غزلیات

غزل شمارهٔ 3051–به عاقبت بپریدی و در نهان رفتی

Finally you have broken away and departed into the Unseen; I wonder, I wonder—by which way did you depart from the world?

غزل شمارهٔ 3052–چه باده بود که در دور از بگه دادی

غزل شمارهٔ 3053–ز قیل و قال تو گر خلق بو نبردندی

غزل شمارهٔ 3054–منم که کار ندارم به غیر بی‌کاری

غزل شمارهٔ 3055–بیا بیا که نیابی چو ما دگر یاری

Come, come, for you will not find another friend like me; where indeed in both worlds is a beloved like me?

غزل شمارهٔ 3056–خورانمت می جان تا دگر تو غم نخوری

غزل شمارهٔ 3057–اگر ز حلقه این عاشقان کران گیری

غزل شمارهٔ 3058–ز بامداد درآورد دلبرم جامی

غزل شمارهٔ 3059–چه باک دارد عاشق ز ننگ و بدنامی

غزل شمارهٔ 3060–نهان شدند معانی ز یار بی‌معنی

غزل شمارهٔ 3061–اگر تو یار نداری چرا طلب نکنی

If you have no beloved, why do you not seek one? And if you have attained the Beloved, why do you not rejoice?

غزل شمارهٔ 3062–اگر تو مست شرابی چرا حشر نکنی

غزل شمارهٔ 3063–به هر دلی که درآیی چو عشق بنشینی

غزل شمارهٔ 3064–ز بامداد دلم می‌پرد به سودایی

غزل شمارهٔ 3065–شدم به سوی چه آب همچو سقایی

غزل شمارهٔ 3066–رسید ترکم با چهره‌های گل وردی

غزل شمارهٔ 3067–تو در عقیله ترتیب کفش و دستاری

غزل شمارهٔ 3068–فرست باده جان را به رسم دلداری

غزل شمارهٔ 3069–نگاهبان دو دیده‌ست چشم دلداری

غزل شمارهٔ 3070–اگر به خشم شود چرخ هفتم از تو بری

غزل شمارهٔ 3071–دلا همای وصالی بپر چرا نپری

Heart, you are the phoenix of union. Fly, why do you not fly? No one recognizes you, neither man nor peri.

غزل شمارهٔ 3072–به من نگر که به جز من به هر کی درنگری

غزل شمارهٔ 3073–بیا بیا که پشیمان شوی از این دوری

غزل شمارهٔ 3074–مسلم آمد یار مرا دل افروزی

غزل شمارهٔ 3075–بیا بیا که تو از نادرات ایامی

غزل شمارهٔ 3076–بلندتر شده‌ست آفتاب انسانی

غزل شمارهٔ 3077–ایا مربی جان از صداع جان چونی

غزل شمارهٔ 3078–ز آب تشنه گرفته‌ست خشم می‌بینی

غزل شمارهٔ 3079–بیامدیم دگربار سوی مولایی

We have come once again to a lord to whose knee no sea reaches.

غزل شمارهٔ 3080–تو نور دیده جان یا دو دیده مایی

غزل شمارهٔ 3081–تو عاشقی چه کسی از کجا رسیدستی

غزل شمارهٔ 3082–رهید جان دوم از خودی و از هستی

غزل شمارهٔ 3083–بیا بیا که چو آب حیات درخوردی

غزل شمارهٔ 3084–به جان تو که بگویی وطن کجا داری

غزل شمارهٔ 3085–به حق آنک تو جان و جهان جانداری

غزل شمارهٔ 3086–شبی که دررسد از عشق پیک بیداری

غزل شمارهٔ 3087–اگر تو همره بلبل ز بهر گلزاری

غزل شمارهٔ 3088–حرام گشت از این پس فغان و غمخواری

غزل شمارهٔ 3089–به اهل پرده اسرارها ببر خبری

غزل شمارهٔ 3090–بجه بجه ز جهان تا شه جهان باشی

Leap, leap from the world, that you may be king of the world; seize the sugar tray that you may be a sugar plantation.

غزل شمارهٔ 3091–اگر دمی بگذاری هوا و نااهلی

غزل شمارهٔ 3092–هزار جان مقدس فدای سلطانی

غزل شمارهٔ 3093–نگفتمت که تو سلطان خوبرویانی

غزل شمارهٔ 3094–بگو به جان مسافر ز رنج‌ها چونی

غزل شمارهٔ 3095–از این درخت بدان شاخ و بر نمی‌بینی

غزل شمارهٔ 3096–ز بامداد دلم می‌جهد به سودایی

غزل شمارهٔ 3097–بیا بیا که شدم در غم تو سودایی

غزل شمارهٔ 3098–ترش ترش بنشستی بهانه دربستی

غزل شمارهٔ 3099–بداد پندم استاد عشق ز استادی

غزل شمارهٔ 3100–ببست خواب مرا جاودانه دلداری