غزل شمارهٔ 3092

درین حدیقه‌ نه‌ای قدردان حیرانی

به شوخی مژه ترسم ورق بگردانی

ز بسکه‌کرد قصور نگاه مژگانی

به خود شناسی ما ختم شد خدا دانی

ز دستگاه مبر زحمت گرانجانی

مکش روانی از آب ‌گهر به غلتانی

مباش سایه صفت مردهٔ تن آسانی

دلت فسرده مبادا به خود فرومانی

نشد حجاب خیالم غبار جسمانی

حباب رانه ز پیراهن است عریانی

ز دلبری نتوان لاف زد به آسانی

هزار نکته در این کار هست تا دانی

مرا ز منصب تحقیق انبیاست نصیب

چه آب جویم از جوی خشک یونانی؟

نگویم آب و گل است آن وجود روحانی

بدین کمال نباشد جمال انسانی

کرم به جای فروماندگان چو نتوانی

مروتست نه چندانکه خود فرومانی

مقابلت نکند با حجر به پیشانی

مگر کسی که تهور کند به نادانی