سودا به کوه و دشت صلا می‌دهد مرا

غزل شمارهٔ 723از آفتاب عشق نگردید رنگ من

غزل شمارهٔ 724ابروی او نرفت ز مد نظر مرا

غزل شمارهٔ 725پیچیده درد هجر تو بر یکدگر مرا

غزل شمارهٔ 726از گرد خط، فزود محبت به دل مرا

غزل شمارهٔ 727از بس گرفت تنگی دل در میان مرا

غزل شمارهٔ 728از بس گرفت تنگی دل در میان مرا

غزل شمارهٔ 729افسرده دل اگر چه ز واسوختن مرا

غزل شمارهٔ 730گر قابل ملال نیم، شاد کن مرا

غزل شمارهٔ 731از کار رفته دست چو دست سبو مرا

غزل شمارهٔ 732سرگشته ساخت خالِ دلارای او مرا

غزل شمارهٔ 733از باده چون کند عرق آلود ماه را

غزل شمارهٔ 734رویت ز هاله حلقه کند نام ماه را

غزل شمارهٔ 735طاعت کند سرشک ندامت گناه را

غزل شمارهٔ 736رفتم ز راه دل خس و خار گناه را

غزل شمارهٔ 737مشمر ز عمر خود نفس ناشمرده را

غزل شمارهٔ 738با زلف کار نیست رخ یار دیده را

غزل شمارهٔ 739طاقت کجاست روی عرقناک دیده را؟

غزل شمارهٔ 740خال لب تو راهنمایی است بوسه را

غزل شمارهٔ 741گیرم چگونه زان بت طناز بوسه را؟

غزل شمارهٔ 742دل خود به خود شکسته شود عشق پیشه را

غزل شمارهٔ 743دایم ز نازکی است دل افگار شیشه را

غزل شمارهٔ 744مگذار بر زمین دل شبها پیاله را

غزل شمارهٔ 745دادم ز شور عشق به سیلاب خانه را

غزل شمارهٔ 746از خصم کجروست چه غم راست خانه را؟

غزل شمارهٔ 747افتادگی برآورد از خاک دانه را

غزل شمارهٔ 748پروای مرگ نیست گدای برهنه را

غزل شمارهٔ 749روشن ز داغ های نهان ساز سینه را

غزل شمارهٔ 750بشنو ز من ترانه غیرت فزای را