غزل شمارهٔ 622
Toggle stanza 1ز خود برآمده ام، با سفر چه کار مرا؟
11
ز خود برآمده ام، با سفر چه کار مرا؟
بریده ام ز جهان، با ثمر چه کار مرا؟
22
درین جهان به مرادی کز آن جهان طلبند
رسیده ام، به جهان دگر چه کار مرا؟
33
چو خاک شد شکرستان به مور قانع من
به تنگ گیری شهد و شکر چه کار مرا؟
44
بود ز گریه خود فتح باب من چون تاک
به ابرهای پریشان سفر چه کار مرا؟
55
خوشم چو غنچه پیکان به کار بسته خود
به انتظار نسیم سحر چه کار مرا؟
66
چو هست باده بی دردسر مر از خون
به جام باده پر دردسر چه کار مرا؟
77
کمال آینه ساده است حیرانی
به حرف بی اثر و با اثر چه کار مرا؟
88
چنین که سنگ ملامت گرفت اطرافم
دگر چو کبک به کوه و کمر چه کار مرا؟
99
علاج رخنه ملک است کار پادشهان
به رخنه دل و چاک جگر چه کار مرا؟
1010
بس است عرفی، همداستان من صائب
به نغمه سنجی مرغ سحر چه کار مرا؟
زمین
ہم وزن و قافیہ نظمیں
شبم خیال تو بس، با قمر چه کار مرا
من و چو کوه شبی، با سحر چه کار مرا
امیرخسرو دهلویدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 79
به زهر تشنه لبم با شکر چه کار مرا
دراز باد شبم با سحر چه کار مرا
عرفیغزلیاتغزل شمارهٔ 14
نشسته در ظلمم با قمر چه کار مرا
چراغ تیره شبم با سحر چه کار مرا
نظیری نیشابوریدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 18