باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 651ازان دو سلسله عنبرین گره بگشا

غزل شمارهٔ 652چو دیگران نه به ظاهر بود عبادت ما

غزل شمارهٔ 653رسیده است به آفاق صیت دولت ما

غزل شمارهٔ 654به هر ترنمی از جای می رود دل ما

غزل شمارهٔ 655شدیم پیر و نشد تر دو چشم بی نم ما

غزل شمارهٔ 656چراغ راه ندارد به بزم روشن ما

غزل شمارهٔ 657ز خون شکفته شود چون شراب شیشه ما

غزل شمارهٔ 658ز عمر باج ستاند می دو ساله ما

غزل شمارهٔ 659حدیث خام مجویید در رساله ما

غزل شمارهٔ 660ز نوبهار شود چون شکفته لاله ما؟

غزل شمارهٔ 661ز هم نمی گسلد عیش جاودانه ما

غزل شمارهٔ 662رسیده است به معراج اوج پستی ما

غزل شمارهٔ 663شکست رنگ می از ترک میگساری ما

غزل شمارهٔ 664رسید صبر به فریاد بینوایی ما

غزل شمارهٔ 665هزار حیف که گل کرد بینوایی ما

غزل شمارهٔ 666مرا ز نشأه می ساخت کامیاب هوا

غزل شمارهٔ 667زهی به غمزه جان‌سوز برق مذهب‌ها

غزل شمارهٔ 668چنان که از نمک افزون شود جراحت‌ها

غزل شمارهٔ 669به دور کاکل و زلف تو سنبلستان‌ها

غزل شمارهٔ 670شکوفه شور فکنده است در گلستان‌ها

غزل شمارهٔ 671اگر چه خوش نبود سیر بوستان تنها

غزل شمارهٔ 672غم حساب ندارم ز میْ‌پرستی‌ها

غزل شمارهٔ 673به خرج رفت حیاتم ز هرزه‌کوشی‌ها

غزل شمارهٔ 674زهی نقاب جمالت برهنه‌رویی‌ها

غزل شمارهٔ 675آن را که نیست وسعت مشرب درین سرا

غزل شمارهٔ 676آسان چسان شود ز وطن دیده ور جدا؟

غزل شمارهٔ 677بلبل نمی شود به قفس از چمن جدا

غزل شمارهٔ 678چشمی که شد ز دیدن حسن آفرین جدا

غزل شمارهٔ 679می می کند خیال تنک ظرف آب را

غزل شمارهٔ 680روی تو غنچه ساخت گل آفتاب را

غزل شمارهٔ 681هر کس نکرده در گرو می کتاب را

غزل شمارهٔ 682می سوزد آرزو دل پراضطراب را

غزل شمارهٔ 683در ششدرست مهره اسیر جهات را

غزل شمارهٔ 684دلکوب نیست حادثه دنیاپرست را

غزل شمارهٔ 685از دل بپرس نیک و بد هر سرشت را

غزل شمارهٔ 686فصل بهار کرد مصور بهشت را

غزل شمارهٔ 687می فارغ از جهان مکرر کند ترا

غزل شمارهٔ 688سرگشته چند فکر پریشان کند ترا؟

غزل شمارهٔ 689بی آب ساخت خط، لب جان پرور ترا

غزل شمارهٔ 690هم ناله رباب نباشد کسی چرا؟

غزل شمارهٔ 691در جوش گل شراب ننوشد کسی چرا؟

غزل شمارهٔ 692ترجیح می دهد به پدر اوستاد را

غزل شمارهٔ 693قید عیال، پست کند رای مرد را

غزل شمارهٔ 694بادام تلخ نیست سزاوار قند را

غزل شمارهٔ 695خط تلخ ساخت آن دهن همچو قند را

غزل شمارهٔ 696عشق است غمگسار دل دردمند را

غزل شمارهٔ 697افسردگی است چاره دل دردمند را

غزل شمارهٔ 698وادید کرده است به من تلخ، دید را

غزل شمارهٔ 699یک بار بی خبر به شبستان من درآ

غزل شمارهٔ 700روی تو سوخته است دل لاله زار را