باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 601شکیب نیست ز معشوق، عشق سرکش را

غزل شمارهٔ 602ز آه سرد چه پرواست حسن سرکش را؟

غزل شمارهٔ 603عرق به چهره نشسته است آن پریوش را

غزل شمارهٔ 604ز گریه سرکشی افزود آن پریوش را

غزل شمارهٔ 605گذاشتیم به اغیار زلف پر خم را

غزل شمارهٔ 606مکن به غنچه گره نوبهار عالم را

غزل شمارهٔ 607گداخت دیدن آن روی بی نقاب مرا

غزل شمارهٔ 608به خنده ای بنواز این دل خراب مرا

غزل شمارهٔ 609چو تار چنگ، فلک چون نمی نواخت مرا

غزل شمارهٔ 610ز خاک کوی تو پرواز مشکل است مرا

غزل شمارهٔ 611گرفتگی دل از چشمِ روشن است مرا

غزل شمارهٔ 612ز عشق، سینه پر داغ گلشنی است مرا

غزل شمارهٔ 613به اعتبار جهان هیچ کار نیست مرا

غزل شمارهٔ 614اگر چه حوصله وصل یار نیست مرا

غزل شمارهٔ 615همان کسی که به دستِ کَرَم سرشت مرا

غزل شمارهٔ 616چو برگ بر سر حاصل نمی توان لرزید

غزل شمارهٔ 617اگر چه عشق به ظاهر خراب کرد مرا

غزل شمارهٔ 618زبان هر هرزه درایی به جان رساند مرا

غزل شمارهٔ 619ز درد و داغ محبت سرشته اند مرا

غزل شمارهٔ 620ارگ چه سیل فنا برد هر چه بود مرا

غزل شمارهٔ 621شد از رکاب تو پیدا هلال عید مرا

غزل شمارهٔ 622ز خود برآمده ام، با سفر چه کار مرا؟

غزل شمارهٔ 623نمی توان ز سخن ساختن خموش مرا

غزل شمارهٔ 624کنند تازه خطان مشکسود داغ مرا

غزل شمارهٔ 625کجا به دام کشد سایه نهال مرا

غزل شمارهٔ 626چه احتیاج دلیل است در رحیل مرا؟

غزل شمارهٔ 627ز خامشی دل روشن شود سیاه مرا

غزل شمارهٔ 628نه دل ز عالم پر وحشت آرمیده مرا

غزل شمارهٔ 629به خاک و خون نکشد خصمیِ زمانه مرا

غزل شمارهٔ 630شکست، نقشِ مرادست بوریای مرا

غزل شمارهٔ 631به هر که هر چه ضرورست داده اند آن را

غزل شمارهٔ 632احاطه کرد خط آن آفتاب تابان را

غزل شمارهٔ 633بهار شد که ببندند در گلستان را

غزل شمارهٔ 634لبت به خون جگر شسته روی مرجان را

غزل شمارهٔ 635ببین به دور لبش خط عنبرافشان را

غزل شمارهٔ 636بود به حفظ خدا دل قوی ضعیفان را

غزل شمارهٔ 637ز اشک گرم خطر نیست خار مژگان را

غزل شمارهٔ 638گرفت خط تو دلهای بی قراران را

غزل شمارهٔ 639گل است باده گلرنگ باده خواران را

غزل شمارهٔ 640چه حاجت است به خال آن بیاض گردن را؟

غزل شمارهٔ 641ز کوه غم دل و دست گشاده را غم نیست

غزل شمارهٔ 642ز هوش برد چنان حیرت تو گلشن را

غزل شمارهٔ 643چه حاجت است به گلگونه، روی گلگون را؟

غزل شمارهٔ 644بس است تیغ تغافل من بلاجو را

غزل شمارهٔ 645ز داغ نیست محابا به درد ساخته را

غزل شمارهٔ 646ز حرف سرد چه پروا روان سوخته را؟

غزل شمارهٔ 647رساند ابر به جایی گهرفشانی را

غزل شمارهٔ 648دوام نیست چو ایام گل جوانی را

غزل شمارهٔ 649به کوی عشق مبر زاهد ریایی را

غزل شمارهٔ 650اگر به لاله شوی هم پیاله در صحرا